Translate

Σάββατο, 10 Ιουνίου 2017

Η αξιοπρέπεια των στελεχών.

Όταν στο ΕΚΑΒ είσαι στέλεχος, προϊστάμενος, διευθυντής κλπ, είσαι άρχοντας. Δούκας. Σε διορίζει μία φιλική Διοίκηση και σου λέει, παίξε μπάλα στον Τομέα σου, στο Παράρτημά σου. Εσύ στήνεις την δουλειά όπως γουστάρεις, φτιάχνεις την αυλή σου να σε στηρίζει και προειδοποιείς όποιον έχει αντίρρηση. Ντύνεις το συνολικό πακέτο με επιστημονικό περιτύλιγμα, βάζεις και λίγο απαρχαιωμένο εσωτερικό κανονισμό να φυλάει σκοπιά και είσαι έτοιμος. Περιμένεις να περάσουν τα χρόνια, να πάρεις την σύνταξη με δόξα και τιμή και να διηγείσαι στα εγγόνια σου, πως αν δεν ήσουν εσύ, ο πλανήτης θα είχε καταστραφεί.
Βάστα μόνο, μην αλλάξουν τα πράγματα και έρθει κάποια Διοίκηση, η οποία θέλει να έχει λόγο και αρχίσει να ρωτάει, "πως αυτό και γιατί εκείνο". Εκεί έχεις πρόβλημα και οι επιλογές είναι περιορισμένες. Η πρώτη επιλογή, είναι να συνεργαστείς με την Διοίκηση, να την βοηθήσεις να εφαρμόσει την πολιτική της και να κρατήσεις την καρέκλα. Έτσι όμως θα χάσεις τα προνόμια και θα ξεπουλήσεις τους αυλικούς σου. Τι σόι Δούκας θα είσαι χωρίς αυλή;
Η δεύτερη επιλογή, είναι να πας σε διαπραγματεύσεις και να προσπαθήσεις να σώσεις, ότι μπορεί να σωθεί. Φέρνεις κάποιες αντιρρήσεις, απειλείς με παραίτηση και ανένδοτο αγώνα, αλλά το ρίσκο είναι μεγάλο. Οι παραιτήσεις ενίοτε γίνονται δεκτές και οι δίκες δεν κερδίζονται όλες.
Αν βέβαια, φοράς παντελόνια και πιστεύεις ότι έχεις δίκιο και η Διοίκηση άδικο, τότε ένας δρόμος υπάρχει. Της αξιοπρέπειας. Παραιτείσαι και φεύγεις κύριος, με το κεφάλι ψηλά.
Ένα πράγμα πρέπει να αποφύγεις. Να κάνεις τον Κινέζο και να δουλεύεις πίσω από την πλάτη της Διοίκησης. Γιατί η κατάληξη θα είναι μία. Θα βρεθείς στην λαιμητόμο και θα καρατομηθείς δημόσια. Ακόμη και οι αυλικοί σου θα έρθουν να απολαύσουν το θέαμα και να περιμένουν τον καινούριο Δούκα, να του προσφέρουν τις υπηρεσίες τους.

Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2017

Γιατί τουμπάρουν τα ελληνικά ασθενοφόρα;

Για αρχή, να ευχηθούμε να μην το ζήσει κανείς συνάδελφος, όχι την ανατροπή, αλλά ούτε την απλή σύγκρουση. Κοστίζει, σε ψυχική υγεία για τους τυχερούς, σε σωματικές βλάβες και θάνατο για τους άτυχους.
Και τα ξένα τουμπάρουν, αλλά εδώ το φαινόμενο είναι συχνό. Παλιά τούμπαραν τα Mercedes, μετά τα Citroen, τώρα πάλι τα Mercedes. Ότι και να πάρουμε τουμπάρει και αναρωτιόμαστε τον λόγο. Η μία εξήγηση είναι, ότι υπάρχει μία σκοτεινή δύναμη, η οποία δεν μας γουστάρει και κάθε τόσο, παίρνει ένα όχημα το σηκώνει και το βροντάει στην άσφαλτο.
Τι γίνεται όμως, στην περίπτωση που δεν πιστεύουμε σε μεταφυσικές εξηγήσεις; Τότε πάμε αλλού. Φταίει το όχημα, ή ο οδηγός και ας δούμε πρώτα το όχημα. Τα Mercedes και τα Citroen δεν τουμπάρουν και αυτό δεν το λένε οι εταιρίες, αλλά οι Ευρωπαϊκοί Οργανισμοί, που τους δίνουν τις πιστοποιήσεις EURONCAP, ECE, ISO κλπ. Τι γίνεται όμως, όταν αυτά τα οχήματα, έχουν διασκευαστεί σε ασθενοφόρα; Έχει επηρεαστεί το κέντρο βάρους, η συμπεριφορά κατά άξονα και η γενικότερη οδική; Έχει καταθέσει ο προμηθευτής του ΕΚΑΒ, αντίστοιχες πιστοποιήσεις; Αν ναι, τότε δεν φταίνε τα οχήματα και μας μένουν οι οδηγοί.
Αν καταλήξουμε εκεί και ρωτήσουμε γιατί φταίνε οι οδηγοί, η συχνότερη απάντηση παραπέμπει στις συνθήκες δουλειάς και το άγχος του επείγοντος περιστατικού. Αυτή είναι η πιο απαράδεκτη εξήγηση, επειδή δεν αναφέρεται σε επαγγελματίες. Φαντάζεστε έναν αστυνομικό, να αγχώνεται στις ληστείες; Έναν πυροσβέστη στις φωτιές; Ο επαγγελματίας οδηγός ασθενοφόρου, άσχετα αν είναι Διασώστης ή όχι, δεν μπορεί να αγχώνεται στο επείγον. Δεν φταίει σε τίποτα ο ασθενής, ούτε ο συνάδελφος, ούτε ο γιατρός, ούτε ο περαστικός που θα πατήσει.
Σαφώς φταίει η Διοίκηση. Την οποία δεν απασχολεί ποιοι οδηγούν τα ασθενοφόρα, με ποιον τρόπο και αν είναι κατάλληλοι να το κάνουν. Αν την απασχολούσε, θα φρόντιζε να τους εκπαιδεύσει και να τους πιστοποιήσει. Αρκείται στο δίπλωμα οδήγησης, το οποίο πάρα πολλοί αγόρασαν και στην εμπειρία τους στο HILUX του πατέρα τους.
Σε όλες τις πολιτισμένες Χώρες, λειτουργούν σχολεία οδήγησης ασθενοφόρου. Αλλού ανεξάρτητα, αλλού στα πλαίσια της γενικότερες εκπαίδευσης. Εκεί τους μαθαίνουν να μην οδηγούν όταν είναι ξενύχτηδες, όταν είναι στεναχωρημένοι, όταν είναι αγχωμένοι. Να μην προκαλούν αστείες συγκρούσεις, όταν βιάζονται να σχολάσουν, όταν μεταφέρουν χρόνια περιστατικά, όταν ψάχνουν μία διεύθυνση, ή και μέσα στα Νοσοκομεία. Τους εκπαιδεύουν στην Γρήγορη Αμυντική Οδήγηση. Και τελικά τους εξετάζουν και τους πιστοποιούν ως κατάλληλους, άσχετα με το πολιτικό δίπλωμα. Ξέρουν ότι έτσι κερδίζουν εκατομμύρια. Από υλικές ζημιές, έως ιατρικές δαπάνες, αναπηρίες, συντάξεις. Εμείς δεν τα χρειαζόμαστε αυτά, επειδή έχουμε χρήματα για πέταμα. Και επειδή η ημερήσια δύναμη, δεν είναι άνθρωποι, αλλά αριθμοί.

Τρίτη, 30 Μαΐου 2017

Δημόσια και δωρεάν υγεία.

Όποιος το πιστεύει αυτό, είναι ηλίθιος. Και επειδή κανένας σήμερα δεν είναι ηλίθιος, δεν το πιστεύει κανείς. Τι είναι αυτό λοιπόν; Σύνθημα συνδικαλιστικό. Τι σημαίνει; Ότι από τις εισφορές ενός πολίτη, θα έχουν περίθαλψη πέντε τζαμπατζήδες και μάλιστα σε σουίτα.
Λοιπόν, να το ξεκαθαρίσουμε. Δεν υπάρχει δωρεάν, όταν υπάρχει κόστος. Κάποιος πρέπει να πληρώσει. Μέχρι πριν λίγα χρόνια, πλήρωνε ο Σόιμπλε. Τώρα, όχι μόνο σταμάτησε, αλλά ζητάει και τα δανεικά. Από τις κρατήσεις σου λοιπόν σύντροφε και από την φορολογία σου, θα πληρώνεις και τα δάνεια και τα τρέχοντα έξοδα του Κράτους. Γι' αυτό αυξήθηκαν και γι' αυτό θα πάνε στο 80% του μισθού.
Δωρεάν υγεία, υπήρχε στην Σοβιετική Ένωση. Σε κάθε ασθενοφόρο υπήρχε οδηγός, νοσοκόμα και γιατρός, ο οποίος σε εξέταζε και έκρινε αν θα σου κάνει επί τόπου θεραπεία, αν θα σου γράψει συνταγή, ή παραπεμπτικό για εξετάσεις, ή αν θα σε πάρει μαζί του στο ασθενοφόρο για επείγουσα εισαγωγή. Το πρόβλημα όμως με τον Σοσιαλισμό, το περιέγραψε πριν πολλά χρόνια η κα Θάτσερ: "κάποτε τελειώνουν τα λεφτά των άλλων". Γι' αυτό χρεωκόπησαν. Επιπλέον είχαν και ένα άλλο πρόβλημα. Όσοι επιστήμονες και επαγγελματίες έκριναν, ότι σε ένα άλλο καθεστώς θα έβγαζαν περισσότερα από ένα κιλό χαρούπια, έψαχναν τρόπο να την κάνουν, ή τα έγραφαν όλα κανονικά.
Ας δούμε όμως τα δικά μας. Το Α και το Ω του συστήματος υγείας είναι το ιατρικό προσωπικό. Χωρίς όλους τους άλλους, κουτσά στραβά, η δουλειά θα γίνει. Χωρίς γιατρούς, δεν γίνεται με την καμία. Πως αμείβονται αυτοί; Με 950€ το μήνα, βάλε εφημερίες (εξόντωση) και λοιπά, για να φτάσουν τα 1500€. Αν σε μία ορθοπεδική κλινική, δημόσιου νοσοκομείου, υπηρετούν 10 γιατροί, από τους οποίους οι 5 είναι άχρηστοι, οι 3 μέτριοι και οι 2 κάνουν τους ανάπηρους να περπατάνε, όλοι 1500€. Και το δέχονταν αυτό οι καλοί γιατροί; Ναι, γιατί το κράτος - απατεώνας, τους είχε διαφθείρει. "Εσείς που είστε αστέρια και ο κόσμος έρχεται και σας ζητάει, πάρτε φακελάκια, κλέψτε από τα υλικά και τα φάρμακα και βγάλτε χρήμα ατελείωτο". Αυτό ανέβαζε το κόστος, αλλά δεν υπήρχε πρόβλημα, ο Σόιμπλε πλήρωνε.
Τώρα όμως είπαμε τέλος αυτά. Οπότε δεν τον κρατάς τον γιατρό στο δημόσιο. Επειδή κανείς που ξέρει ότι πιάνουν τα χέρια του, δεν πιστεύει στον Κομμουνισμό. Θα τραβήξει ένα ζόρι για μια τριετία ιδιωτικά και μετά ο καλός θα βγάζει 1500€ την μέρα και ο πολύ καλός 5000. Άντε γειά. Τι θα κάνει ο πολίτης που έχει πρόβλημα; Θα κόψει τον λαιμό του να τα σκάσει, ή εκτός από τις εισφορές στο δημόσιο, θα πληρώνει και ιδιωτική ασφάλεια. Γιατί στο δημόσιο, θα μείνουν οι 5 άχρηστοι, οι οποίοι θα εκπαιδεύσουν τους ειδικευόμενους που θα έρθουν και η κατάσταση θα πάει από το κακό στο χειρότερο.
Τα ίδια ισχύουν και για την "Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία". Τα ίδια σε κάθε δραστηριότητα και επάγγελμα.
Η βάση λειτουργίας ενός κομουνιστικού συστήματος είναι: "με τις ικανότητες του καθενός, για τις ανάγκες όλων". Αυτό δεν το δέχονται αυτοί που γνωρίζουν ότι έχουν περισσότερες ικανότητες. Ο Διασώστης που μπορεί και στέκεται στο επείγον, αγανακτεί να αμείβεται λιγότερο από τον πευκοφύλακα, λόγω αρχαιότητας. Όσο λοιπόν το Δημόσιο, συνεχίζει να στηρίζεται στον Κομμουνισμό, η πορεία θα είναι συνέχεια προς τα κάτω. Και οι πολίτες θα υποφέρουν. Και οι ίδιοι οι δημόσιοι υπάλληλοι θα υποφέρουν. Τουλάχιστον, να ξέρουν τον λόγο.

Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

Το άρθρο για το δημοσιοϋπαλληλίκι στο ΕΚΑΒ.

Με αφορμή δελτίο τύπου του ΕΚΑΒ, για την κατάσταση στην Χαλκιδική, ο έγκριτος (όσο κι αν δεν αρέσει σε πολλούς) δημοσιογράφος, κος Μανόλης Καψής, έγραψε σχετικό άρθρο:
Δεν μας άρεσαν αυτά που έγραψε, στον καθέναν μας για διαφορετικούς λόγους, γι' αυτό ήταν πολλές οι αντιδράσεις και πολλά τα (αρνητικά) σχόλια. Για την ταμπακιέρα βέβαια, κουβέντα. Τίποτα δηλαδή, για το θέμα που διαπραγματεύεται το άρθρο. Όλα, για το ποιος είναι ο κος Καψής και εάν "δικαιούται δια να ομιλεί". Είναι όμως δυνατόν, να απαντήσεις στα επιχειρήματα ενός άρθρου, όταν επικεντρώνεσαι αποκλειστικά στην δολοφονία χαρακτήρα του συντάκτη; Για να σε πάρει κάποιος στα σοβαρά, πρέπει να αντιπαραθέσεις επιχειρήματα ισχυρότερα από τα δικά του. Δεν πείθεις τους πολίτες, που έχουν στηθεί να περιμένουν με τις ώρες ασθενοφόρο, γράφοντας ότι ο Καψής είναι διαπλεκόμενος, υπηρέτης αφεντικών και συμφερόντων.
Δεν μπορείς επίσης να αναφερθείς στον ρόλο και το έργο του ΕΚΑΒ, ούτε στους συναδέλφους που δίνουν την ζωή τους στο δρόμο. Ούτε στις ζωές που έχουμε σώσει, ούτε στις συνθήκες εργασίας μας και τις αμοιβές μας. Δεν τα βάζει με το έργο του ΕΚΑΒ ο δημοσιογράφος, ούτε κατηγορεί τους σωστούς εργαζόμενους. Σε άλλα πρέπει να απαντήσεις. Υπάρχουν στο ΕΚΑΒ κοπρίτες και λαμόγια; Υπάρχουν άχρηστοι; Υπάρχουν υπάλληλοι με 25 χρόνια υπηρεσίας, που δεν ξέρουν πως βγαίνει το φορείο; Υπάρχουν εκπαιδευτές που δεν έχουν ακουμπήσει άρρωστο; Υπάρχουν μεταθέσεις, αποσπάσεις, τοποθετήσεις από το παράθυρο και τον φεγγίτη; Ποιος είναι διαχρονικά ο ρόλος των συνδικαλιστών; Και τελικά, όλοι εμείς οι υπόλοιποι, οι σωστοί, τα καταγγείλαμε αυτά, ή τα καταπίνουμε αμάσητα;
Ο κος Μανόλης Καψής είναι δημοσιογράφος και έπιασε το θέμα από εκεί που όφειλε. Όποιον άλλον συναδελφό του να έβαζες στη θέση του, τα ίδια θα έγραφε, από την ίδια οπτική θα το έβλεπε. Εγώ, μόνο ένα λάθος του βρήκα. Εφ' όσον δεν γνωρίζει το αντικείμενο, δεν έπρεπε να προχωρήσει σε προτάσεις. Φαντάστηκε ότι, επειδή ζούμε εποχές ιδιωτικοποιήσεων, θα μπορούσαμε να έχουμε ιδιωτικό ΕΚΑΒ. Δεν γνωρίζει ότι πουθενά στον Πλανήτη δεν υπάρχει ιδιωτική Υπηρεσία Επειγόντων. Αυτόν τον μπαμπούλα μας τον κουνούσαν οι συνδικαλιστές πριν πολλά χρόνια, για να μας τρομοκρατούν και να κάνουν την δουλειά τους. Όσοι ήταν ιθαγενείς το μασούσαν. Πολλοί μασάνε ακόμη και σήμερα.
Σε έναν μύθο του Ηρακλή, μάθαμε για τους δύο δρόμους, της Αρετής και της Κακίας. Έτσι κι εμείς, έχουμε να επιλέξουμε ανάμεσα σε δύο δρόμους. Ο πρώτος θα είναι οδυνηρός. Μέσα από τέτοια άρθρα θα απαξιώνεται η δουλειά μας. Οι κόποι δεκαετιών, θα ακυρώνονται σε μια στιγμή. Οι θυσίες, οι αγωνίες, οι ελπίδες θα πετάγονται στα σκουπίδια. Ύστερα θα έρθουν οι Διοικητικές και Υπουργικές αποφάσεις και εκεί θα πονέσει περισσότερο.
Ο δεύτερος δρόμος απαιτεί επαγγελματίες. Περιλαμβάνει αυτοκριτική και αυτοκάθαρση. Ποιον θα διαλέξουμε; Μα τον πρώτο φυσικά!

Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

Οι (δήθεν) εκπρόσωποι.

Τις προάλλες, ο Αντιπρόεδρος του ΕΚΑΒ, κος Μ. Μυλωνάς, μιλώντας σε τηλεοπτικό σταθμό της Θεσσαλίας, δήλωσε ότι, οι συνδικαλιστές δεν εκπροσωπούν τους εργαζόμενους. Δεν το διατύπωσε με ευκρίνεια και δεδομένων των συνθηκών (δυο δημοσιογράφοι να τον διακόπτουν) δεν το επεξήγησε με επάρκεια, με αποτέλεσμα να υπάρξει θύελλα αντιδράσεων και να γίνει ένας μικρός χαμός.
Το γεγονός έχει πλέον ξεχαστεί, οπότε είναι καιρός να αναφερθώ. Σ' αυτό που είπε ο κος Αντιπρόεδρος έχει 100% δίκιο. Και εξηγούμαι.
Ο συνδικαλιστής, εκλέγεται πάνω σε συγκεκριμένη ατζέντα, ή πάνω σε καμία ατζέντα. Δεν εκπροσωπεί τον εργαζόμενο επί παντός (πχ δεν μπορεί να μιλήσει εκ μέρους των εργαζομένων για τον διαχωρισμό Κράτους - Εκκλησίας) και οπωσδήποτε δεν εκλέχτηκε να κάνει αντιπολίτευση. Εκλέχτηκε από επαγγελματίες, για να προωθήσει μία σειρά θεσμικών (στην πλειοψηφία τους) ζητημάτων. Οι μη επαγγελματίες (από σπόντα, ή εκ του παραθύρου εισελθόντες στο ΕΚΑΒ), τον εξέλεξαν για το ρουσφέτι και τα οικονομικά θέματα. Ότι βάλουμε στην τσέπη.
Η αλήθεια είναι μία και ισχύει δεκαετίες τώρα. Μόλις εκλεγεί ο συνδικαλιστής, δεν εκπροσωπεί κανέναν άλλον, εκτός από τον εαυτό του και το Κόμμα του. Να ρίξουμε την Διοίκηση, να ρίξουμε την Κυβέρνηση, να έρθουμε στα πράγματα, να κάνουμε τα δικά μας. Ας δούμε όμως τις περιπτώσεις, κατά τις οποίες αναφέρεται σε αμιγώς υπηρεσιακά προβλήματα. Πόσοι συμφωνούν με τις απόψεις του και πως διαπιστώνεται αυτό; Προηγήθηκε καμία συνέλευση; Αν ναι, πόσοι τάχθηκαν υπέρ της εισήγησης και τι ποσοστό αντιπροσωπεύουν, σε σχέση με τα εγγεγραμμένα μέλη; Αν από τα 2000 άτομα, ήταν παρόντα στην συνέλευση τα 80 και από αυτούς συμφώνησαν οι 60, μπορούμε να υποθέσουμε ότι οι υπόλοιποι συμφωνούν με την Διοίκηση;
Πρόβλημα δεν έχουν μόνο οι εργαζόμενοι, με την αυθαιρεσία των συνδικαλιστών, αλλά και οι ίδιοι οι συνδικαλιστές με τους ομοίους τους. Συγκεκριμένα, με τους εκπροσώπους εργαζομένων στο Δ.Σ. του ΕΚΑΒ. Βοηθούσαν στην εκλογή τους, μέσω των παρατάξεων και μετά τους έχαναν. Καμία αναφορά, ούτε για τα θέματα που συζητήθηκαν στο Δ.Σ., ούτε για την στάση που αυτοί τήρησαν. Πολλές φορές μάλιστα, τους κατηγόρησαν για αντεργατικές θέσεις και εξυπηρέτηση προσωπικών φιλοδοξιών. Και πάνω σ' αυτό, έχω παράδειγμα.

Το 2010, μετά από πρότασή μας, ο τότε Αντιπρόεδρος του ΕΚΑΒ, εισηγήθηκε στο Δ.Σ. την πιλοτική λειτουργία μοτοσικλετών. Η απόφαση πάρθηκε κατά πλειοψηφία, με ένα μέλος να διαφωνεί. Ποιο ήταν αυτό το μέλος; Ο εκπρόσωπος των εργαζομένων. Σαν διασώστες, δεν περιμέναμε τίποτα καλύτερο, από έναν γνωστό αριβίστα, ο οποίος είχε αντιταχθεί ανοιχτά, σε κάθε προσπάθεια προόδου. Το πράγμα όμως έχει και συνέχεια. Ο διάδοχός του, υποσχέθηκε στο Σωματείο ότι θα κρατήσει εντελώς διαφορετική θέση και αφού συζητήσει τα θέματα, θα μεταφέρει στο Δ.Σ. τις θέσεις των εργαζομένων και όχι τις προσωπικές του, όπως έκανε ο προκάτοχος. Προσέγγισε μάλιστα τους μοτοσικλετιστές, δηλώνοντας ότι θα έχουν την στήριξή του. Λοιπόν, στο πρώτο Δ.Σ. που μπήκε θέμα το οποίο τους αφορούσε, ήταν ο μόνος που διατύπωσε αντιρρήσεις.
Ο συνδικαλισμός πεθαίνει και το βλέπουν όλοι, εργαζόμενοι και συνδικαλιστές. Δεν πεθαίνει επειδή το λέω εγώ, ή ο κος Αντιπρόεδρος, αλλά επειδή δεν συμβαδίζει με την εποχή. Επειδή επιμένουμε να τον κρατάμε στο 1980 με ενέσεις.
Η Κυβέρνηση (αυτή, ή οποιαδήποτε άλλη), σύντομα θα πάρει μέτρα για να περιορίσει την συνδικαλιστική αυθαιρεσία. Αυτό θα είναι τεράστια ήττα για το συνδικαλιστικό κίνημα και πρέπει να το προλάβουμε, κάνοντας την υπέρβαση και παίρνοντας μέτρα αυτοκάθαρσης και εκσυγχρονισμού.
Το πρώτο που πρέπει να αποφασιστεί, είναι οι συνελεύσεις να γίνονται εκτός ωραρίου. Να μετρήσουμε πόσοι είμαστε. Αν δεν είμαστε, να το κλείσουμε το μαγαζί και να ενημερώσουμε τους συναδέλφους, ότι στο εξής ο καθένας για πάρτη του.
Το δεύτερο σημαντικό, να αποφασίσουμε ότι κάθε κινητοποίηση, πρέπει να έχει την έγκριση του 50%+1, των εγγεγραμμένων μελών και όχι των παρόντων. Αν η συνέλευση δεν συγκεντρώνει την απαραίτητη πλειοψηφία για να πάρει αποφάσεις, να μην γίνεται καμία κινητοποίηση και ας αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του.
Το ξέρω ότι οι προτάσεις μου τρομάζουν. Τι να κάνουμε, είμαι πάντα της άποψης, ότι καλύτερα να πεθάνεις μία φορά, παρά να πεθαίνεις κάθε μέρα!