Translate

Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2015

Μεταρρυθμίσεις

Δεν έγραψα κάτι το προηγούμενο διάστημα, παρακολουθώντας όπως όλοι τις εξελίξεις, μιας και τα δικά μας φάνταζαν μικρά μπροστά στα Εθνικά θέματα. Η συμφωνία έκλεισε και επανέρχομαι, για να γράψω μια από τα ίδια.
Και ξεκινάω με τον Κινέζο. Έβαλε λένε την Ελλάδα στο ευρώ, αποκρύπτοντας τα δημοσιονομικά προβλήματα και κοροϊδεύοντας τους Ευρωπαίους. Μέγα παραμύθι για χαζούς. Χαρτί και καλαμάρι τους τα κάρφωσε όλα, αλλά έδωσαν το οκ, επειδή ήθελαν την Χώρα, που με την θέση της ελέγχει τρεις Ηπείρους! Εμείς δεν είδαμε την φάκα και συνεχίσαμε να δανειζόμαστε, μέχρι που ήρθε η ώρα του λογαριασμού, αφού τα χρέη ήταν περισσότερα από την αξία του ακινήτου (τουλάχιστον για τους Γερμανούς).
Ο πρώτος που το κατάλαβε, ήταν ο Καραμανλής και τόλμησε να ξεστομίσει την καταραμένη λέξη: "Μεταρρυθμίσεις". Νύχτα έφυγε και άραξε Ραφήνα. Δεν τον έφαγε ο Γιώργος, οι δικοί του τον φάγανε. Σιγά να μην ζούσε η ΝΔ, χωρίς κουμπάρους και βατοπέδια.
Ο Γιώργος ήρθε ως πιο μάγκας από τον Κώστα. Και καλά θα τα κατάφερνε καλύτερα. Και κάνει το ίδιο λάθος. "Μεταρρυθμίσεις" λέει, "ή αλλάζουμε, ή βουλιάζουμε". Οι δικοί του τον φάγανε κι αυτόν. Σιγά να μην ζούσε το ΠΑΣΟΚ χωρίς προμήθειες και κομπίνες. Πιο μακριά έπιασε αυτός. Αμερική έφτασε.
Τα επόμενα δύο λαμόγια, περνούσαν εαυτούς ως πονηρούς. Μεταρρυθμίσεις είπαν, αλλά μόνο στους έξω. Μέσα είπαν, ότι θα καταφέρουν ότι δεν κατάφεραν οι προηγούμενοι, τους οποίους παρουσίασαν ως άχρηστους. Ψήφισαν τις μεταρρυθμίσεις, αλλά δεν εφάρμοσαν καμία (σχεδόν), επειδή έβλεπαν ότι χάνουν έδαφος και έρχεται ο Αλέξης να τους φάει ζωντανούς (όπως και έγινε).
Οι Γερμανοί όμως δεν είναι κουτόφραγκοι, είναι Ούννοι. Έφαγαν 2 φορές την κοροϊδία και μας περίμεναν.
Δεν έχει σημασία πως έγινε Κυβέρνηση ο Αλέξης, όλοι ξέρουμε, ούτε τι έκανε 6 μήνες. Στο δια ταύτα: Μεταρρυθμίσεις. Ένας τρόπος υπάρχει για να επιζήσει (πολιτικά). Να πει την αλήθεια στον κόσμο (ο οποίος κάτι έχει αρχίσει να υποψιάζεται) και να τις κάνει.
Η μεγάλη πλάκα είναι στην εφαρμογή. Και εδώ επιστρέφω στο ΕΚΑΒ. Γιατί σε κάθε προηγούμενη σχετική ανάρτηση, γράφω το ίδιο πράγμα. Ο δημόσιος υπάλληλος δεν χρειάζεται να παρακολουθεί την κεντρική πολιτική σκηνή, αλλά μόνο την Υπηρεσία του. Αλλάζει; Αναπτύσσεται; Προοδεύει; Τότε προοδεύει και η Χώρα. Δεν γίνεται τίποτα; Το ίδιο συμβαίνει σε όλη την Ελλάδα!
Φανταστείτε λοιπόν, κάποιος Πρόεδρος, κάποιος συνδικαλιστής, κάποιος παράγοντας στο ΕΚΑΒ, να βγει και να πει την καταραμένη λέξη: Μεταρρυθμίσεις. Πρέπει να έχει φροντίσει να έχει σκαμμένο τούνελ για να διαφύγει.
Γιατί μία απάντηση θα πάρει, με ένα στόμα, με μια φωνή. "Καλύτερα στη Δραχμή".

Τρίτη, 16 Ιουνίου 2015

Τι είναι τα ασθενοφόρα;

Πρώτα να δούμε τι ήταν τα ασθενοφόρα. Θα το πω χωρίς περιστροφές: Αναγκαίο κακό. Μέσα στα Νοσοκομεία γίνονταν ωραίο παιχνίδι, με ασθενείς γιατρούς και νοσοκόμες, αλλά κάποιοι ασθενείς δεν μπορούσαν να πάνε περπατώντας. Έτσι ξεκινάει το παραμύθι. Αναγκαστικά λοιπόν, αγόρασαν οχήματα και προσέλαβαν καραγωγείς. Τους έβαλαν κι από δίπλα ότι περίσσευε (νοσοκόμους, τραυματιοφορείς, φύλακες, κηπουρούς), ως βοηθούς. Διοικητικά υπάγονταν στην Διευθύνουσα, ή σε κάποια προϊσταμένη.
Σε κάποιες πολιτισμένες Χώρες, άρχισαν να μετράνε σε κόστος την ανθρώπινη ζωή και το έκαναν Επιστήμη. Και φόρτωσαν τα οχήματα ιατροτεχνικό εξοπλισμό και τα στελέχωσαν με πτυχιούχους Ακαδημιών, με 4 χρόνια πανεπιστημιακές σπουδές. Και συνεχίζουν να ρίχνουν χρήμα στην έρευνα, για να εξελιχθεί το όχημα, ο εξοπλισμός και η εκπαίδευση.
Το ίδιο ξεκίνησε και στην Ελλάδα το '85 από μια παρέα γιατρών του (τότε) Κρατικού Αθηνών, αλλά το έχασαν στην πορεία, αφού άλλαζαν τα συντεχνιακά συμφέροντα, ανάλογα με τις αλλαγές στην εξουσία.
Σήμερα στην Ελλάδα.
Σε όλα τα Ιδιωτικά Θεραπευτήρια, μεγάλα και μικρά, βλέπε πρώτη παράγραφο. Στα Δημόσια Νοσοκομεία, έως την στιγμή που καταργήθηκαν τα ασθενοφόρα, λόγω τρόικας και το προσωπικό παρκάρει στο ΕΚΑΒ, βλέπε ομοίως.
Στο ΕΚΑΒ, επίσης. Ένας αχταρμάς προσωπικού να κάνει ότι να ναι, όπως να ναι. Οδηγοί να κάνουν επείγοντα και πτυχιούχοι ΙΕΚ στα Χρόνια, στις αποθήκες και στις φωτοτυπίες. Επειδή δεν είχαμε προϊσταμένες και Διευθύνουσα, τις κάναμε εισαγωγή και τις βάλαμε διοίκηση στα ασθενοφόρα, έτσι για να μην χαλάσει η παράδοση.
Αφού λοιπόν είμαστε τόσο παραδοσιακοί, γιατί να υφίσταται το ΕΚΑΒ ως Οργανισμός και να ξοδεύει τόσο χρήμα για να υποστηρίξει την αυτοτέλειά του, πληρώνοντας στρατιές διοικητικών και βοηθητικών υπαλλήλων, σε εποχές κρίσης μάλιστα;
Γιατί δεν το κλείνουμε να μοιράσουμε τα οχήματα στα Νοσοκομεία; Θα αλλάξει κάτι;

Τρίτη, 26 Μαΐου 2015

Τριήμερο στην Αργολίδα.

Είχα μήνες να φύγω ένα τριήμερο, γι' αυτό ψαχνόμουν σοβαρά μέσα στον Μάη να μπορέσω να το κάνω. Αν περιμένεις από τις 10 ημέρες καλοκαιρινή άδεια να ξεκουραστείς, στο τέλος καταλήγεις ψυχασθενής (περισσότερο απ'ότι συνήθως είσαι).
Τριήμερο δεν είναι να πας να βοηθήσεις τον πατέρα σου, ούτε να πας στο χωριό να αλλάξεις το θερμοσίφωνο. Πρέπει να είσαι σε άγνωστο τόπο, να ξεφύγει το μυαλό. Το μελέτησα την βδομάδα που πέρασε, να βρω το μέρος. Έπρεπε να είμαι κοντά, για να γλιτώσω χρόνο, αλλά και έξοδα από την μετακίνηση. Ταυτόχρονα, μακριά από την Αθήνα, για να μην νοιώθω την ανάσα της. Τυχαία επιλέχθηκε η Αργολίδα και ένα κατάλυμα που μας νοίκιασε ο πεθερός ενός συναδέλφου στο Βιβάρι, ένα παραθαλάσσιο χωριό, λίγο πιο βόρεια από το Τολό. Φανταστικό μέρος για φαγητό - τσίπουρο. Από θάλασσα δεν λέει, αφού από την μία είναι οι βάρκες και από την άλλη οι αχινοί. Μπάνιο λοιπόν σε πιο πέρα παραλίες. Φανταστικός και ο ιδιοκτήτης, ο οποίος εκτός του ότι νοικιάζει υπέροχα δωμάτια, εξαφανίστηκε και ψάχνω τρόπο να τον πληρώσω.
Πήγα και μια βόλτα στο Τολό, επίσης φοβερό μέρος, αλλά μόνο για βόλτα. Αν καθίσεις για φαγητό και δεν έχεις κάποια άκρη την πάτησες. Πρώτη φορά στη ζωή μου, μου σέρβιραν σε ποικιλία κρεάτων, φτερούγα και λαιμό κότας.
Προσπάθησα να μείνω μακριά από το ΕΚΑΒ, αλλά αυτό σε κυνηγάει όπου κι αν πας. Το Σάββατο το πρωί πήγα βόλτα με το τραινάκι στο Ναύπλιο. Στα μισά της διαδρομής, η κόρη μου πετάχτηκε όρθια φωνάζοντας "ασθενοφόρο", οι συνάδελφοι με εντόπισαν, χαιρετηθήκαμε, αλλά ευτυχώς δεν συναντηθήκαμε.
Γυρίζοντας τα διάφορα μέρη τριγύρω, αναρωτιόμουν πως καλύπτονται σε περίπτωση επείγοντος. Σε πόση ώρα και με τι είδους κάλυψη. Εκτός, αλλά κυρίως εντός τουριστικής περιόδου. Η απάντηση έρχεται μόνη της. Δεν υπάρχει κανενός είδους κάλυψη. Γιατί δεν μπορούμε να θεωρήσουμε ως τέτοια, το ασθενοφόρο που θα αφιχθεί σε μισή ώρα και με την προϋπόθεση ο οδηγός να έχει εμπειρία WRC.
Την Κυριακή το μεσημέρι καθίσαμε στην εικονιζόμενη ψαροταβέρνα να φάμε κάτι κουτσομούρες που μόλις είχαν φτάσει. Είχαμε παραγγείλει, όταν έφτασαν 3 πούλμαν και αποβίβασαν 150 ηλικιωμένους, από τους οποίους το 85%, δικαιούται να πάθει καρδιακό επεισόδιο. Και αναρωτιέμαι ξανά: "πως καλύπτονται;". Και να το κάνω ακόμη χειρότερο. Ο οδηγός ενός από τα πούλμαν, χάνει τον έλεγχο στους ζιμπάμπουε δρόμους της Αργολίδας και καταλήγει σε κτήμα με μανταρινιές και τραυματίζονται οι μισοί επιβάτες. Καλύπτονται; Σε καμία περίπτωση.
Το καλοκαίρι λοιπόν η Αργολίδα χρειάζεται 8 ασθενοφόρα, για να καλύψει όλες τις περιπτώσεις και όλες τις αποστάσεις σε περίπτωση επείγοντος. Και αφού δεν γίναμε ακόμη paramedics και ανεπαρκούμε στην αντιμετώπιση των κρίσιμων περιστατικών, τουλάχιστον 2 ιατρικά οχήματα.
Παραμύθι λοιπόν οι ανάγκες στα νησιά. Όλη η Ελλάδα έχει πρόβλημα. Και το ΕΚΑΒ έχει τεράστιες ευθύνες, για έναν και μόνο λόγο.
Επειδή δεν παραδέχεται ότι όλα αυτά τα καρπούζια δεν χωράνε στην μασχάλη του!
Αν το παραδεχόταν, οι κατά τόπους Δημοτικοί άρχοντες θα έβρισκαν άκρη, επειδή θα είχαν το μπαλάκι στα χέρια τους. Τώρα στέλνουν αιτήματα και βγάζουν την ουρά τους απ' έξω.
Καλά λοιπόν τα συνδικαλιστικά παιχνίδια με τις προσλήψεις, τις μεταθέσεις, "θα μου κάτσεις και θα σε φτιάξω", αλλά όπου συμβαίνει το επείγον, το θύμα πεθαίνει. Εξ' αιτίας μας. Όχι εξ' αιτίας του Σαμαρά, του Τσίπρα και του Σόιμπλε. Για να ξέρουμε τι λέμε.

Τρίτη, 12 Μαΐου 2015

Το ζήτημα της εμφάνισης των Πληρωμάτων.

Είναι κάτι που απασχολεί το τελευταίο διάστημα. Έχουν βγει και σχετικές ανακοινώσεις από την Διοίκηση και τα Τμήματα, για την υποχρέωση των Πληρωμάτων να φορούν την στολή, όπως προβλέπεται.
Εγώ είμαι σύμφωνος, αλλά είναι ένα ζήτημα που δεν λύθηκε τα προηγούμενα 20 χρόνια και δεν πρόκειται να λυθεί τα επόμενα 20. Κι αυτό επειδή το προσωπικό, δεν έχει "συνείδηση στολής".
Άλλες κατηγορίες υπαλλήλων (Αστυνομικοί, Πυροσβέστες, Αεροσυνοδοί) είναι ομοιόμορφοι και αψεγάδιαστοι. Αντίθετα, οι Δημοτικοί Αστυνομικοί, παρ' όλη την ένταξή τους στην ΕΛ.ΑΣ., κυκλοφορούν σαν λέτσοι. Φοράνε ότι νάναι και όπως νάναι. Ότι είδος ρούχα, ότι χρώμα, αθλητικά παπούτσια, τα πουκάμισα έξω, αξύριστοι, χάλι μαύρο. Σαν ΕΚΑΒίτες ένα πράγμα.
Σε όλον τον υπόλοιπο Κόσμο, συμβαίνει το αντίθετο. Από την Σχολή Πληρωμάτων Ασθενοφόρων, οι σπουδαστές προσέρχονται ένστολοι, με ειδική ενδυμασία. Στην πρακτική τους, με πλήρη στολή.
Στους Οργανισμούς αυτών των Υπηρεσιών, αναφέρεται ότι είναι Ένστολες Υπηρεσίες και η στολή και η σήμανσή της, περιγράφεται λεπτομερώς.
Στο ΕΚΑΒ δεν περιγράφεται και δεν προβλέπεται τίποτα. Οι σπουδαστές προσέρχονται στο ΙΕΚ με σαγιονάρες και βερμούδες. [Όταν πριν χρόνια ήμουν εκπαιδευτής, κάποιος ήρθε με το μαγιό και όταν τον έδιωξα έγινε τεράστιο ζήτημα και οι υπόλοιποι με κοιτούσαν με μισό μάτι, λες και ήμουν κάποιος περίεργος.]
Οι νέοι που προσλαμβάνονται κυκλοφορούν κάτι μήνες με τα πολιτικά, έχοντας αποκτήσει από την πρώτη μέρα, πλήρη "συνδικαλιστική" συνείδηση: - Όταν πάρω το επίδομα, θα πάρω στολή, σου λένε. Και όταν πάρουν το επίδομα, ξοδεύουν 20 ευρώ και καθάρισαν.
Και αυτή η νοοτροπία συνεχίζεται και επεκτείνεται.
Οι 9 στους 10 οδηγούν ασθενοφόρο, μιλώντας στο κινητό.
Οι 4 στους 5 συνοδηγούς, πατούν με το πόδι στο ταμπλό.
Οι 99 στους 100, δεν φορούν ζώνη.
Τα 9 στα 10 οχήματα, έχουν καφέδες και εφημερίδες στην πιο εμφανή θέση.
Και κάτι πολύ σοβαρό, στο οποίο έχω αναφερθεί ξανά. Οι 4 στους 5 που χρησιμοποιούν δίκυκλο, από και προς την εργασία τους, κυκλοφορούν ένστολοι ΧΩΡΙΣ κράνος. Έχουν κάθε δικαίωμα να σπάσουν το κεφάλι τους, όχι όμως να ξεφτιλίζουν έναν ολόκληρο Οργανισμό. Πέρα από τις επιπτώσεις στην ασφάλεια του προσωπικού, γνωρίζουμε ποια εντύπωση προκαλούμε στους Πολίτες; Ή, επειδή είμαστε Δημόσιοι Υπάλληλοι, είμαστε πάνω απ' όλους;
Πως όμως διορθώνονται αυτά; Κυνηγώντας έναν - έναν τους υπαλλήλους; Όχι βέβαια. Από τον Οργανισμό ξεκινάμε. Χαρακτηρισμός του ΕΚΑΒ ως Ένστολης Υπηρεσίας και ακριβή περιγραφή της στολής και της σήμανσης.
Πρόβλεψη για τα Ειδικά Τμήματα, όπως οι Μοτοσικλέτες και οι Αεροδιακομιδές. Μια και αναφέρθηκα στις αεροδιακομιδές. Οι Ιπτάμενοι συνάδελφοι είναι οι μοναδικοί στον Πλανήτη που πετούν χωρίς γάντια, μπότες, φόρμες αντιπυρικές. Και χωρίς κράνη. Καλά δεν μιλάμε για τους Γιατρούς. Αυτοί φοράνε πολιτικά.
Στις μοτοσυκλέτες τα πράγματα είναι λίγο καλύτερα, επειδή είναι καινούριο Τμήμα, το οποίο από την αρχή λειτούργησε σε αυστηρό πλαίσιο που συνεχίζει να τηρείται. Τίποτα δεν αποκλείει όμως, στο μέλλον να δούμε μοτοσικλετιστές του ΕΚΑΒ, χωρίς κράνος, με τζιν και με πέδιλα.
Φτιάξιμο λοιπόν από την κορυφή και σε λίγα χρόνια θα έχει αποκτηθεί "συνείδηση στολής και εμφάνισης". Και δεν θα χρειαστεί να αναφερθούμε ξανά σ' αυτό το ζήτημα.

Τρίτη, 7 Απριλίου 2015

Άλλη πολιτική;

Δύο μήνες αριστερής Κυβέρνησης και εξακολουθεί να μ' αρέσει όπως την πρώτη στιγμή. Δεν αρέσει στους Ευρωπαίους, οι οποίοι καταπίνουν χάπια με τις χούφτες και προσπαθούν να καταλάβουν, που στο διάολο έμπλεξαν. Και χτυπάνε το κεφάλι τους στον τοίχο, που έκαναν τους ζόρικους στους προηγούμενους. Λένε στην Κυβέρνηση της Ελλάδας να τα βρούνε στα οικονομικά στοιχεία και οι δικοί μας απαντάνε ότι πρέπει να τα βρούμε χωρίς στοιχεία, αλλιώς θα φύγουμε από το Ευρώ και θα πάμε στο Ρούβλι.
Προσωπικά δεν έχω πρόβλημα να φουντάρουμε. Πρόβλημα θα έχουν όσοι ψήφισαν "για πρώτη φορά Αριστερά" (και τελευταία), ζητώντας μεταρρυθμίσεις, χωρίς μεταρρυθμίσεις. Η ελπίδα μου ήταν ακριβώς αυτό. Τι θα κάνει η Κυβέρνηση στο εσωτερικό και μήπως καταφέρει να αλλάξει τα στραβά που δημιούργησαν οι προηγούμενοι, αλλά δεν βαριέσαι.
Στο εσωτερικό λοιπόν, δεν κουνιέται φύλο, εκτός από κάτι νομοσχέδια τα οποία πλανώνται στον αέρα. Αυτό σε όλους τους τομείς της δημόσια διοίκησης. Ειδικά στην Υγεία τώρα, την αιτία της απραξίας την πληροφορηθήκαμε από τον ίδιο τον Υπουργό. Μας δήλωσε ότι το Κόμμα του έχει την Κυβέρνηση, αλλά δεν έχει την εξουσία, επειδή δεν παραιτούνται οι Διοικητές των Νοσοκομείων. Δηλαδή, αυτοί καθορίζουν την κυβερνητική πολιτική στην υγεία; Αυτοί ψηφίζουν νομοσχέδια; Ή μήπως ψηφίστηκαν τα νομοσχέδια και αρνήθηκαν να τα εφαρμόσουν. Μήπως καθορίζουν και την χρηματοδότηση της Υγείας; Προφάσεις εν αμαρτίαις, λέω εγώ.
Η αντικατάσταση των Διοικήσεων των Οργανισμών, είναι μία παραδοσιακή κατάσταση στην Χώρα μας και είχα την ελπίδα ότι μία Αριστερή Κυβέρνηση, η οποία πιστεύει στην αξιοκρατία και ήρθε να πολεμήσει το ρουσφέτι, θα την άλλαζε. Δύο λόγοι υπάρχουν για να αλλάξεις τον Πρόεδρο. Ή να παραιτηθεί για δικούς του λόγους, ή να κριθεί ανεπαρκής στο έργο του. Ας κάνει λοιπόν μία Επιτροπή (ανεξάρτητη) και ας προχωρήσει σε κρίσεις και διορισμούς.
Οι αλλαγή των Διοικήσεων, είναι ζημιά για τα Νοσοκομεία. Ειδικά για το ΕΚΑΒ είναι καταστροφική. Τα τελευταία 4 χρόνια, είμαστε κέντρο διερχόμενων Προέδρων και Αντιπροέδρων και από δουλειά μηδέν. Ούτε ένα ζήτημα δεν προχώρησε. Το μόνο που έχουμε να πούμε για τους Προέδρους των προηγούμενων Διοικήσεων είναι, ότι ήταν καλοί άνθρωποι. Από κει και πέρα τίποτα.
Ας πούμε και δυο λόγια για τον σημερινό Πρόεδρο. Η προηγούμενη θητεία του στο ΕΚΑΒ, βαθμολογήθηκε κάτω από την βάση, σε όλους τους τομείς. Παρέλαβε έναν Οργανισμό με σημαντικές προοπτικές ανάπτυξης και κατάφερε να τον γυρίσει χρόνια πίσω. Έχω γράψει σχετικά, σε αναρτήσεις εκείνης της περιόδου. Το ίδιο έκαναν και επόμενοι όμως, με τις αποφάσεις τους για την μετακίνηση των οδηγών των Νοσοκομείων, την δημιουργία Τομέων στα χωριά τους και την απροθυμία τους να σπάσουν αυγά ολοκληρώνοντας τις διαδικασίες για την αγορά των ασθενοφόρων, την αλλαγή του Οργανισμού και χορήγηση της άδειας άσκησης επαγγέλματος.
Σήμερα, η παρουσία του κου Παπαευσταθίου στο ΕΚΑΒ είναι πλεονέκτημα και έχει ιδιαίτερη σημασία για τον Οργανισμό. Και το λέω εγώ, που στην προηγούμενη θητεία του και διώχθηκα και τιμωρήθηκα. Γιατί σημασία δεν έχει ο Σιδηρόπουλος και ο κάθε Σιδηρόπουλος, αλλά τον μέλλον του ΕΚΑΒ.
Αλλάζοντάς τον, ακόμη και με το καλύτερο στέλεχος, ξεκινάς από την αρχή. Έξι μήνες θα κάνει ο καινούργιος να καταλάβει που βρίσκεται και άλλους έξι να αντιληφθεί ποια είναι η αποστολή του ΕΚΑΒ. Αν βέβαια το αντιληφθεί ποτέ, γιατί οι τρεις προηγούμενοι δεν πήραν μυρουδιά. Και μετά, θα περάσει την θητεία του, ζητώντας λεφτά - ασθενοφόρα - προσωπικό. Αντίθετα αυτός, γνωρίζει τον Οργανισμό απ' έξω κι ανακατωτά. Ξέρει τα λάθη που έκανε και έχει δείξει ότι δεν σκοπεύει να τα επαναλάβει. Θα κάνει δουλειά για το ΕΚΑΒ και όχι για την Κυβέρνηση, αφού δεν ανήκει σ' αυτήν. Επιπλέον, δεν ανήκει σε καμιά ΕΚΑΒίτικη συντεχνία.
Εναλλακτική πρόταση, να αντικατασταθεί με κάποιον που υπηρετεί στο ΕΚΑΒ, ή έχει περάσει από αυτό. Ακόμη και έτσι όμως, δεν μπορείς να είσαι σίγουρος ότι αυτός γνωρίζει το ΕΚΑΒ και το σημαντικότερο, γνωρίζει πως πρέπει να είναι το ΕΚΑΒ. Το μόνο σίγουρο είναι ότι, λόγω της ιδιότητάς του, θα βλέπει το ΕΚΑΒ μέσα από συντεχνιακά φίλτρα.
Όπως έχω γράψει πολλές φορές, η Διοίκηση είναι μικρό πρόβλημα. Το μεγάλο πρόβλημα θα το δούμε κοιτάζοντας στον καθρέφτη. Θέλουμε μεταρρυθμίσεις, ανάπτυξη, εκσυγχρονισμό; Αν ναι, ας αφήσουμε τον Πρόεδρο εκεί που είναι και ας συνεργαστούμε μαζί του, για να καθορίσουμε τις προτεραιότητες του Οργανισμού. Αν θέλουμε βολέματα ημετέρων, μεταθέσεις, ρουσφέτια, τότε ναι πρέπει να τον αλλάξουμε. Αλλά αυτό το έργο το βλέπουμε χρόνια τώρα και συνέχεια στα ίδια είμαστε. Κάποιος να κάνει την διαφορά.