Translate

Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2019

Ημέρα θυσίας και εμφανίσεις ντροπής.

Επίσημη εκδήλωση, με παρουσίες στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο. Όχι, άλλο θα γράψω, άσχετο. Οι στολές των στρατιωτικών, αστυνομικών, πυροσβεστών να βγάζουν μάτια από ένα χιλιόμετρο μακριά και αυτές των γιατρών, διασωστών και πληρωμάτων του ΕΚΑΒ, να δημιουργούν συνειρμούς με λαχαναγορά Ρέντη και Βαρβάκειο αγορά.
Και συ ρε Καραμήτρο, μου θες να λέγεσαι ένστολος και να παίρνεις και επίδομα στολής. Ποτέ.

Παρασκευή, 3 Αυγούστου 2018

Ήρωες.

Έχουν σβήσει οι φωτιές στην Αττική, αφού έκαψαν τα πάντα και σκότωσαν, ακόμα δεν ξέρουμε πόσους. Έχουν έρθει οι πλημμύρες, θα φύγουν κι αυτές καιρού θέλοντος και θα ακολουθήσει, ποιος ξέρει ποια άλλη καταστροφή.
Είμαι πολύ μακριά, σε άδεια και παρακολουθώ μία μεγαλύτερη καταστροφή. Τις γνώμες, τις απόψεις, τα δημοσιεύματα από όλους προς όλους. Τυφλοί εναντίον μονόφθαλμων, σε οδηγούν με ασφάλεια στο συμπέρασμα, πως αν δεν γίνουμε Κράτος και την επόμενη φορά θα έχουμε θύματα. Και την μεθεπόμενη και με Δεξιά και με Αριστερά και με Κέντρο.
"Γιατί δεν δουλεύει τι 112 να σώσει κόσμο;" αναρωτιέται κάποιος και ακολουθούν δεκάδες δημοσιεύματα και αναλύσεις. Εκ του πονηρού, γιατί όλοι ξέρουν ότι το 112 δεν λειτούργησε ποτέ. Υπάρχει μόνο για τους Ευρωπαίους τουρίστες, τους λαθρομετανάστες και τους χρήστες ουσιών. Οι πρώτοι, επειδή πιστεύουν ότι βρίσκονται σε Ευρωπαϊκό Κράτος. Οι υπόλοιποι, επειδή έχουν αυτή την οδηγία από τις ΜΚΟ. "Όταν το 166 δεν σου στέλνει ασθενοφόρο, πάρε το 112 και θα έρθει αμέσως".
Διαβάζω "σοβαρό" δημοσιογράφο, σε "σοβαρή" εφημερίδα, ο οποίος ανακάλυψε ότι την ώρα της καταστροφής απουσίαζε η Διοίκηση του ΕΚΑΒ. "Αναγκαστικά" λέει, "η διαχείριση της κρίσης, έπεσε στους ώμους του Διευθυντή Ιατρικών Υπηρεσιών και στην Διευθύντρια του ΕΤΙΚ". Δηλαδή ρε ηλίθιε, αν ήταν παρούσα η Διοίκηση, ποιος θα έκανε διαχείριση; Ποιος κατέχει την απόλυτη γνώση, ποιος έχει την εμπειρία; Και στο φινάλε, ποιος έσωσε την (συνολική) παρτίδα, στο μπάχαλο που ονομάζουμε 'διαχείριση κρίσης';
Ένας άλλος πιο έξυπνος, νομίζει ότι βρήκε ατράνταχτο επιχείρημα και το ρίχνει στο τραπέζι: "Γιατί δεν χρησιμοποιήθηκαν τα Οχήματα Καταστροφών που μας δώρισαν οι Ολλανδοί, για να σώσουν ανθρώπους;" Γιατί ρε άσχετε, αυτά τα οχήματα δεν εντάχθηκαν ποτέ σε κανένα Σύστημα. Τι να τα κάνουμε, να τα πάμε βόλτα στην Ραφήνα; Δεν σώζουν ζωές τα μέσα και τα υλικά, οι επαγγελματίες σώζουν.
Διάφοροι άλλοι, ψάχνουν δικαιολογίες και καταλήγουν στο συμπέρασμα, ότι δεν υπήρχε σωτηρία λόγω της παράνομης και άναρχης δόμησης. Δηλαδή σε όλη την Χώρα, οτιδήποτε συμβεί, δεν υπάρχει σωτηρία. Τι να τους πεις; Ότι δεν υπάρχει παράγοντας, ο οποίος θα αποτρέψει την εφαρμογή του Σχεδίου Αντιμετώπισης Καταστροφών, απλά υποχρεώνει σε τροποποιήσεις.
Απέχω. Είμαι διακοπές, είμαι σε απόσταση και η πίεσή μου παραμένει σε φυσιολογικά επίπεδα. Είναι Κυριακή πρωί και ξεκινάω για μπάνιο. Άργησα να ξυπνήσω και θα τιμωρηθώ. Βρίσκομαι στην μέση μιας ορδής αυτοκινήτων ντόπιων και Αθηναίων. Και άλλων τόσων Vikings από το υπόλοιπο Θεσσαλίας, σε διαμόρφωση "επείγουσα μετανάστευση", οι οποίοι πραγματοποιούν την καθιερωμένη Κυριακάτικη επιδρομή στις ακτές του Πηλίου. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η οδήγηση δεν αποτελεί αντικείμενο, ενώ η πολυκοσμία οδηγεί τον νου στην καταστροφή.
Όχι, δεν θα γράψω για καμμένα μωρά στην αγκαλιά των μανάδων τους. Αυτό το αφήνω στους τυμβωρύχους συνδικαλιστές. Να λαϊκίσουν και να το συνοδέψουν με προτάσεις - συνθήματα, χωρίς καμία τεκμηρίωση, για να αποδείξουν ακόμη μία φορά την ανεπάρκεια και την ασχετοσύνη τους. Το αφήνω και σε κάτι αποτυχημένους στο facebook, που προσπαθούν χρόνια τώρα και με κάθε τρόπο να συγκινήσουν καμία χαζή.
Η πρώτη μου καταστροφή, ήταν το 1995 στο Αίγιο. Απούσα κάθε τεχνογνωσία από προηγούμενα συμβάντα (Καλαμάτα, Αρμενία), το μόνο που αποκόμισα από το συμβάν, είναι μία γυναίκα που αφήσαμε να πεθάνει, από σύνδρομο κατάχωσης. Και η κωμική εικόνα πέντε - έξι πυροσβεστών,να τρέχουν πάνω στα ερείπια κρατώντας το φορείο και ένας γιατρός του ΕΚΑΒ να τρέχει παράλληλα, προσπαθώντας να κάνει ΚΑΡΠΑ χωρίς να τσακιστεί. Κωμική για μας βέβαια, τραγική για το θύμα και τους οικείους της. Δεν το ανάλυσα ποτέ για να καταλήξω στην Υπηρεσία που ευθύνεται για τον θάνατο. Βολεύομαι να ρίχνω την ευθύνη στους πυροσβέστες, οι οποίοι έτσι κι αλλιώς είναι πανάσχετοι και αρκούνται να απεγκλωβίσουν το θύμα και "να το περιφέρουν ως τρόπαιο μπροστά στις κάμερες", όπως θα σημείωνε 4 χρόνια αργότερα ο Πρόεδρος του ΕΚΑΒ στον Αρχηγό της Πυροσβεστικής.
[οι ανατολίτες Ταϋλανδοί, έφεραν αναισθησιολόγο, ο οποίος χορήγησε σχήματα (atropine, ketamine, midazolam) στα παιδιά που εγκλωβίστηκαν στο σπήλαιο, πριν αρχίσει η επιχείριση. Εμείς με γαλόνια, πουλάδες και αρμοδιότητες, θα τα βγάζαμε νωρίτερα. Πνιγμένα, ή σκασμένα.]
Τον ίδιο χρόνο, φύγαμε για τα βάθη της Τουρκίας. Φοβερή εμπειρία, ευτυχώς που επιβιώσαμε χωρίς εφόδια και εξοπλισμό, σε θερμοκρασίες κάτω από το μηδέν, έχοντας δύο επιλογές κάθε βράδυ. Να κοιμηθείς στο αυτοκίνητο και να ξυλιάσεις, ή να την βγάλεις δίπλα στην φωτιά που είχαν ανάψει οι πυροσβέστες. Το κονιάκ που υπήρχε μέσα στα κιβώτια με τις κονσέρβες δεν βοήθησε καθόλου και η κατάσταση βελτιώθηκε μόνο όταν έκλεψα μερικά ποτήρια Johnie Walker, από τις προσωπικές προμήθειες του επικεφαλής επιπυραγού.  Ζωντανοί δεν υπήρχαν, κάναμε μια επιχείριση και βγάλαμε μία θαμμένη νεκρή, πριν την πάρουν οι μπουλντόζες με τα μπάζα. Κάναμε ένα επικοινωνιακό σόου και αποχωρήσαμε.
Δύο χρόνια αργότερα, καθίσαμε τρεις άνθρωποι και γράψαμε τον πρώτο κανονισμό λειτουργίας του ΕΤΙΚ.
Στην συνέχεια, απείχα από κάθε δραστηριότητα ειδικών επιχειρήσεων, αφού ο επικεφαλής γιατρός βάλθηκε (και πέτυχε) να εξοντώσει την σειρά μου και μένα, από Μονάδες, Αεροδιακομιδές και ΕΤΙΚ, επειδή είχαμε άποψη. Τον θεωρήσαμε χαζό που ασχολήθηκε μαζί μας και πήγαμε για την πρώτη μας θητεία στην Ομόνοια.
Αποδείχτηκε όμως πανέξυπνος, γιατί στην επόμενη αποστολή το 1999 στην Τουρκία, απαίτησε να είμαστε και μεις. Μας έψησε με ωραίο τρόπο, εμείς μασήσαμε και νάμαστε για ένα ωραίο πενθήμερο. Κρατούσα σημειώσεις για κάθε δυσλειτουργία και επιστρέφοντας έστειλα στην Διοίκηση μία ωραία αναφορά με τις παρατηρήσεις μου, τελειώνοντας με την προειδοποίηση ότι πρέπει να διορθωθούμε άμεσα, γιατί ο επόμενος σεισμός μπορεί να γίνει αύριο και μπορεί να είναι στην Αθήνα. Δεν ίδρωσε το αυτί κανενός και 2 μήνες μετά, έπεσε η Αθήνα. Στην παρατήρησή μου ότι σας τα έλεγα, πήρα την απάντηση ότι είμαι γκαντέμης. Δεν εφαρμόστηκε κανένα σχέδιο και η καταστροφή αντιμετωπίστηκε με το σύστημα που μας κληροδότησε ο Γ. Καραϊσκάκης: Γιουρούσι. Δεν έχουν σημασία οι λεπτομέρειες.
Τα επόμενα χρόνια, το ΕΚΑΒ αργοπέθαινε και μαζί του το ΕΤΙΚ. Και τα δύο σώθηκαν από την Γιάννα Αγγελοπούλου και πήραν παράταση ζωής, με στελέχωση και εξοπλισμό πέρα από κάθε φαντασία. Ότι υλικά είχα ζητήσει το 1999, με τις προδιαγραφές που είχαμε βάλει τότε, παραδόθηκαν μέσα σε λίγους μήνες. Μέχρι Κινητό Συντονιστικό, μέχρι Οχήματα Καταστροφών με πολυφαρικά συστήματα, τα οποία είχαμε ζητήσει για να σπάσουμε τα νεύρα των προμηθευτών, οι οποίοι συνέχιζαν να τοποθετούν στα ασθενοφόρα, μονούς πλαστικούς φάρους. Εκπαιδεύσαμε εκατοντάδες συναδέλφους, με επιδοτούμενα προγράμματα.
Έτσι φτάσαμε στις φωτιές της Ηλείας. Βλέποντας την απουσία σχεδίου και τον Καραϊσκάκη να μου ρίχνει ειρωνικές ματιές, απείχα. Με έτρωγε μόνον το άγχος για τους συναδέλφους που συμμετείχαν. Γιατί η απουσία σχεδίου, μπορεί να αποτελεί τροχοπέδη στην προσπάθεια διάσωσης, αλλά έχει και άλλες επιπτώσεις. Θύματα μεταξύ των Διασωστών. Παρακολούθησα την επιχείριση από κοντά και έγραψα μία αναφορά, επισημαίνοντας λάθη. Πήρα απάντηση ότι εγώ κάνω μεγάλο λάθος και πως όλα λειτούργησαν άψογα. Όπως στο χειρουργείο. Μπορεί να γίνουν ένα σωρό λάθη, αλλά αν ζήσει ο ασθενής, κανείς δεν τα ψάχνει, ούτε κανείς σου ζητάει το λόγο. Θαυμάσια.
Πάμε στο Μάτι. Γιουρούσι. Κανένα σχέδιο. Έχασαν την μπάλα Αστυνομία και Πυροσβεστική, πίσω τους και το ΕΚΑΒ. Όλοι μαζί και ο καθένας μόνος του. Κρίμα τόσες κοινές ασκήσεις. Αλλά ας δούμε τα δικά μας. "Έχει χαθεί η μπάλα - εδώ μέσα γίνεται κόλαση", είναι δύο φράσεις που ακούστηκαν από το Κέντρο. Όσες δυνάμεις και να διαθέσεις, πάνε χαμένες χωρίς συντονισμό. "Ανοίξτε ξεχωριστό κανάλι" τους φώναξε κάποιος συνάδελφος και το έκαναν κάποια στιγμή. Αυτό διδάσκουμε όμως; Που είναι η Διοίκηση Πεδίου; Που είναι το Κινητό Συντονιστικό Κέντρο, να πάει στην περιοχή και να κάνει επιτόπου συντονισμό; Που είναι τα σημεία συγκέντρωσης; Που είναι η Γραμμή Αντιμετώπισης και η Διαλογή; Που είναι ο Υπεύθυνος Διακομιδών; Τίποτα και πουθενά. Έστελνε ένα ασθενοφόρο να παραλάβει κάποιον τραυματία, αυτό έβρισκε στον δρόμο κάποιον άλλον που νόμιζε ότι είχε δύσπνοια, τον παραλάμβανε και εξαφανίζονταν στον Ευαγγελισμό. Σε κάποιο ξενοδοχείο είχαν μαζευτεί 200 άτομα. Ζήτησε βοήθεια μια μοτοσικλέτα του ΕΚΑΒ, να στήσουν έναν σταθμό εκεί, το Κέντρο έστειλε μία Μονάδα, η οποία μόλις έφτασε, παρέλαβε και αποχώρησε. Ποιοι στάλθηκαν να αντιμετωπίσουν την καταστροφή. Νέοι συνάδελφοι, που ακόμη δεν έχουν μάθει την καθημερινή δουλειά και άλλοι που δεν είχαν ιδέα. Πρόβατα επί σφαγή. Με συντονισμό από άτομα που επίσης δεν είχαν ιδέα. Τι διδάσκουμε στο αντίστοιχο μάθημα; " Τα λάθη που θα κάνουμε τα πρώτα 5 λεπτά, θα τρέχουμε να τα μαζέψουμε τις επόμενες 5 ώρες". Αυτό.
Κάποια στιγμή έκλεισα το Tetra, ευχόμενος να μην καεί κάποιος συνάδελφος. 
"Πως τα πήγατε", ρωτάει ο δημοσιογράφος; "Άριστα, οι Διασώστες είναι ήρωες". Όταν κάποιος υπάλληλος κάνει κάποιο λάθος, δεν σημαίνει ότι το ΕΚΑΒ είναι σκάρτο. Έτσι λοιπόν, όταν κάποιοι υπάλληλοι είναι ήρωες, είναι για πάρτη τους. Δεν σημαίνει ότι το ΕΚΑΒ είναι ηρωική Υπηρεσία. Αυτά όμως είναι ψιλά γράμματα στο επικοινωνιακό παιχνίδι. Και αν καιγόταν και κάποιος συνάδελφος, ακόμη καλύτερα. Εκεί να δεις φιέστες και εμβατήρια ηρωικά και πένθιμα. Εκεί να δεις άρθρα. Φωτιά θα έπαιρνε το facebook.
Τελειώνει η άδεια και σύντομα θα γυρίσω στην δουλειά. Θα έρθει ο Οκτώβρης, θα ανοίξει το ΙΕΚ, θα πάρω τα χάπια μου και θα συνεχίσω να διδάσκω: "Διοίκηση Πεδίου - Διαλογή - Γραμμή αντιμετώπισης - Υπεύθυνος Διακομιδών".

Σάββατο, 2 Ιουνίου 2018

Κριτήρια μεταθέσεων.

Δημοσιεύτηκε πρόσκληση του ΕΚΑΒ προς τα συνδικαλιστικά όργανα, να καταθέσουν προτάσεις για τα κριτήρια μεταθέσεων.
Δεν θα ξεκινήσω με πρόλογο, αλλά θα σας πω απ' ευθείας, το αποτέλεσμα του καθορισμού κριτηρίων και την έκδοση σχετικού Π.Δ. Κανένα απολύτως. Και εξηγώ.
Αν προσλάβεις 100 υπαλλήλους και οι 90 είναι από Επαρχία, θα θέλουν να φύγουν ή όχι; Και βέβαια θα θέλουν.
Αν κάποιος ξέρει ότι, βάσει κριτηρίων θα φύγει σε 15 χρόνια, θα είναι ευχαριστημένος; Και βέβαια όχι.
Αν γνωρίζει ότι ο τόπος του είναι κορεσμένος και θα ανοίξει θέση σε 20 χρόνια, θα αρνηθεί τον διορισμό στην Αθήνα; Και βέβαια όχι.
Και το πιο σημαντικό. Παρακάμπτεται η διαδικασία; Και βέβαια ναι. Η Διοίκηση, μπορεί να μεταθέσει, όποιον θέλει, όπου και όποτε θέλει, άσχετα με τα κριτήρια, επειδή της το επιτρέπουν Νόμοι, οι οποίοι υπερισχύουν του Π.Δ.
Η μόνη λύση, είναι η κατάργηση της διαδικασίας, η οποία γεννά το πρόβλημα. Η κατάργηση των μεταθέσεων. Όποιος θέλει να πάει σε άλλο Παράρτημα, θα κάνει αίτηση και θα βάλει τα χαρτιά του, όταν υπάρξει προκήρυξη του Παραρτήματος. Και το πρόβλημα πάει.
Καταργείται βέβαια το ρουσφέτι, αλλά τι να κάνουμε, δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα.

Σάββατο, 26 Μαΐου 2018

Ένστολη συνδικαλιστική μπαρούφα.

Τριάντα χρόνια κράζω τους συνδικαλιστές του ΕΚΑΒ, για τις άστοχες προτάσεις τους, επειδή είναι άσχετοι με το αντικείμενο και δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Τα τελευταία χρόνια όμως, έχουν αλλάξει τα πράγματα. Και σχετικοί είναι και πολύ καλά ξέρουν τι τους γίνεται. Και όταν πετάνε καμιά ρουκέτα, δεν το κάνουν από ασχετοσύνη, αλλά απολύτως σκόπιμα. Είτε για να δημιουργήσουν μία κατάσταση, η οποία τους εξυπηρετεί προσωπικά και παραταξιακά, είτε για να αποτρέψουν μία εξέλιξη που θα τους ξεβολέψει. Το λες και πρόοδο.
Και εκεί που οι δικοί σου έχουν μπει σε μια σειρά, έρχεται από αλλού η ρουκέτα. Διαβάστε εδώ .
Διαβάστε τον συνδικαλιστή της Αστυνομίας, να προτείνει παρουσία ασθενοφόρου, δίπλα στις διμοιρίες που σταθμεύουν στα Εξάρχεια. Έχει αποδεχτεί δηλαδή, ότι η Πολιτεία δεν σκοπεύει να λύσει το ζήτημα των Εξαρχείων. Γιατί όλα τα στελέχη της ΕΛΑΣ, συμφωνούν σε ένα πράγμα. Ότι μόλις πάρουν εντολή, μέσα σε έξι ώρες, το πρόβλημα παααααάει. Κάτι σαν 11880. Έχει αποδεχτεί ο συνδικαλιστής, ότι οι συνάδελφοί του θα παραμείνουν εκεί, σαν παπάκια σε λούνα παρκ, για να εκτονώνονται οι μπαχαλάκηδες και να  εξασκούνται στην ρίψη μολότωφ και ριπών ΑΚ. Και αφού ο κουκουλοφόρος, μετά τις μπύρες και τους μπάφους, δυσκολεύεται να βρει στόχο στο σκούρο μπλε, να του βάλουμε κάτι κίτρινο που φωσφορίζει, για να ανεβάσει τα ποσοστά της επιτυχίας του. Και να βγάλει και μια ωραία προκήρυξη, για το χτύπημα στους συνεργάτες των δυνάμεων καταστολής.
Έχει αποδεχτεί ο συνδικαλιστής τον τραυματισμό και τον θάνατο των συναδέλφων του και εξαντλεί το συνδικαλιστικό του καθήκον, προτείνοντας την ταχεία περισυλλογή των θυμάτων.
Έκανε καμία έρευνα, ή καμία σχετική μελέτη πριν την πρόταση; Και βέβαια όχι. Ξαπλωμένος στο κρεβάτι του το βράδυ, αντί να βάλει τον ΑΝΤ1 και να δει Game of love, κοιτάζει το ταβάνι και σκέφτεται: "Τι πυροτέχνημα να ρίξω αύριο, σχετικό με την υγεία και την ασφάλεια των αστυνομικών, για να μαζέψω χειροκρότημα από τους χαζούς;" Γιατί αυτό πιστεύει. Ότι οι συνάδελφοί του είναι ιθαγενείς και μόλις τους δείξει χάντρες και καθρεφτάκια, θα πέσουν στα γόνατα και θα τον ευχαριστήσουν.
Αν τον ρωτήσεις, "σε πιο Κράτος του Πλανήτη εφαρμόζεται κάτι αντίστοιχο", δεν ξέρει, ούτε και τον ενδιαφέρει. Αν τον ρωτήσεις "με ποιον τρόπο οι Αστυνομίες των άλλων Κρατών, αντιμετωπίζουν παρόμοιες καταστάσεις", δεν ξέρει ούτε τον ενδιαφέρει. Τον ενδιαφέρει αποκλειστικά, το συνδικαλιστικό πυροτέχνημα. Διαφορετικά, θα ζητούσε συνοδεία ασθενοφόρου, για την ΟΠΚΕ που δέχτηκε τα σκάγια από τους γύφτους και την άλλη ομάδα της Αστυνομίας στην Θήβα που είχε 7 (!) τραυματίες, πάλι σε συμπλοκή με γύφτους.
Αν όμως ρωτήσεις έναν 25χρονο αστυφύλακα, ο οποίος ασχολείται με το αντικείμενό του και ενημερώνεται για τα διεθνώς ισχύοντα, θα σου πει. Θα σου πει ότι η αστυνομία, χρησιμοποιεί Police Medics. Αστυνομικούς - Διασώστες, με τέσσερα (4) χρόνια σπουδών ΜΟΝΟ στο υγειονομικό αντικείμενο, χώρια το αστυνομικό. Τόσο τους νοιάζει η υγεία και ασφάλεια του προσωπικού τους.
Οι Police Medics:
  • Είναι Αστυνομικοί και επιπλέον πτυχιούχοι Διασώστες.
  • Είναι μέλη της διμοιρίας και όχι συνεργάτες από άλλη Υπηρεσία.
  • Εκτελούν αστυνομικό έργο και όταν χρειαστεί διασωστικό.
  • Όταν υπάρξει τραυματισμός συναδέλφου, επεμβαίνουν άμεσα, αξιολογούν την κατάστασή του, δίνουν πρώτες, δεύτερες και τρίτες βοήθειες, αποτρέποντας θανάτους, ή εγκατάσταση μη αναστρέψιμων βλαβών.
  • Αποφασίζουν για την αναγκαιότητα, ή όχι της άμεσης διακομιδής.
  • Ενημερώνουν τον επικεφαλής για την κατάσταση, ώστε εκείνος να αποφασίσει για την συνέχιση, ή όχι της επιχείρισής και τον επαναπροσδιορισμό προτεραιοτήτων.
  • Σε περίπτωση μυστικών, ή αιφνιδιαστικών επιχειρήσεων, καλύπτουν υγειονομικά την Ομάδα και δεν χρειάζεται να ενημερωθούν άλλες Υπηρεσίες, αποτρέποντας διαρροές πληροφοριών.
  • Ως Αστυνομικοί, κατανοούν το αστυνομικό αντικείμενο και δεν παρεμποδίζουν την επιχείρηση.
  • Ξέρουν να κινούνται σε σκηνές εγκλήματος και δεν αλλοιώνουν στοιχεία.

Πως γίνεται αυτό; Είναι απλό συνδικαλιστή. Απευθυνθείτε σε αυτούς που το κάνουν από 1960. Διασώστες χρειάζεται και το Λιμενικό και η Πυροσβεστική. Φτιάξτε μία Σχολή Διασωστών, με εξειδίκευση στην Διάσωση Μάχης και βγάλε στελέχη για όλες τις Υπηρεσίες. Στην 1η σειρά, φέρε Αμερικανούς (Άγγλους, Ολλανδούς, ότι άλλο θέλεις) εκπαιδευτές. Από κάθε σειρά, βγάλε 5 δικούς σου εκπαιδευτές και το νερό μπήκε στο αυλάκι.
Αν δεν μπορεί να γίνει αυτό, επειδή εδώ είναι Βαλκάνια και δεν υπάρχει συνεννόηση, ακόμη καλύτερα. Δείτε πόσους χρειάζεστε, βγάλτε προκήρυξη και πάρτε έτοιμους πτυχιούχους από την Σχολή Διασωστών του ΕΚΑΒ. Εκπαιδεύστε τους ένα 6μηνο (ή όσο χρειάζεται) να γίνουν Αστυνομικοί, στείλτε τους 5 μέρες στην Ολλανδία (Αγγλία, Ουγγαρία, ή όπου αλλού) να πιστοποιηθούν στο TCCC και έτοιμοι.
Θα μου πεις βέβαια, δεν είναι αυτή η δουλειά του συνδικαλιστή, όπως την διδάχτηκε το 1975. Δουλειά του είναι να καθυστερεί την πρόοδο, για να παριστάνει τον έξυπνο. Σύμφωνοι, αλλά όσο συνεχίζεις να πήζεις τυρόγαλο, πεθαίνει κόσμος.
Μικρό το κακό για την καριέρα του συνδικαλιστή. Αυτός θα βγει να πει "σας τα έλεγα" κι ας έλεγε το αντίθετο. Εκεί άλλωστε φαίνεται η αξία του. Να κάνει το μαύρο άσπρο και να βγαίνει από πάνω.
Δεν θέλω απάντηση, δεν έχω πάρει (επί της ουσίας), ούτε από τους δικούς μου συνδικαλιστές, τριάντα χρόνια τώρα. Αν όμως κάποιος γνωρίζει, παρακαλώ πολύ να μου λύσει μια απορία: Όλοι οι συνδικαλιστές, το ίδιο σχολείο έχουν βγάλει;

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2018

Περί ... αθλητισμού.

Κάθε βδομάδα, γίνονται δεκάδες αθλητικές συναντήσεις κάθε είδους και είναι φυσικό να υπάρχουν τραυματισμοί αθλητών και ενίοτε φιλάθλων (κάφρων, ή εξ αιτίας της δράσης κάφρων). Άντε και κανένα έμφραγμα από την συγκίνηση. Και εμείς ως "ειδικοί", κρίνουμε την αντιμετώπισή τους, από αυτούς που έχουν αναλάβει την κάλυψη τέτοιων συμβάντων. Γιατρούς, εθελοντές, ιδιώτες Διασώστες και μη. Βλέπουμε στον υπολογιστή μας, τις φωτογραφίες, κολλάμε από κάτω γελαστές φατσούλες και γράφουμε σχόλια για την ασχετοσύνη τους.
Η χαρά του συνδικαλιστή, ο οποίος καλεί σε ξεσηκωμό προκειμένου να αναλάβει το ΕΚΑΒ ("οι επαγγελματίες") την κάλυψη και να εφαρμόσει εξειδικευμένα πρωτόκολλα για να σωθεί ο άνθρωπος. Παραμύθια με τη ρίγανη. Όταν μιλάει ο συνδικαλιστής, δεν έχει σημασία τι λέει, ούτε σε ποιο θέμα αναφέρεται. Δεν καταθέτει επεξεργασμένη πρόταση, απλά πετάει ένα σύνθημα, υπονοώντας "ψηφίστε με", ή "να φύγει η Διοίκηση που δεν με αφήνει να κάνω παραδιοίκηση". Στην συγκεκριμένη περίπτωση βέβαια, εννοεί "κόψτε 10 ασθενοφόρα από την δύναμη, στείλτε τα στα γήπεδα, για να φωνάζω ότι χρειάζονται προσλήψεις και όλοι να αγαπάνε εμένα, αφού η Διοίκηση δεν κάνει σωστά την δουλειά της και έχουμε κενά στην ανταπόκριση στο επείγον".
Ας αφήσουμε όμως τον συνδικαλιστή και ας επικεντρωθούμε στο ... αθλητικό κομμάτι, για αυτούς που θέλουν να ασχοληθούν με τον αθλητισμό, αλλά δεν ξέρουν, ούτε θέλουν να μάθουν μπαλίτσα.
Αν τραυματιστεί αθλητής, ή άλλος παράγοντας της ομάδας, μιλάει μόνο ο γιατρός της ομάδας, όποιος και να ναι, ότι και να ναι. Δεν μιλάνε ούτε Διασώστες, ούτε οι γιατροί του σταδίου, ούτε καθηγητές της Ιατρικής, ούτε ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου αναζωογόνησης, ούτε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος. Αν ο γιατρός της ομάδας πει "κολάρο", μπαίνει κολάρο. Αν πει περπατάει, θα περπατήσει. Αν πει "αξονική", επειδή τον χτύπησε ρολό ταμειακής, πάμε για αξονική. Τέλος, δεν το συζητάει μαζί σου. Μιλάει μόνον με τον προπονητή και τον Θεό (τον Πρόεδρο της ομάδας). Συνυπολογίζει άλλα δέκα πράγματα, τα οποία εσύ δεν γνωρίζεις. Αν φέρεις αντίρρηση, απλά παύεις να υπάρχεις.
Πάμε τώρα στην κάλυψη που δεν έχει το ΕΚΑΒ και ας θυμηθούμε τις εποχές που την είχε. Ποιος πήγαινε; Διασώστες πτυχιούχοι ΙΕΚ, με πιστοποίηση PHTLS και ILS; Εδώ ταιριάζει η γελαστή φατσούλα. Πήγαιναν αυτοί που δεν ήθελαν να κάνουν επείγοντα, είτε τους άρεσε η μπάλα, είτε όχι. Όταν πλησίαζε η ώρα έναρξης του αγώνα και τους έδινε σήμα το Κέντρο, άρχιζαν οι διαμαρτυρίες: "Κέντρο, δεν θα προλάβουμε, μας έχει στο γήπεδο". "πάλι αυτοί θα πάνε Κέντρο, σήμερα να πάει το Β τάδε", πετάγονταν άλλος. Και άρχιζε συζήτηση στον ασύρματο, για το ποιος έχει σειρά να πάει.  Ξεκληρίζονταν ο στόλος κάθε Κυριακή και έμενε ένα ασθενοφόρο να καλύπτει 8 τομείς. Δεν προχωράω στις περιγραφές, επειδή πρέπει να μιλήσουμε σοβαρά, πέρα από λαϊκισμούς και συνδικαλιστικά τερτίπια. Θέλουμε να το κάνουμε σαν ΕΚΑΒ; Να το κάνουμε σαν επαγγελματίες, γνωρίζοντας τα παρακάτω.
Ο αθλητικός αγώνας, είναι εκδήλωση δύο Ανώνυμων Εταιριών κερδοσκοπικού χαρακτήρα, από την οποία βγάζουν χρήματα. Από τις εισπράξεις, έχουν υποχρέωση να καλύψουν υγειονομικά, αυτούς που πληρώνουν εισιτήριο. Δεν είναι δυνατόν να παρέχουμε δωρεάν υπηρεσίες σε ιδιώτες και αυτοί να βάζουν το χρήμα στο παντελόνι. Ήδη το κάνουν οι Δήμαρχοι και οι επιχειρηματίες στους τουριστικούς προορισμούς, τους οποίους καλύπτουμε δωρεάν και αυτοί απλά εισπράττουν.
Το ΕΚΑΒ, αν θέλει αυτή την δραστηριότητα, μπορεί να κοστολογήσει τις υπηρεσίες του και να διαθέσει, ΕΚΤΟΣ της ημερήσιας δύναμης, το κατάλληλο προσωπικό. Και λέω το κατάλληλο, γιατί αν στείλει ημιονηγούς και γίνει η στραβή, τότε θα κάθονται άλλοι στους υπολογιστές και θα μας κολλάνε φατσούλες. Το ΕΚΑΒ, απλά θα ρεζιλεύεται.
Και επειδή αυτά είναι λόγια του αέρα, αφού στο παρόν καθεστώς το ΕΚΑΒ, ούτε να κοστολογήσει, ούτε να εισπράξει μπορεί, πετάω το μπαλάκι στους συνδικαλιστές, να πάνε να προτείνουν:
Το ΕΚΑΒ να ιδρύσει Ανώνυμη Εταιρία, με αποκλειστικό μέτοχο το ίδιο στα πρότυπα της ΑΕΜΥ του Υπουργείου. Αν δεν μπορεί το ίδιο, να το κάνει μέσω Υπουργείου Υγείας. Να της παραχωρήσει οχήματα και εξοπλισμό και να δίνει την δυνατότητα σε συναδέλφους να πηγαίνουν εκ περιτροπής να βγάζουν κάτι έξτρα. Να πηγαίνουν αυτοί που πληρούν τα εκπαιδευτικά και εισοδηματικά κριτήρια. Η ίδια Εταιρία, να αναλάβει και τα νησιά, για να μην ξεκληρίζεται το ΕΚΑΒ κάθε καλοκαίρι. Αν δεν φτάνουν οι υπάλληλοι, να προσλαμβάνει Διασώστες με σύμβαση.
Άλλες λεπτομέρειες δεν γράφω. Παίξτε μπαλίτσα και οι συνάδελφοι θα σας κάνουν άγαλμα.