Translate

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2018

Περί ... αθλητισμού.

Κάθε βδομάδα, γίνονται δεκάδες αθλητικές συναντήσεις κάθε είδους και είναι φυσικό να υπάρχουν τραυματισμοί αθλητών και ενίοτε φιλάθλων (κάφρων, ή εξ αιτίας της δράσης κάφρων). Άντε και κανένα έμφραγμα από την συγκίνηση. Και εμείς ως "ειδικοί", κρίνουμε την αντιμετώπισή τους, από αυτούς που έχουν αναλάβει την κάλυψη τέτοιων συμβάντων. Γιατρούς, εθελοντές, ιδιώτες Διασώστες και μη. Βλέπουμε στον υπολογιστή μας, τις φωτογραφίες, κολλάμε από κάτω γελαστές φατσούλες και γράφουμε σχόλια για την ασχετοσύνη τους.
Η χαρά του συνδικαλιστή, ο οποίος καλεί σε ξεσηκωμό προκειμένου να αναλάβει το ΕΚΑΒ ("οι επαγγελματίες") την κάλυψη και να εφαρμόσει εξειδικευμένα πρωτόκολλα για να σωθεί ο άνθρωπος. Παραμύθια με τη ρίγανη. Όταν μιλάει ο συνδικαλιστής, δεν έχει σημασία τι λέει, ούτε σε ποιο θέμα αναφέρεται. Δεν καταθέτει επεξεργασμένη πρόταση, απλά πετάει ένα σύνθημα, υπονοώντας "ψηφίστε με", ή "να φύγει η Διοίκηση που δεν με αφήνει να κάνω παραδιοίκηση". Στην συγκεκριμένη περίπτωση βέβαια, εννοεί "κόψτε 10 ασθενοφόρα από την δύναμη, στείλτε τα στα γήπεδα, για να φωνάζω ότι χρειάζονται προσλήψεις και όλοι να αγαπάνε εμένα, αφού η Διοίκηση δεν κάνει σωστά την δουλειά της και έχουμε κενά στην ανταπόκριση στο επείγον".
Ας αφήσουμε όμως τον συνδικαλιστή και ας επικεντρωθούμε στο ... αθλητικό κομμάτι, για αυτούς που θέλουν να ασχοληθούν με τον αθλητισμό, αλλά δεν ξέρουν, ούτε θέλουν να μάθουν μπαλίτσα.
Αν τραυματιστεί αθλητής, ή άλλος παράγοντας της ομάδας, μιλάει μόνο ο γιατρός της ομάδας, όποιος και να ναι, ότι και να ναι. Δεν μιλάνε ούτε Διασώστες, ούτε οι γιατροί του σταδίου, ούτε καθηγητές της Ιατρικής, ούτε ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου αναζωογόνησης, ούτε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος. Αν ο γιατρός της ομάδας πει "κολάρο", μπαίνει κολάρο. Αν πει περπατάει, θα περπατήσει. Αν πει "αξονική", επειδή τον χτύπησε ρολό ταμειακής, πάμε για αξονική. Τέλος, δεν το συζητάει μαζί σου. Μιλάει μόνον με τον προπονητή και τον Θεό (τον Πρόεδρο της ομάδας). Συνυπολογίζει άλλα δέκα πράγματα, τα οποία εσύ δεν γνωρίζεις. Αν φέρεις αντίρρηση, απλά παύεις να υπάρχεις.
Πάμε τώρα στην κάλυψη που δεν έχει το ΕΚΑΒ και ας θυμηθούμε τις εποχές που την είχε. Ποιος πήγαινε; Διασώστες πτυχιούχοι ΙΕΚ, με πιστοποίηση PHTLS και ILS; Εδώ ταιριάζει η γελαστή φατσούλα. Πήγαιναν αυτοί που δεν ήθελαν να κάνουν επείγοντα, είτε τους άρεσε η μπάλα, είτε όχι. Όταν πλησίαζε η ώρα έναρξης του αγώνα και τους έδινε σήμα το Κέντρο, άρχιζαν οι διαμαρτυρίες: "Κέντρο, δεν θα προλάβουμε, μας έχει στο γήπεδο". "πάλι αυτοί θα πάνε Κέντρο, σήμερα να πάει το Β τάδε", πετάγονταν άλλος. Και άρχιζε συζήτηση στον ασύρματο, για το ποιος έχει σειρά να πάει.  Ξεκληρίζονταν ο στόλος κάθε Κυριακή και έμενε ένα ασθενοφόρο να καλύπτει 8 τομείς. Δεν προχωράω στις περιγραφές, επειδή πρέπει να μιλήσουμε σοβαρά, πέρα από λαϊκισμούς και συνδικαλιστικά τερτίπια. Θέλουμε να το κάνουμε σαν ΕΚΑΒ; Να το κάνουμε σαν επαγγελματίες, γνωρίζοντας τα παρακάτω.
Ο αθλητικός αγώνας, είναι εκδήλωση δύο Ανώνυμων Εταιριών κερδοσκοπικού χαρακτήρα, από την οποία βγάζουν χρήματα. Από τις εισπράξεις, έχουν υποχρέωση να καλύψουν υγειονομικά, αυτούς που πληρώνουν εισιτήριο. Δεν είναι δυνατόν να παρέχουμε δωρεάν υπηρεσίες σε ιδιώτες και αυτοί να βάζουν το χρήμα στο παντελόνι. Ήδη το κάνουν οι Δήμαρχοι και οι επιχειρηματίες στους τουριστικούς προορισμούς, τους οποίους καλύπτουμε δωρεάν και αυτοί απλά εισπράττουν.
Το ΕΚΑΒ, αν θέλει αυτή την δραστηριότητα, μπορεί να κοστολογήσει τις υπηρεσίες του και να διαθέσει, ΕΚΤΟΣ της ημερήσιας δύναμης, το κατάλληλο προσωπικό. Και λέω το κατάλληλο, γιατί αν στείλει ημιονηγούς και γίνει η στραβή, τότε θα κάθονται άλλοι στους υπολογιστές και θα μας κολλάνε φατσούλες. Το ΕΚΑΒ, απλά θα ρεζιλεύεται.
Και επειδή αυτά είναι λόγια του αέρα, αφού στο παρόν καθεστώς το ΕΚΑΒ, ούτε να κοστολογήσει, ούτε να εισπράξει μπορεί, πετάω το μπαλάκι στους συνδικαλιστές, να πάνε να προτείνουν:
Το ΕΚΑΒ να ιδρύσει Ανώνυμη Εταιρία, με αποκλειστικό μέτοχο το ίδιο στα πρότυπα της ΑΕΜΥ του Υπουργείου. Αν δεν μπορεί το ίδιο, να το κάνει μέσω Υπουργείου Υγείας. Να της παραχωρήσει οχήματα και εξοπλισμό και να δίνει την δυνατότητα σε συναδέλφους να πηγαίνουν εκ περιτροπής να βγάζουν κάτι έξτρα. Να πηγαίνουν αυτοί που πληρούν τα εκπαιδευτικά και εισοδηματικά κριτήρια. Η ίδια Εταιρία, να αναλάβει και τα νησιά, για να μην ξεκληρίζεται το ΕΚΑΒ κάθε καλοκαίρι. Αν δεν φτάνουν οι υπάλληλοι, να προσλαμβάνει Διασώστες με σύμβαση.
Άλλες λεπτομέρειες δεν γράφω. Παίξτε μπαλίτσα και οι συνάδελφοι θα σας κάνουν άγαλμα.

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018

Η ζωή μετά (τις σπουδές).

"Που είναι το ... τιμόνι", αναρωτιέται περιπαιχτικά ο συνάδελφος, φωτογραφίζοντας το εσωτερικό του ασθενοφόρου του. Το τιμόνι βέβαια, δεν εξαφανίστηκε, αλλά μετακόμισε στην δεξιά πλευρά, αφού το όχημα είναι Κυπριακό.
Δεν ξέρω πόσοι Ελλαδίτες Διασώστες πήγαν για δουλειά στην Κύπρο, ούτε την αξία του καθενός. Δύο που ξέρω, θα τους ήθελα στο ΕΚΑΒ. Και βέβαια, δεν θα μιλήσω για brain drain, αφού το ΙΕΚ Διασωστών, είναι αμελητέα ποσότητα, μπροστά στις πανεπιστημιακές σχολές. Δεν παράγει επιστήμονες, αλλά εκπαιδεύει ανθρώπους, να κάνουν πέντε πράγματα ταυτόχρονα, για να σώσουν μια ζωή και να μεταφέρουν τον ασθενή με ασφάλεια. Ούτε απορροφά τους καλύτερους μαθητές Λυκείου, αλλά όσους απέτυχαν στις εξετάσεις και ψάχνουν τρόπο να μπούνε στο Δημόσιο, άσχετα με το τι δηλώνει ο καθένας, ότι η ζωή του είναι το επείγον, ή ότι το ΕΚΑΒ είναι όνειρο ζωής, ή ότι δεν μπορούν να ζήσουν έξω από το ασθενοφόρο. Αυτά μέχρι να "τρουπώσουν". Μετά αρχίζει η γκρίνια, ξεχνώντας ότι πριν το ΕΚΑΒ, ήταν ετοιμοθάνατοι και απέκτησαν υπόσταση, ότι παίρνουν διπλάσια like, όταν φωτογραφίζονται δίπλα στο ασθενοφόρο και ότι πλέον πλασάρουν με επιτυχία τον εαυτό τους, στις (-ους) γκόμενες (-ους).
Σημασία έχει, ότι ξοδεύουμε χρήματα από φόρους για να τους εκπαιδεύσουμε και τους εκμεταλλεύονται άλλοι. Και αν αυτό γίνεται με μερικές χιλιάδες € στο ΕΚΑΒ, φανταστείτε για πόσα εκατομμύρια μιλάμε στις πανεπιστημιακές σχολές. Και ενώ δεν υπάρχουν Υπηρεσίες, επιχειρήσεις και τομείς έρευνας για να απασχοληθούν όλοι αυτοί, εμείς τους αυξάνουμε. Χρειαζόμαστε 100 γιατρούς και 50 δικηγόρους τον χρόνο και εμείς παράγουμε χίλιους στο κάθε επάγγελμα. Και ενώ όλοι αυτοί φεύγουν στο εξωτερικό, εμείς ανοίγουμε κι άλλη Νομική για να βγάλουμε κι άλλους. Εμείς πληρώνουμε και πλουτίζουν οι Άγγλοι και οι Γερμανοί που τους απορροφούν.
Μικρογραφία είναι το ΕΚΑΒ, αλλά αποτυπώνει ακριβώς την κατάσταση. Ενώ έχουμε εκατοντάδες Διασώστες χωρίς δουλειά, τοπικοί παράγοντες στην επαρχία, ανακοινώνουν με ζουρνάδες και νταούλια, την δημιουργία στον τόπο τους ΙΕΚ Διασωστών, για να ψαρέψουν ψήφους. Και από την άλλη, στο ΕΚΑΒ, τα νοσοκομεία και τα Κ.Υ., προσλαμβάνονται καραγωγείς και ειδικές κατηγορίες. Πολύτεκνοι, άνεργοι, ορφανοί, μουσουλμάνοι Πομάκοι και παλινοστούντες Γεωργιανοί μαχαιροβγάλτες, χωρίς άδεια άσκησης επαγγέλματος.
Εύχομαι στους συναδέλφους που πήραν την δύσκολη απόφαση να ξενιτευτούν, ολόψυχα καλή σταδιοδρομία και πολλές επιτυχίες.

Παρασκευή, 6 Απριλίου 2018

Ανάσταση στην δουλειά.

Πριν έρθω στις μοτοσικλέτες, έκανα πολλές Αναστάσεις στο ασθενοφόρο (και στον αέρα). Και αλλαγές χρόνου επίσης, με πιο χαρακτηριστική το 2000, με την τρέλα που επικράτησε, λόγω millenium. Το Πάσχα του '94, δούλευα νύχτα στο Α4. Μικρό το κακό. Ανάσταση στην δουλειά και Πάσχα στο σπίτι.
Ο συνάδελφος και γω, φέραμε τις οικογένειες στο "Ελπίς", να κάνουμε Ανάσταση στην εκκλησία του Νοσοκομείου και τους είπαμε να φέρουν και τις λαμπάδες μας.
Στις δέκα ακριβώς, μας έδωσε εξιτήριο για Γέρακα. Ούτε παραγγελία. Θα το πηγαίναμε, θα γυρίζαμε στην εκκλησία και μετά θα δίναμε τέλος. Ήταν ένας παππούς, η οικογένεια του οποίου, αφού δεν έγινε νωρίς το εξιτήριο, έφυγε για την εκκλησία.
Στις έντεκα είμαστε στον Γέρακα. 
-"Παππού πες μας διεύθυνση".
-"Δεν ξέρω διεύθυνση, θα σας δείξω το σπίτι".
Ο συνάδελφος κάνει κίνηση να τον πνίξει.  -"Άστον ρε, θα το βρούμε", του λέω. -"Να τον γυρίσουμε πίσω, θα την πατήσουμε", μου λέει.
Κάναμε 4 -5 κύκλους, μας έδειξε αντίστοιχα σπίτια, όλα λάθος.
-"Παππού τι γίνεται";
-"Μπερδεύομαι επειδή είμαι ανάποδα, άνοιξε από το πλάι και θα το βρω".
Άλλους τρεις κύκλους με ανοιχτή την συρόμενη, καμία τύχη. Ο συνάδελφος με βρίζει διαρκώς. Βρίσκουμε περαστικούς που πάνε στην εκκλησία και αρχίζουμε να δείχνουμε τον παππού για αναγνώριση. Με την τρίτη προσπάθεια, επιτυχία. Πάμε στο σπίτι, σκοτάδια. 
-"Χτυπήστε, είναι η γυναίκα μου μέσα, με περιμένει". Τίποτα, κανείς.
-"Πίσω από το παντζούρι, είναι το κλειδί. Ανοίξτε και βάλτε με μέσα". Τίποτα, πουθενά κλειδί.
Ευτυχώς είχαμε πάρει καφέ. Τσιγαράκι, χρόνια πολλά, Χριστός Ανέστη με τον παππού και κατά τις δώδεκα και είκοσι, ήρθε η γιαγιά. Αγκαλιές, φιλιά με παππού, τον βάζουμε στο σπίτι, με χίλια στο "Ελπίς", παραλάβαμε τις λαμπάδες αναμμένες και είπαμε τις ευχές με τους δικούς μας.
Τέτοιες μέρες, εάν δουλεύεις, δεν είσαι με τους δικούς σου, αλλά είσαι με τους συναδέλφους σου. Ειδικά όταν οι δικοί σου είναι στην επαρχία και δεν έχεις άδεια, όλη σου η ψυχολογία στηρίζεται στους συναδέλφους.
Με το ισχύον πρόγραμμα, μπορεί να περάσεις και τρία Πάσχα "μέσα". Και αν αλλάξεις ομάδα, για κάποιο λόγο, μπορεί να περάσεις άλλα τρία, εκτός αν πάρεις άδεια. Άλλο ένα ζήτημα, στο οποίο δίνει λύση, η κατάργηση του γραφείου κίνησης και η δημιουργία πολυδύναμων Τομέων, όπως έγραψα στην προηγούμενη ανάρτηση.

Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2018

Το Γραφείο Κινήσεως.

Ένας από τους πιο αναχρονιστικούς θεσμούς, ο οποίος εκ φύσεως δυσλειτουργεί και δημιουργεί προβλήματα στην καθημερινή λειτουργία του ΕΚΑΒ, είναι το Γραφείο Κινήσεως. Όχι, δεν προσπαθεί να συντονίσει και να αντιμετωπίσει προβλήματα. Τα δημιουργεί, επειδή υπάρχει. Αν ρωτήσεις, "γιατί υπάρχει", η απάντηση που θα πάρεις είναι, "επειδή υπήρχε".
Έτσι είναι στο Δημόσιο. Δημιουργήθηκαν θεσμοί όταν συστάθηκε το Κράτος και παραμένουν, άσχετα με τις εξελίξεις στην τεχνολογία και την διαφοροποίηση των αναγκών. Είμαστε σε θέση (και το κάνουμε) να φρενάρουμε την εξέλιξη, για να διατηρήσουμε τον θεσμό που μας βολεύει.
Όλες οι Υπηρεσίες, Εταιρίες, Επιχειρήσεις που έχουν οχήματα, έχουν και γραφείο κινήσεως, για να ρυθμίζει και να ελέγχει την κίνηση των οχημάτων. Έτσι δημιουργήθηκε και στο ΕΚΑΒ, αφού σαν Υπηρεσία είχε ως αντικείμενο τις "μεταφορές".
Σήμερα το αντικείμενο έχει διαφοροποιηθεί (λέμε) και αναφέρεται στην παροχή Προνοσοκομειακής φροντίδας. Το ασθενοφόρο πλέον, αποτελεί ένα από τα εργαλεία και όχι το μοναδικό αυτής της λειτουργίας.
Ένα επιπλέον πρόβλημα, είναι το πολλαπλάσιο προσωπικό που εντάσσεται και δεν μπορεί να το διαχειριστεί ένα γραφείο. Φανταστείτε την Αστυνομία, να είχε ένα γραφείο κινήσεως στην Αττική. Ή την Πυροσβεστική.
Το αποτέλεσμα στο ΕΚΑΒ, είναι ορατό. Χάνεται η μπάλα, όχι για το ποιοι και πόσοι δουλεύουν την επόμενη μέρα, αλλά ακόμη και την επόμενη βάρδια. Ακόμη και την τελευταία στιγμή, μπορούν να πάρουν τηλέφωνο 10 άτομα και να δηλώσουν ασθένεια. Όσοι εργάζονται στο γραφείο, καταβάλουν τεράστιες προσπάθειες, να βγάλουν στην κίνηση έναν αριθμό ασθενοφόρων. Να καλύψουν κενά, όπου ο άλλος δεν θέλει να πάει, επειδή είναι μακριά, ή επειδή δεν τον βολεύει η ώρα, ή επειδή δεν γουστάρει τον συνάδελφο. Ζητάς ένα ρεπό για τον επόμενο μήνα και ενώ σου οφείλονται 40, μέχρι την παραμονή δεν είναι σίγουρο αν θα το πάρεις. Και δεκάδες άλλα προβλήματα, όπως οι μετακινήσεις, τα σέρβις, οι άδειες κλπ. Όλα έχουν την μορφή ρουσφετιού. Σαν να ζητάς χάρη.
Η ενδεδειγμένη λύση (όπως δουλεύουν σε όλον τον Πλανήτη) είναι η αποκέντρωση. Η δημιουργία διευρυμένων Τομέων με 4 - 5 ασθενοφόρα ο καθένας, ανάλογα με τους γεωγραφικούς περιορισμούς. Η Διοίκηση, ζητά από τον κάθε Τομέα, να έχει σε διάθεση συγκεκριμένο αριθμό οχημάτων, πρωί, απόγευμα, νύχτα. Αν σου ζητάει 4 και βγάλεις 5, μπράβο. Δεν μπορείς όμως να βγάλεις 3. Πως θα γίνει αυτό; Θα κόψει τον λαιμό του, ο υπεύθυνος Τομεάρχης. Και γίνεται πανεύκολα, επειδή στον Τομέα, οι σχέσεις είναι πιο προσωπικές και το πρόγραμμα έχει μεγαλύτερη ευελιξία. Εξυπηρετούνται οι ανάγκες του υπαλλήλου, αυτός ανταποκρίνεται με φιλότιμο και δεν κρεμάει τον Υπεύθυνο σε καμία περίπτωση.
Αν θέλουμε να αναφερθούμε σε παράδειγμα, έχουμε τον Τομέα Μοτοσικλετών. Σε 7 χρόνια λειτουργίας, δεν έχει ούτε μία "μαϊμού" ασθένεια. Οι εργαζόμενοι δεν έχουν πάρει ούτε τις γονικές που δικαιούνται, επειδή ξέρουν ότι όταν θα χρειαστεί να απουσιάσουν, θα πάρουν τα ρεπό που θέλουν. Και αν δημιουργηθεί κενό κάποιος θα προθυμοποιηθεί να το καλύψει, όχι για την Υπηρεσία, αλλά για την ανάγκη του συναδέλφου και την καλή εικόνα του Τομέα. Και αναλογιζόμενος, ότι τον επόμενο μήνα, ίσως είναι αυτός που θα έχει ανάγκη.
Οι αποκεντρωμένοι Τομείς, δεν χρειάζονται γραφείο. Εύκολα το πρόγραμμα πηγαίνει στο Συντονιστικό και το μηνιαίο στην μισθοδοσία.
Εύκολα ρυθμίζονται και τα σέρβις, ώστε να στέλνεται το όχημα στο ρεπό του και να μην κόβεται από την κίνηση.
Ένα επιπλέον πλεονέκτημα, είναι η άμιλλα που θα αναπτυχθεί μεταξύ των Τομέων, ανεβάζοντας την συνολική απόδοση. Ένας υγιής Τομέας, θα διορθώσει, ή θα αποβάλει τον προβληματικό υπάλληλο, όχι με μέτρα που θα πάρει ο Υπεύθυνος, αλλά επειδή δεν θα γίνεται ανεκτός από τους συναδέλφους του. Και πολλά άλλα, που έχουν σχέση, με την εμφάνιση προσωπικού και οχημάτων, διαπροσωπικές σχέσεις, εξοπλισμό, εκπαίδευση κλπ.
Γιατί δεν γίνεται αυτό; Επειδή το γραφείο κινήσεως, είναι πάνω απ' όλα μηχανισμός ρουσφετολογικός, ψηφοθηρικός. Γι αυτό, όταν κάποιος κερδίσει τις εκλογές, η πρώτη καρέκλα που πιάνει είναι στο γραφείο κινήσεως. Και ο προηγούμενος, δεν αντικαθίσταται επειδή δεν ήταν καλός στην δουλειά του, αλλά για να βάλουμε τον "δικό μας".
Αυτό είναι ντροπή για μια Υπηρεσία όπως το ΕΚΑΒ και κάποιος πρέπει να κάνει το βήμα και να το καταργήσει.
ΥΓ. Πριν χρόνια, έγινε αντιληπτό, ότι ο τίτλος "Γραφείο Κινήσεως" αναφέρεται σε οχήματα και αντικαταστάθηκε με τον τίτλο "Γραφείο Πληρωμάτων". Άλλαξε ο Μανωλιός!

Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου 2018

Για τον Οργανισμό.

Είναι κάτι που κανείς δεν θέλει, αλλά πρέπει να γίνει. Δεν τον θέλει το Υπουργείο, επειδή το ΕΚΑΒ είναι πιο χρήσιμο, όταν μπαλώνει τρύπες, παρά ανταποκρινόμενο στην αποστολή του. Οι απώλειες σε ανθρώπινες ζωές, εξ αιτίας αυτής της πολιτικής, δικαιολογούνται εύκολα στην τηλεόραση, επικαλυπτόμενες από την παρουσίαση του γενικότερου "έργου" του Υπουργείου. Ο συνολικός πληθυσμός θα μασήσει, εκτός από το περιβάλλον του θύματος. Μικρό το κακό σε ψήφους.
Δεν τον θέλει η Διοίκηση, όπως δεν θέλει κάθε νέο μπελά, να προστίθεται στους τόσους που έχει στο κεφάλι της.
Δεν τον θέλει κάθε παράγοντας, ο οποίος δεν ξέρει τι είναι ΕΚΑΒ.
Δεν τον θέλουν οι συνδικαλιστές, εκτός αν είναι κουτσός και διαιωνίζει την παραδιοίκηση.
Τέλος δεν τον θέλουν οι εργαζόμενοι, φοβούμενοι πιθανές υποχρεώσεις, ενώ τώρα δεν έχουν καμία. Άσε που μπορεί να χαλάσει το status των προσλήψεων - μεταθέσεων. Άσε που μπορεί να μας ξεβολέψει και να μας ζητάει από δημόσιοι υπάλληλοι, να γίνουμε Διασώστες.
Με αυτές τις προϋποθέσεις, πάμε να φτιάξουμε καινούριο Οργανισμό. Τι είδους θα είναι αυτός;
  • Αν δεν προβλέπει, τέτοια οργάνωση της Υπηρεσίας, ώστε σε περίπτωση κρίσιμου συμβάντος, ο ασθενής, ή ο τραυματίας, θα δεχτεί εξειδικευμένη βοήθεια σε 3 με 5 λεπτά, είναι για τα σκουπίδια.
  • Αν δεν προβλέπει, ότι στο κρίσιμο συμβάν, εμπλέκονται Γιατροί Επείγουσας Ιατρικής, ή/και Διασώστες με εξειδικευμένες γνώσεις και αρμοδιότητες, είναι για τα σκουπίδια.
  • Αν είναι αντιγραφή του παλιού, με κορδέλα στα μαλλιά (ΠΟΠ ΕΚΑΒ), είναι για τα σκουπίδια.
  • Αν δεν απαλλάσσει το ΕΚΑΒ, από τις διανοσοκομιακές διακομιδές, τα εισιτήρια - εξιτήρια, τα χρόνια και τα αεροταξί, είναι για τα σκουπίδια.
  • Αν δεν διαχωρίζει, Φυσική από Πολιτική Διοίκηση και δεν καθιερώνει Ιεραρχία Διασωστών, είναι για τα σκουπίδια.
  • Αν δεν καθιερώνει βαθμίδες Διασωστών, είναι για τα σκουπίδια.
  • Αν δεν υποχρεώνει Διοικητικούς και Τεχνικούς υπαλλήλους, να έχουν γνώση της αποστολής του ΕΚΑΒ, είναι για τα σκουπίδια.
  • Αν δεν θεωρεί ως αποκλειστικό αντικείμενο του ΕΚΑΒ και σε ισότιμη βάση, τα Επείγοντα, την Εκπαίδευση και την αντιμετώπιση Μαζικών Απωλειών Υγείας, είναι για τα σκουπίδια.
  • Αν δεν καθιερώνει, υποχρεωτικό Ιατρικό έλεγχο (επιστημονικό, όχι διοίκηση), σε κάθε επείγον και επιτρέπει σε Γιατρούς και Διασώστες να κάνουν ότι γουστάρουν, είναι για τα σκουπίδια.
  • Αν δεν καθιερώνει Πρωτογενείς Αεροδιακομιδές, είναι για τα σκουπίδια. 

Και πολλά άλλα.
Τι εννοώ "είναι για τα σκουπίδια" και δεν δείχνω σεβασμό, απαξιώνοντας την προσπάθεια αυτών που θα ασχοληθούν; Εννοώ, δεν θα δουλέψει στην πράξη. Δεν θα υπάρξει όφελος για τον πολίτη. Δεν θα περιοριστεί η σπατάλη, δεν θα βελτιωθεί η ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών.
Και ένα επιπλέον αγκάθι. Η έλλειψη (ακόμη) ειδικότητας Επείγουσας Ιατρικής. Ο άνθρωπος πρέπει να έχει δύο πόδια. Η πατερίτσα βοηθάει, αλλά δεν αντικαθιστά. Στην περίπτωση του ΕΚΑΒ, ακόμη και το καλό πόδι, έχει ρήξη χιαστού.
Αυτά, επιγραμματικά. Γιατί δεν γράφω  λεπτομέρειες; Και αυτό που έγραψα, χαμένο θα πάει.
Ποια είναι η άποψή μου; Πως μπορεί να συνταχθεί, Νέος Οργανισμός, ο οποίος θα μετατρέψει το ΕΚΑΒ σε σύγχρονη Δυτική Υπηρεσία Ιατρικών Επειγόντων;
Τρεις άνθρωποι χωρίς συντεχνιακές δεσμεύσεις, οι οποίοι έχουν απόλυτη γνώση του παγκόσμιου γίγνεσθαι πάνω στο Αντικείμενο, να κλειστούν σε ένα γραφείο και να τον συντάξουν. Να ψηφιστεί και μετά να τον μάθουμε εμείς. Τέλος.