Translate

Τρίτη, 26 Απριλίου 2016

Καταγγελίες και προτάσεις.

Θα οδηγούν Πυροσβέστες τα ασθενοφόρα; Το καταγγέλλουμε.
Θα τα οδηγούν οδηγοί; Το καταγγέλλουμε επίσης.
Θα τα οδηγεί οποιοσδήποτε έχει τις προϋποθέσεις να τα οδηγήσει; Το καταγγέλλουμε.
Καταγγέλλουμε οποιαδήποτε πρόταση της Διοίκησης, του Υπουργείου και όλων των φορέων. Καταγγέλλουμε όποια πρόταση έγινε και όποια πρόκειται να γίνει. 
Οι προτάσεις που γίνονται και οι αποφάσεις που παίρνονται από την Διοίκηση, ή την Πολιτική Ηγεσία έχουν έναν σκοπό συνάδελφοι. Να δώσουν λύση σε ένα πρόβλημα που υπάρχει δεκαετίες και δεν πάει άλλο. Είναι προτάσεις ασπιρίνη στον καρκίνο και λύνουν ένα πρόβλημα προσωρινά, δημιουργώντας ένα άλλο που θα κρατήσει δεκαετίες. Ας πούμε όμως αλήθειες. Ο ρόλος των Διοικήσεων είναι αυτός, εμείς να κοιτάξουμε την δική μας θέση. Με τι μούτρα καταγγέλλουμε, όταν η δική μας φωλιά είναι περισσότερο λερωμένη από οποιασδήποτε Διοίκησης και Υπουργού;
Όταν στο παρελθόν υπήρξε οποιαδήποτε πρόταση επίλυσης των ζητημάτων αυτών, εμείς τι κάναμε; Την καταγγείλαμε επειδή δεν μας βόλευε συντεχνιακά και συνδικαλιστικά - ρουσφετολογικά. Καταθέσαμε ποτέ καμία πρόταση κάλυψης των νησιών και των απομακρυσμένων περιοχών; Όχι, επειδή είχαμε σταθερή θέση. Προσλήψεις μόνιμου προσωπικού να δουλεύουν το καλοκαίρι και τον χειμώνα να αγναντεύουν το πέλαγος.
Πήγε μόνιμο προσωπικό στα νησιά και συμβασιούχοι λόγω προσφυγικού.  Σε κάποιο νησί, έξη άτομα ανά ασθενοφόρο. Πηγαίνουν περιστατικό οι δύο πρώτοι και φέρνουν το ασθενοφόρο για να πάνε οι επόμενοι δύο. Φεύγουν βεβαίως για το σπίτι τους, επειδή αποκλείεται να ξανάρθει η σειρά τους. Σε άλλο νησί ένα περιστατικό στη βάρδια, ανά όχημα. Δεν θα μπορούσαμε, αντί για τρία ασθενοφόρα να είχαμε ένα και να κάνει τρία περιστατικά; Άντε και ένα δεύτερο μην γίνει κάτι, αλλά τρία; Στις νυχτερινές βάρδιες δεν χωράνε στην στέγαση για ύπνο. Στην Αθήνα έχουν να δούνε στέγαση οι συνάδελφοι δέκα χρόνια.
Προτάσεις έχουμε; Να εμπλέκουν Νοσοκομεία, Κέντρα Υγείας και ΕΚΑΒ; Προτάσεις για δημιουργία εθελοντικών τμημάτων; Όχι, μόνο καταγγελίες. Πολύ ωραία λοιπόν. Βαρύγδουπες καταγγελίες προς δόξαν των συνδικαλιστών και το ΕΚΑΒ 30 χρόνια πίσω.

Σάββατο, 23 Απριλίου 2016

Καμία διαφορά.

Πέρασε πάνω από μήνας, από τότε που έγραφα για Το λεωφορείο των προσφύγων και ζητούσα να δώσει λύση το ΕΚΕΠΥ. Λες και με διάβαζε ο Υπουργός, δύο μέρες μετά ανακοίνωσε αυξημένες αρμοδιότητες για τον κο Παπαευσταθίου, ώστε να επιτευχθεί καλύτερος συντονισμός και να αντιμετωπιστούν τα υγειονομικά προβλήματα των καταυλισμών. Μέχρι σήμερα δεν είδαμε κάτι διαφορετικό και η βόλτα με το ασθενοφόρο παραμένει ως η κορυφαία θεραπευτική μέθοδος. Και όταν φτάνουν στο Νοσοκομείο τι γίνεται; Ίωση λέει ο γιατρός, θα πάρεις αντιπυρετικά 3 μέρες και θα σου περάσει. Πίσω στον καταυλισμό.
Όσοι είναι υπό απέλαση, είναι οι καλύτεροι πελάτες. Τρέχουν στο Νοσοκομείο παριστάνοντας τους άρρωστους και αν δεν γίνει εισαγωγή, γυρίζουν πίσω και περιμένουν να αλλάξει η εφημερία για να πάνε σε άλλο. Το είδα με τα μάτια μου προχτές σε νοσοκομείο που εφημέρευε και από την γραμματεία των ΤΕΠ, συνεχώς καλούσαν την Αστυνομία να μαζέψει τους "ασθενείς", της παραπάνω περίπτωσης. Δεν λέω ποιο Νοσοκομείο, για να μην έχουν μπλεξίματα με τους "ακτιβιστές" επειδή τους χαλάνε την συνταγή.
Ο κος Παπαευσταθίου αργεί πολύ. Δεν ξέρω αν αργεί, ευρισκόμενος σε δύσκολη θέση ως στέλεχος της Διοίκησης, προερχόμενο από αντίπαλη Παράταξη. Ή αν αργεί επειδή η ηγεσία, του έχει δεμένα τα χέρια, ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο. Σε τέτοια ζητήματα, τα οποία απειλούν με κατάρρευση, βασικές δομές του Συστήματος, πρέπει να αρχίσουμε να κινούμαστε επιχειρησιακά και να αφήσουμε την πολιτική στην άκρη. Και όταν σταθούμε στα πόδια μας, θα έχουμε πολύ χρόνο να ξαναρχίσουμε το παραμύθι.

Κυριακή, 27 Μαρτίου 2016

Το προσφυγικό και οι οικονομικές προεκτάσεις.

Με το προσφυγικό να είναι μόνιμα στην επικαιρότητα και τα κανάλια να μας βομβαρδίζουν ανηλεώς, θυμήθηκα περιστατικό.
Ομόνοια και Πειραιώς, στη στοά πίσω από το περίπτερο. Αφγανός, 18χρονος, ξαπλωμένος στο έδαφος, ακίνητος. Δεν μπορεί να κουνηθεί, ούτε να μιλήσει, δεν μπορεί να κρατήσει ανοιχτά τα μάτια του. Πάμε λοιπόν εκτίμηση. Δεν υπάρχει τραύμα, χαμηλές σφίξεις 65/λ, πίεση 85, κανονικό οξυγόνο, κανονικό προς χαμηλό ζάχαρο. Δεν βγαίνει ασφαλές συμπέρασμα, πάμε καρδιογράφημα, φυσιολογικό κι αυτό. Ρωτάμε τους τριγύρω τι συνέβη και ο τύπος είναι κομμάτια, δεν έχουν απάντηση. Ήρθε για δουλειά (παραπαίδι σε ένα κατάστημα) σερνόταν και μετά από λίγο κατέρρευσε. Πρέπει να βρούμε άκρη, δεν γίνεται.
Πιάνω έναν της φυλής του και τον πάω στο βάθος της στοάς.
- "Λέγε ρε, τι έπαθε;"
- "Αυτό ...Νοσοκομείο".
- "Ναι, Νοσοκομείο, αλλά τι έπαθε; Παίρνει φάρμακα; Έχει ξαναπάει Νοσοκομείο;"
- "Όχι αυτό .. πολύ καλά".
- "Παίρνει ναρκωτικά;"
- "Όχι, όχι ...πολύ καλό παιδί".
- "Και γιατί είναι έτσι;"
- "Αυτό το έχει πάρει σπίτι μία κυρία και .... κάνει πολύ σεξ!"
- "Πόσο σεξ κάνει;"
- "Αυτό πάει σπίτι, δεν προλαβαίνει να φάει δυο μπουκιές .... κυρία το βάζει κάτω και θέλει πολύ σεξ .... 4 - 5 φορές!"
- "Μόλις γίνει καλά, να πει στην κυρία να πάρει κι άλλο παιδί στο σπίτι, αλλιώς θα πεθάνει, εντάξει;"
- "Εντάξει, ευχαριστώ".
Πήρε μισό λίτρο ορού, άνοιξε τα μάτια του, ήρθε και το ασθενοφόρο, "καταβολή δυνάμεων" τους λέω πονηρά και έφυγαν.
Αυτά κάνει η παγκοσμιοποίηση και η ελεύθερη οικονομία. Εξαφανίστηκε η συντεχνία των ζιγκολό. Αυτοί ήθελαν να τους ντύνεις, να τους ταΐζεις, να τους πας στα μπουζούκια, χώρια το χαρτζιλίκι. Τώρα η κάθε κυρία, παίρνει έναν λαθρομετανάστη σπίτι της και τον έχει δικό της με ελάχιστη δαπάνη. Και μόλις τα φτύσει παίρνει άλλον, προσφορά υπάρχει.
Μαζί τους εξαφανίστηκε και η άλλη συντεχνία, η σχετική με κυρίους. Έτσι γίνεται στον καπιταλισμό. Πρέπει να προβλέπεις ότι το προσφυγικό θα σε επηρεάσει και να προλάβεις να αλλάξεις επάγγελμα πριν είναι αργά!

Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2016

Το λεωφορείο των προσφύγων.

Την πρώτη φορά το άκουσα στα βόρεια. Πήγε ένα ασθενοφόρο στην Ειδομένη και "φόρτωσε" (κυριολεκτικά) 8 άτομα, για να τα μεταφέρει σε κάποιο νοσοκομείο. Θεώρησα πως πρόκειται για μεμονωμένη βλακεία, μεμονωμένου βλάκα και δεν έδωσα σημασία, αλλά έπεσα έξω. Σήμερα είναι συνήθης πρακτική, ακόμη και στην Αθήνα. Πηγαινοέρχονται τα ασθενοφόρα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και μεταφέρουν "ασθενείς", από και προς τα νοσοκομεία. Οκτώ άτομα, συν τους συνοδούς, συν τον μεταφραστή. Δυόμιση δεκαετίες έχω στο ΕΚΑΒ και δεν είχα συνειδητοποιήσει πως το ασθενοφόρο χωράει τόσο κόσμο.
Το γεγονός ότι βάζεις τόσα άτομα μέσα, αυτόματα καταδεικνύει πως αυτοί δεν χρειάζονται ασθενοφόρο, αλλά μεταφορικό μέσο. Δεν βρέθηκε ένας έξυπνος, να ενημερώσει το ΕΚΕΠΥ για το πρόβλημα και να ζητήσει από τον κο Παπαευσταθίου να επιληφθεί; Να του ζητήσουν να διαθέσει ένα μικρό λεωφορείο; Προτιμούν να θέτουν σε κίνδυνο τόσες ζωές; Προτιμούν να βγάζουν από την κίνηση ασθενοφόρα, σε ένα ΕΚΑΒ που λειτουργεί με το ένα τρίτο των απαιτούμενων;
Και ποιος είναι αυτός που ζητάει ασθενοφόρο για τέτοιου είδους διακομιδές; Κάποιος γιατρός που βρίσκεται στο σημείο; Ρωτάω γιατί αυτό δεν είναι ιατρική. Να βλέπεις ότι κάποιος είναι άρρωστος και να καλείς ασθενοφόρο. Αυτό το κάνει και η γιαγιά μου, καλή της ώρα εκεί που βρίσκεται. Ιατρική είναι να θεραπεύεις. Αν δεν έχουν τον εξοπλισμό και τα υλικά, να τα ζητήσουν. Αλλιώς δεν έχουν δουλειά εκεί. Δεν πας στον πόλεμο χωρίς όπλα!
Και στα νοσοκομεία τι θα γίνει; Στην εφημερία, γίνεται το καρναβάλι του Ρίο, σε καθημερινή βάση. Θα πηγαίνουμε και τους πρόσφυγες κατά δεκάδες, επειδή έχουν πυρετό; Σε λίγο, θα στρατοπεδεύσουν στην Αττική 30 - 40 χιλιάδες και όλοι θα είναι άρρωστοι. Θα πηγαίνουν στο νοσοκομείο, για να τους λένε να πάρουν αντιπυρετικά και να τους διώχνουν; Δεν μπορεί να γίνει αυτό στους χώρους συγκέντρωσης; Δεν μπορούν να καθοριστούν χώροι νοσηλείας για τα απλά περιστατικά; Δεν μπορεί κάποιος, τέλος πάντων να ασχοληθεί με αυτό το ζήτημα και να δώσει λύση; Όλων η επιστήμη εξαντλείται σε ένα τηλεφώνημα στο 166, ίσα ίσα για να λένε ότι έκαναν το καθήκον τους, ή για να διώξουν το πρόβλημα από πάνω τους;
Εγώ πάντως, αν ξανακούσω στον ασύρματο ότι ασθενοφόρο παρέλαβε 8 άτομα, θα ειδοποιήσω την τροχαία!

Τετάρτη, 9 Μαρτίου 2016

Το ζήτημα των μεταθέσεων.

Είναι κάτι που δεν μας απασχολούσε ποτέ, γιατί όλα είχαν μία σειρά, την γνωστή νεοελληνική. Γίνονταν αθρόες προσλήψεις, οπότε δίνονταν και μεταθέσεις. Όχι με σειρά, αλλά με βύσμα, όπως δούλευε και η υπόλοιπη κοινωνία. Αν δεν είχες βύσμα να φύγεις με την μία, περίμενες να αλλάξει η Κυβέρνηση και αποκτούσες. Τα περισσότερα χρόνια κυβερνούσε το ΠΑΣΟΚ και υπήρχε μία κανονική ροή μεταθέσεων. Όταν έπαιρνε εξουσία η ΝΔ, επειδή συνήθως δεν έσωνε τετραετία, γίνονταν χαμός να προκάμουμε. Μαζικές μεταθέσεις, ξαφνικές αποσπάσεις επ' αόριστον και αμπελαλέ (sic) υπαλλήλων. Την μία μέρα δούλευε και την άλλη εξαφανίζονταν χωρίς να πάρει είδηση ούτε το ζευγάρι του, για να φυτρώσει μετά από λίγο σε κάποιο χωριό της Χώρας.
Σε κάθε περίπτωση κανείς δεν είχε πρόβλημα. Όλοι ήξεραν ότι θα προσληφθούν στην Αθήνα και μετά από λίγο θα φύγουν για το χωριό. Οι Αθηναίοι σε κάποιο ξερονήσι και αμέσως μετάθεση στην Πρωτεύουσα.
Με τον ερχομό της κρίσης, οι τελευταίες σειρές την πάτησαν και εγκλωβίστηκαν. Χάθηκε η σειρά. Σταμάτησαν οι προσλήψεις, οπότε σταμάτησαν όλα. Και ξαφνικά έγινε πρόβλημα και για τους εγκλωβισμένους και για την Διοίκηση. Άρχισαν λοιπόν οι συζητήσεις, οι προτάσεις, οι απόψεις. Όλοι από την μεριά τους έχουν δίκιο. Όποια πρόταση και να εφαρμοστεί όμως, δεν λύνεται το πρόβλημα συνολικά και για πάντα. Ο καθένας κοιτάει τον εαυτό του και από την μεριά του καλά κάνει. Αυτοί που ζητούν μετάθεση, καθόλου δεν τους απασχολεί η λύση του ζητήματος. Μόλις φύγουν, ούτε που θα ξαναμιλήσουν για μεταθέσεις. Θα αράξουν στην καφετέρια του χωριού και πουν "και τώρα μπορείτε ....".
Το ΕΚΑΒ δεν μπορεί να διώξει 500 άτομα και να αδειάσει την Αθήνα, παρ' ότι αυτοί δίκαια διαμαρτύρονται για τους προηγούμενους που έφυγαν. Και αν διώξει αυτούς θα έρθουν οι επόμενοι να ζητούν να φύγουν. Ούτε μπορείς να πεις στον άνεργο από την επαρχία "μην έρχεσαι στο Δημόσιο, γιατί δεν θα πάρεις μετάθεση". Θα σου πει "θα τρουπώσω και βλέπουμε τι θα γίνει". Το ίδιο θα σου πει και ο Αθηναίος που πάει στο ΕΚΑΒ Μυτιλήνης.
Έχει προταθεί ένα σύστημα μοριοδότησης, το οποίο πρέπει άμεσα να εφαρμοστεί για να λυθεί το ζήτημα της δικαιοσύνης στην σειρά προτεραιότητας. Ταυτόχρονα πρέπει να καθοριστούν οι ανάγκες του κάθε παραρτήματος. Αφού όμως καθοριστεί, που θα λειτουργεί Τομείς το κάθε Παράρτημα. Και από που θα προέρχεται το προσωπικό με το οποίο θα στελεχώνονται οι Τομείς (ξέρουν οι Διευθυντές τι εννοώ). Οριστική λύση βέβαια θα δοθεί, μόνο με πλήρη κατάργηση των μεταθέσεων, ώστε όποιος προσλαμβάνεται να το παίρνει απόφαση, πως μόνο μέσω προκήρυξης θα μπορέσει να μετακινηθεί. Γιατί αν το καλοεξετάσουμε, μπορεί να ισχύουν οι μεταθέσεις, αλλά στην πράξη έχουν καταργηθεί. Τουλάχιστον για την πλειοψηφία.