Translate

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2019

Ladies and Gentlemen ... and the Others.

Για Συστήματα Προνοσοκομειακής θα γράψω.
Μπορεί να είναι Γιατροί, μπορεί να είναι Διασώστες, μπορεί οτιδήποτε, είναι πάντως κάτι τύποι, οι οποίοι βγαίνουν κατά καιρούς σε συνέδρια, σε ημερίδες και μιλούν για Συστήματα. Για Ευρωπαϊκά, Αγγλοσαξωνικά, με πολλούς γιατρούς, με καθόλου γιατρούς, για stay and play και scoop and run.
Παραμύθι. Άλλο θέλουν να πουν, άλλους σκοπούς θέλουν να εξυπηρετήσουν και μπλέκουν τα Συστήματα. Τα οποία μας τελείωσαν, μαζί με τον Ψυχρό Πόλεμο. Πάνε, δεν υπάρχουν. Κάθε Χώρα έχει το δικό της. Έχει αντιγράψει κάποιο, το έχει προσαρμόσει, το έχει δουλέψει και το έχει βελτιώσει στα μέτρα της. Εξαιρείται η Ελλάδα, η οποία εφαρμόζει το Σύστημα "Κανένα Σύστημα", με τα γνωστά αποτελέσματα.
Όσοι μιλούν για Συστήματα, τους νοιάζει μόνο να βολέψουν τον εαυτό τους, γι αυτό εξακολουθούν να αναλύουν, κάτι που είδαν, άκουσαν, ή διάβασαν πριν 35 χρόνια. Σήμερα η εφαρμογή ενός Συστήματος, εξαρτάται από συγκεκριμένους παράγοντες. Γεωγραφικούς και πληθυσμιακούς αρχικά. Πόσο χρήμα μπορείς να διαθέσεις και πόσο σε κυνηγούν οι Δικηγόροι. Αυτά από την μεριά της Πολιτείας. Από την μεριά της Υπηρεσίας, βασικό στοιχείο του Συστήματος είναι η υποστήριξη που μπορεί να του παρέχει το προσωπικό. Δεν μπορείς να βάλεις drone, αν δεν έχεις κάποιον να τα πετάει. Δεν μπορείς να βάλεις monitor, αν ο Διασώστης δεν διαβάζει καρδιογράφημα. Δεν μπορείς να βάλεις υπολογιστές, αν ο τηλεφωνητής γράφει με ένα δάκτυλο.
Αν είσαι (πχ) Κύπρος και έχεις 4 Επαρχίες, με πληθυσμό η κάθε μία, από 100 έως 250 χιλιάδες, τι πρόβλημα να έχεις; Φτιάχνεις έναν Εθνικό Κανονισμό, βάζεις 2 ασθενοφόρα στο Γενικό Νοσοκομείο κάθε πρωτεύουσας  και σε 10 λεπτά έχεις τον ασθενή στο ΤΕΠ. Επαρκή εκπαίδευση του πληρώματος, ώστε να έχει υποστήριξη ο ασθενής σε αυτό το 10λεπτο. Είναι κρίσιμο το περιστατικό; Παίρνουν μαζί τους έναν γιατρό από το ΤΕΠ. Όχι για να σπαταλήσει χρόνο σε ακρόαση και επίκρουση, αλλά για εξειδικευμένη υποστήριξη καθ' οδόν. Αν έχεις κάποιες απομακρυσμένες, ή δύσκολα προσβάσιμες περιοχές, βγάζεις εξωτερικούς τομείς. Έχεις και θέλεις να ρίξεις χρήμα; Βγάλε περισσότερα ασθενοφόρα, βγάλε οχήματα ιατρικά. Από κει και πέρα, ένας σχεδιασμός για μαζικά ατυχήματα, ένα σύγχρονο σύστημα επικοινωνιών με τα οχήματα και τον πολίτη και τέλος. Δεν ξέρω τι και πως το κάνουν οι πατριώτες, εγώ έτσι θα το έκανα. Κανένα ΕΚΑΒ, απλά και φτηνά.
Αν έχεις παγετώνες και φιόρδ, δεν μπορείς να εφαρμόσεις τέτοιο Σύστημα. Αν είσαι Αριζόνα, θα χρειαστείς άλλα μέσα και άλλο σχεδιασμό. Επίσης, αν είσαι Ελλάδα, δεν μπορείς να εφαρμόσεις, ούτε το Σύστημα της Κύπρου, ούτε της Φιλανδίας, ούτε της Αριζόνα.
Τι χρειάζεται; Να μην είσαι ραγιάς και μαυραγορίτης και να βάλεις το μυαλό σου να δουλέψει, το οποίο γυρίζει στο ρελαντί και μόνο για καμιά κομπίνα, ανεβάζει 12 χιλ στροφές το λεπτό.
Και άντε το φτιάξαμε, ή μας το έφτιαξαν. Ποιος το διαχειρίζεται;
Να έχουμε υπ' όψιν μας ότι αυτό δεν ενδιαφέρει τον ασθενή. Αυτός θέλει δύο τύπους περιποιημένους και εμφανίσιμους, να μπορεί να τους βάλει σπίτι του. Να μιλάνε όμορφα και να ξέρουν την δουλειά τους. Σκασίλα του ποιον έχουν προϊστάμενο.
Μπορούν να το διαχειρίζονται οι γιατροί, οι οποίοι όμως δεν έχουν κανένα τέτοιο άμεσο ενδιαφέρον, πέρα από την επιστήμη στην οποία έχουν επενδύσει. Θα παρέμβουν όμως, για να διασφαλίσουν ότι το Σύστημα θα υποστηρίζει την δουλειά τους. 
Και αφού οι γιατροί δεν έχουν άμεσο ενδιαφέρον να διοικήσουν το Σύστημα, μπορεί να βρουν πεδίο και να μπουν σφήνα οι νοσηλευτές και από τελευταίοι να γίνουν πρώτοι με εκατοντάδες υπηκόους. Μπράβο τους και καλά θα κάνουν. Το ίδιο έκαναν οι πυροσβέστες στις ΗΠΑ. Αυτοί είχαν δύο συμβάντα στην βάρδια και τα ασθενοφόρα διακόσια. Τα ενσωμάτωσαν και κοκκίνισε ο τόπος. Γιατί έγινε αυτό; Επειδή οι Paramedics δεν μπορούσαν να διοικήσουν την Υπηρεσία τους. Η οποία, υπ' όψιν, ήταν οργανωμένη, όχι σκόρπια σαν την δική μας.
Επιστρέφουμε στην Ελλάδα, είπαμε για γιατρούς, για νοσηλευτές, πάμε και στους άλλους. Τους διασώστες, οι οποίοι θέλουν να αναλάβουν την διοίκηση του Συστήματος. Μπορούν, είναι το ερώτημα; Έχουν την ικανότητα, την μόρφωση, την συνοχή; Εκεί θα παιχτεί το παιχνίδι.
Αν μπορούν, θα το κάνουν, αν δεν μπορούν, θέλουν δεν θέλουν θα το χάσουν.

Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2019

Νέος Πρόεδρος.

Παλιός γνώριμος, αλλά επιφυλακτικές οι Συντεχνίες, κρατούν στάση αναμονής. Περιμένουν να δουν τι θα τους προκύψει. Θα τους καλέσει στο πάρτι, ή θα συνεχίσει στα χνάρια του προηγούμενου, με τον οποίο την πάτησαν άσχημα και ενώ πανηγύριζαν για τον δικό μας άνθρωπο που ανέλαβε, ήρθαν τα πάνω κάτω. Έκοψε με τη μία τα προνόμια Μπέηδων και Δραγουμάνων και έφερε Κομισάριους  να κάνουν Διοίκηση, εφαρμόζοντας όχι το Κομμουνιστικό Μανιφέστο, αλλά το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο "...και οι τελευταίοι έσονται πρώτοι....". Απέτυχαν αυτοί, φάνηκαν λίγοι αντικρίζοντας την Ιστορία, αλλά δεν είναι της παρούσης.
Παραπλανητικός ο τίτλος, δεν θα γράψω για τον κο Παναγιώτη Τζανετή, παρ' ότι οι γνωρίζοντες την δουλειά μου στο ΕΚΑΒ, ξέρουν ότι νιώθω ιδιαίτερη (επαγγελματική) ικανοποίηση για την τοποθέτησή του.
Για τον άλλον θα γράψω, τον προηγούμενο. Στον οποίον έγραφαν λιβέλους καθημερινά και μόλις έφυγε σιωπή. Τίποτα. Καμία κριτική για το έργο, καμία αποτίμηση. Μόνο δύο - τρεις σπόντες για τους λόγους που έφυγε. Έτσι για να υπάρξει σύγχυση. Δεν είμαι κουτσομπόλης και δεν ασχολήθηκα. Αν έφυγε μόνος του, θα είχε λόγο. Αν τον έδιωξαν εξ αιτίας της καταστροφής στο Μάτι, έκαναν λάθος. Επειδή τους δούλεψε σκληρά τρία χρόνια και δεν μπορεί να θυσιαστεί στον βωμό του επικοινωνιακού παιχνιδιού που λέει, διώχνουμε τους επικεφαλείς των εμπλεκόμενων Υπηρεσιών και φεύγουν οι ευθύνες από την Κυβέρνηση. Λάθος βέβαια έκανε και αυτός. Ποιοι είναι υπεύθυνοι των επιχειρήσεων των ασθενοφόρων; Αυτοί στους οποίους υπάγονται τα ασθενοφόρα. Ξήλωμα την επόμενη της καταστροφής. Μα, δεν φταίνε θα μου πεις, γιατί τα ασθενοφόρα υπάγονται σε κάτι Νοσηλεύτριες, οι οποίες δεν γνωρίζουν από επιχειρήσεις ασθενοφόρων. Μπράβο, το ίδιο λέμε.
Κλείνει η παρένθεση. Θα γράψω κριτική για το έργο του κου Καρακατσιανόπουλου. Το είδος της κριτικής όμως, εξαρτάται από την οπτική που το βλέπει κάποιος. Του ΕΚΑΒίτη, ή του Διασώστη.
Κρίνοντας ως ΕΚΑΒίτες, ο πρώην Πρόεδρος παίρνει άριστα και το χειροκρότημα όλων, ανεξάρτητα Παράταξης και ιδεολογίας. Μέσα σε ελάχιστο διάστημα από την στιγμή που ανέλαβε, έσωσε το ΕΚΑΒ από την κατάρρευση. Και πολύ σύντομα, έλυσε τα μισά από τα προβλήματα που είχαν συσσωρευτεί 30 χρόνια και δρομολόγησε την λύση των υπόλοιπων. Τα αναφέρει στην ανοιχτή επιστολή του. Και άλλα τόσα που δεν αναφέρει, σχετιζόμενα με την καθημερινότητα. Η πιο επιτυχημένη Προεδρία όλων των εποχών στο ΕΚΑΒ, από την σύστασή του.
Από την οπτική του Διασώστη, απέτυχε οικτρά.
Τριάντα χρόνια πίσω πήγαν το ΕΚΑΒ οι προηγούμενες Διοικήσεις και δεν έκανε τίποτα για να αναστρέψει αυτήν την πορεία. Κανένα όφελος για τον Πολίτη. Καμία βελτίωση της ανταπόκρισης, σε ταχύτητα και σε ποιότητα. Ώρες περιμένουν τα επείγοντα και όταν φτάσει το ασθενοφόρο, δεν ξέρεις τι θα σου κληρώσει. Αυτοί που ήρθαν μπορούν και θέλουν να σε σώσουν, ή απλώς φορούν μια μπλούζα που γράφει "Διασώστης", επειδή δεν κυκλοφορούν άλλες που γράφουν "άσχετος", ή "επικίνδυνος";
Και πως να αλλάξει κάτι, όταν στα τρία (3) χρόνια της θητείας του δεν είδαμε Οργανισμό. Σύγχρονο, αντίστοιχο των Δυτικών Πολιτισμένων Χωρών; Δεν είδαμε Πρωτόκολλα. Κατηγοριοποίηση περιστατικών. Ασθενοφόρων. Προσωπικού. Ιεραρχία. Εθελοντισμό. Εξωστρέφεια. Τίποτα.
Χρειάζεται να γράψω τι περιμένουμε από τον νέο Πρόεδρο και που θα κριθεί το έργο του; Νομίζω όχι.

Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2019

Όλοι το ίδιο είμαστε.

Είχα μία "ανταλλαγή" απόψεων με συνάδελφο, στέλεχος υπεύθυνο σε κάποιο πόστο, για κάποιο υπηρεσιακό ζήτημα. Κάποια στιγμή που με έφτασε στα όρια, τον ρώτησα "αν ξέρει σε ποιον μιλάει". Αυτός το έλαβε ως "ξέρεις ποιος είμαι εγώ" και τα άκουσα. Έδωσα συνέχεια δηλώνοντας "δεν είμαστε όλοι το ίδιο" και τα ξανάκουσα. Άκουσα για ελιτισμό, για τους Άριστους του Μητσοτάκη και έφαγα και έναν επίλογο με τους παπάδες του Πολάκη που "ήρθανε και άλλα χαρτιά βαστούνε".
Έτσι είναι. Όλοι είμαστε ίδιοι. Έτσι κι αλλιώς, εδώ και αρκετές δεκαετίες είμαστε ίσιοι, αφού έχουμε ίσες αμοιβές, με τους νόμους που ψήφισαν οι αριστεροί και δεξιοί κρατιστές, στην σοβιετία που ζούμε. Τώρα είμαστε και ίδιοι. Και όχι μόνο οι Διασώστες.
Ίδιοι είναι και οι Δικηγόροι, ίδιοι και οι Μηχανικοί, ίδιοι είναι και όλοι οι Χειρουργοί. Τι, όχι; Όταν έχεις σοβαρό πρόβλημα, δεν πας σε όποιον να ναι; Ρωτάς, ενημερώνεσαι και επιλέγεις; Και όταν πας στο ιατρείο του, του την πέφτεις με τους Άριστους του Μητσοτάκη και τους παπάδες του Πολάκη; Μήπως κάθεσαι κότα και κοιτάς με δέος τον καλύτερο; Άρα δεν είναι ίδιοι οι Χειρουργοί; Ούτε οι Αναισθησιολόγοι;
Που 'σαι, φίλε, σου έχω είδηση. Ούτε οι Διασώστες είναι όλοι ίδιοι. Από πολλές απόψεις. Βλέπεις κάποιον με την στολή του και τον χαίρεσαι. Στην πένα. Και ο ίδιος πεντακάθαρος, ξυρισμένος και γυαλισμένος. Βλέπεις τον άλλον και μένεις. Πουκάμισα έξω, η τριχωτή κοιλιά προβάλει από τα κουμπιά, παντελόνι ξεβαμμένο, παπούτσια βρώμικα, ο ίδιος άπλυτος και αξύριστος.
Βλέπεις την συμπεριφορά του ενός και δεν έχει σχέση με την συμπεριφορά του άλλου.
Ξέρεις ότι ο ένας είναι άριστα εκπαιδευμένος και φροντίζει διαρκώς να μαθαίνει και να επιμορφώνεται. Και καθημερινά βγάζει ανθρώπους από τον τάφο. Είναι ίδιος με τον άλλον, που ούτε ξέρει, ούτε θέλει να μάθει;
Αν αντιμετωπίσει ένα σοβαρό πρόβλημα η μάνα σου και μπουν οι Διασώστες στο σπίτι της, τι θα της πεις; "Μην ανησυχείς μάνα, όλοι ίδιοι είναι"; Γιατί εγώ θα της έλεγα ότι ρίχνει ζαριά. Και ότι έπρεπε να φροντίσει να μάθει, να "τσιμπάει" τα ζάρια, για να φέρει εξάρες και να σωθεί. Γιατί αν φέρει ντόρτια, θα πάει για διαπίστωση.
Αυτά. Πάω τώρα να πιω καφέ με τους Άριστους του Μητσοτάκη και πήγαινε εσύ στην συγκέντρωση των παπάδων του Πολάκη και κοίτα να δεις τι γράφουν "τα χαρτιά που βαστούνε". Το κεφάλαιο που αναφέρεται στο ΕΚΑΒ, είναι φωτοτυπία από τα χαρτιά που βαστούσαν οι προηγούμενοι.
Δεν ξέρω αν κάποιοι συνάδελφοι και γω ανάμεσά τους είμαστε στην κορυφή. Ξέρω ότι σε λίγο θα πάρουμε τον κατήφορο και θα έρθουν άλλοι να ανέβουν στην κορυφή. Και δεν θα είμαστε το ίδιο, γιατί εκείνοι θα είναι καλύτεροι.

Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2019

Ημέρα θυσίας και εμφανίσεις ντροπής.

Επίσημη εκδήλωση, με παρουσίες στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο. Όχι, άλλο θα γράψω, άσχετο. Οι στολές των στρατιωτικών, αστυνομικών, πυροσβεστών να βγάζουν μάτια από ένα χιλιόμετρο μακριά και αυτές των γιατρών, διασωστών και πληρωμάτων του ΕΚΑΒ, να δημιουργούν συνειρμούς με λαχαναγορά Ρέντη και Βαρβάκειο αγορά.
Και συ ρε Καραμήτρο, μου θες να λέγεσαι ένστολος και να παίρνεις και επίδομα στολής. Ποτέ.

Παρασκευή, 3 Αυγούστου 2018

Ήρωες.

Έχουν σβήσει οι φωτιές στην Αττική, αφού έκαψαν τα πάντα και σκότωσαν, ακόμα δεν ξέρουμε πόσους. Έχουν έρθει οι πλημμύρες, θα φύγουν κι αυτές καιρού θέλοντος και θα ακολουθήσει, ποιος ξέρει ποια άλλη καταστροφή.
Είμαι πολύ μακριά, σε άδεια και παρακολουθώ μία μεγαλύτερη καταστροφή. Τις γνώμες, τις απόψεις, τα δημοσιεύματα από όλους προς όλους. Τυφλοί εναντίον μονόφθαλμων, σε οδηγούν με ασφάλεια στο συμπέρασμα, πως αν δεν γίνουμε Κράτος και την επόμενη φορά θα έχουμε θύματα. Και την μεθεπόμενη και με Δεξιά και με Αριστερά και με Κέντρο.
"Γιατί δεν δουλεύει τι 112 να σώσει κόσμο;" αναρωτιέται κάποιος και ακολουθούν δεκάδες δημοσιεύματα και αναλύσεις. Εκ του πονηρού, γιατί όλοι ξέρουν ότι το 112 δεν λειτούργησε ποτέ. Υπάρχει μόνο για τους Ευρωπαίους τουρίστες, τους λαθρομετανάστες και τους χρήστες ουσιών. Οι πρώτοι, επειδή πιστεύουν ότι βρίσκονται σε Ευρωπαϊκό Κράτος. Οι υπόλοιποι, επειδή έχουν αυτή την οδηγία από τις ΜΚΟ. "Όταν το 166 δεν σου στέλνει ασθενοφόρο, πάρε το 112 και θα έρθει αμέσως".
Διαβάζω "σοβαρό" δημοσιογράφο, σε "σοβαρή" εφημερίδα, ο οποίος ανακάλυψε ότι την ώρα της καταστροφής απουσίαζε η Διοίκηση του ΕΚΑΒ. "Αναγκαστικά" λέει, "η διαχείριση της κρίσης, έπεσε στους ώμους του Διευθυντή Ιατρικών Υπηρεσιών και στην Διευθύντρια του ΕΤΙΚ". Δηλαδή ρε ηλίθιε, αν ήταν παρούσα η Διοίκηση, ποιος θα έκανε διαχείριση; Ποιος κατέχει την απόλυτη γνώση, ποιος έχει την εμπειρία; Και στο φινάλε, ποιος έσωσε την (συνολική) παρτίδα, στο μπάχαλο που ονομάζουμε 'διαχείριση κρίσης';
Ένας άλλος πιο έξυπνος, νομίζει ότι βρήκε ατράνταχτο επιχείρημα και το ρίχνει στο τραπέζι: "Γιατί δεν χρησιμοποιήθηκαν τα Οχήματα Καταστροφών που μας δώρισαν οι Ολλανδοί, για να σώσουν ανθρώπους;" Γιατί ρε άσχετε, αυτά τα οχήματα δεν εντάχθηκαν ποτέ σε κανένα Σύστημα. Τι να τα κάνουμε, να τα πάμε βόλτα στην Ραφήνα; Δεν σώζουν ζωές τα μέσα και τα υλικά, οι επαγγελματίες σώζουν.
Διάφοροι άλλοι, ψάχνουν δικαιολογίες και καταλήγουν στο συμπέρασμα, ότι δεν υπήρχε σωτηρία λόγω της παράνομης και άναρχης δόμησης. Δηλαδή σε όλη την Χώρα, οτιδήποτε συμβεί, δεν υπάρχει σωτηρία. Τι να τους πεις; Ότι δεν υπάρχει παράγοντας, ο οποίος θα αποτρέψει την εφαρμογή του Σχεδίου Αντιμετώπισης Καταστροφών, απλά υποχρεώνει σε τροποποιήσεις.
Απέχω. Είμαι διακοπές, είμαι σε απόσταση και η πίεσή μου παραμένει σε φυσιολογικά επίπεδα. Είναι Κυριακή πρωί και ξεκινάω για μπάνιο. Άργησα να ξυπνήσω και θα τιμωρηθώ. Βρίσκομαι στην μέση μιας ορδής αυτοκινήτων ντόπιων και Αθηναίων. Και άλλων τόσων Vikings από το υπόλοιπο Θεσσαλίας, σε διαμόρφωση "επείγουσα μετανάστευση", οι οποίοι πραγματοποιούν την καθιερωμένη Κυριακάτικη επιδρομή στις ακτές του Πηλίου. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η οδήγηση δεν αποτελεί αντικείμενο, ενώ η πολυκοσμία οδηγεί τον νου στην καταστροφή.
Όχι, δεν θα γράψω για καμμένα μωρά στην αγκαλιά των μανάδων τους. Αυτό το αφήνω στους τυμβωρύχους συνδικαλιστές. Να λαϊκίσουν και να το συνοδέψουν με προτάσεις - συνθήματα, χωρίς καμία τεκμηρίωση, για να αποδείξουν ακόμη μία φορά την ανεπάρκεια και την ασχετοσύνη τους. Το αφήνω και σε κάτι αποτυχημένους στο facebook, που προσπαθούν χρόνια τώρα και με κάθε τρόπο να συγκινήσουν καμία χαζή.
Η πρώτη μου καταστροφή, ήταν το 1995 στο Αίγιο. Απούσα κάθε τεχνογνωσία από προηγούμενα συμβάντα (Καλαμάτα, Αρμενία), το μόνο που αποκόμισα από το συμβάν, είναι μία γυναίκα που αφήσαμε να πεθάνει, από σύνδρομο κατάχωσης. Και η κωμική εικόνα πέντε - έξι πυροσβεστών,να τρέχουν πάνω στα ερείπια κρατώντας το φορείο και ένας γιατρός του ΕΚΑΒ να τρέχει παράλληλα, προσπαθώντας να κάνει ΚΑΡΠΑ χωρίς να τσακιστεί. Κωμική για μας βέβαια, τραγική για το θύμα και τους οικείους της. Δεν το ανάλυσα ποτέ για να καταλήξω στην Υπηρεσία που ευθύνεται για τον θάνατο. Βολεύομαι να ρίχνω την ευθύνη στους πυροσβέστες, οι οποίοι έτσι κι αλλιώς είναι πανάσχετοι και αρκούνται να απεγκλωβίσουν το θύμα και "να το περιφέρουν ως τρόπαιο μπροστά στις κάμερες", όπως θα σημείωνε 4 χρόνια αργότερα ο Πρόεδρος του ΕΚΑΒ στον Αρχηγό της Πυροσβεστικής.
[οι ανατολίτες Ταϋλανδοί, έφεραν αναισθησιολόγο, ο οποίος χορήγησε σχήματα (atropine, ketamine, midazolam) στα παιδιά που εγκλωβίστηκαν στο σπήλαιο, πριν αρχίσει η επιχείριση. Εμείς με γαλόνια, πουλάδες και αρμοδιότητες, θα τα βγάζαμε νωρίτερα. Πνιγμένα, ή σκασμένα.]
Τον ίδιο χρόνο, φύγαμε για τα βάθη της Τουρκίας. Φοβερή εμπειρία, ευτυχώς που επιβιώσαμε χωρίς εφόδια και εξοπλισμό, σε θερμοκρασίες κάτω από το μηδέν, έχοντας δύο επιλογές κάθε βράδυ. Να κοιμηθείς στο αυτοκίνητο και να ξυλιάσεις, ή να την βγάλεις δίπλα στην φωτιά που είχαν ανάψει οι πυροσβέστες. Το κονιάκ που υπήρχε μέσα στα κιβώτια με τις κονσέρβες δεν βοήθησε καθόλου και η κατάσταση βελτιώθηκε μόνο όταν έκλεψα μερικά ποτήρια Johnie Walker, από τις προσωπικές προμήθειες του επικεφαλής επιπυραγού.  Ζωντανοί δεν υπήρχαν, κάναμε μια επιχείριση και βγάλαμε μία θαμμένη νεκρή, πριν την πάρουν οι μπουλντόζες με τα μπάζα. Κάναμε ένα επικοινωνιακό σόου και αποχωρήσαμε.
Δύο χρόνια αργότερα, καθίσαμε τρεις άνθρωποι και γράψαμε τον πρώτο κανονισμό λειτουργίας του ΕΤΙΚ.
Στην συνέχεια, απείχα από κάθε δραστηριότητα ειδικών επιχειρήσεων, αφού ο επικεφαλής γιατρός βάλθηκε (και πέτυχε) να εξοντώσει την σειρά μου και μένα, από Μονάδες, Αεροδιακομιδές και ΕΤΙΚ, επειδή είχαμε άποψη. Τον θεωρήσαμε χαζό που ασχολήθηκε μαζί μας και πήγαμε για την πρώτη μας θητεία στην Ομόνοια.
Αποδείχτηκε όμως πανέξυπνος, γιατί στην επόμενη αποστολή το 1999 στην Τουρκία, απαίτησε να είμαστε και μεις. Μας έψησε με ωραίο τρόπο, εμείς μασήσαμε και νάμαστε για ένα ωραίο πενθήμερο. Κρατούσα σημειώσεις για κάθε δυσλειτουργία και επιστρέφοντας έστειλα στην Διοίκηση μία ωραία αναφορά με τις παρατηρήσεις μου, τελειώνοντας με την προειδοποίηση ότι πρέπει να διορθωθούμε άμεσα, γιατί ο επόμενος σεισμός μπορεί να γίνει αύριο και μπορεί να είναι στην Αθήνα. Δεν ίδρωσε το αυτί κανενός και 2 μήνες μετά, έπεσε η Αθήνα. Στην παρατήρησή μου ότι σας τα έλεγα, πήρα την απάντηση ότι είμαι γκαντέμης. Δεν εφαρμόστηκε κανένα σχέδιο και η καταστροφή αντιμετωπίστηκε με το σύστημα που μας κληροδότησε ο Γ. Καραϊσκάκης: Γιουρούσι. Δεν έχουν σημασία οι λεπτομέρειες.
Τα επόμενα χρόνια, το ΕΚΑΒ αργοπέθαινε και μαζί του το ΕΤΙΚ. Και τα δύο σώθηκαν από την Γιάννα Αγγελοπούλου και πήραν παράταση ζωής, με στελέχωση και εξοπλισμό πέρα από κάθε φαντασία. Ότι υλικά είχα ζητήσει το 1999, με τις προδιαγραφές που είχαμε βάλει τότε, παραδόθηκαν μέσα σε λίγους μήνες. Μέχρι Κινητό Συντονιστικό, μέχρι Οχήματα Καταστροφών με πολυφαρικά συστήματα, τα οποία είχαμε ζητήσει για να σπάσουμε τα νεύρα των προμηθευτών, οι οποίοι συνέχιζαν να τοποθετούν στα ασθενοφόρα, μονούς πλαστικούς φάρους. Εκπαιδεύσαμε εκατοντάδες συναδέλφους, με επιδοτούμενα προγράμματα.
Έτσι φτάσαμε στις φωτιές της Ηλείας. Βλέποντας την απουσία σχεδίου και τον Καραϊσκάκη να μου ρίχνει ειρωνικές ματιές, απείχα. Με έτρωγε μόνον το άγχος για τους συναδέλφους που συμμετείχαν. Γιατί η απουσία σχεδίου, μπορεί να αποτελεί τροχοπέδη στην προσπάθεια διάσωσης, αλλά έχει και άλλες επιπτώσεις. Θύματα μεταξύ των Διασωστών. Παρακολούθησα την επιχείριση από κοντά και έγραψα μία αναφορά, επισημαίνοντας λάθη. Πήρα απάντηση ότι εγώ κάνω μεγάλο λάθος και πως όλα λειτούργησαν άψογα. Όπως στο χειρουργείο. Μπορεί να γίνουν ένα σωρό λάθη, αλλά αν ζήσει ο ασθενής, κανείς δεν τα ψάχνει, ούτε κανείς σου ζητάει το λόγο. Θαυμάσια.
Πάμε στο Μάτι. Γιουρούσι. Κανένα σχέδιο. Έχασαν την μπάλα Αστυνομία και Πυροσβεστική, πίσω τους και το ΕΚΑΒ. Όλοι μαζί και ο καθένας μόνος του. Κρίμα τόσες κοινές ασκήσεις. Αλλά ας δούμε τα δικά μας. "Έχει χαθεί η μπάλα - εδώ μέσα γίνεται κόλαση", είναι δύο φράσεις που ακούστηκαν από το Κέντρο. Όσες δυνάμεις και να διαθέσεις, πάνε χαμένες χωρίς συντονισμό. "Ανοίξτε ξεχωριστό κανάλι" τους φώναξε κάποιος συνάδελφος και το έκαναν κάποια στιγμή. Αυτό διδάσκουμε όμως; Που είναι η Διοίκηση Πεδίου; Που είναι το Κινητό Συντονιστικό Κέντρο, να πάει στην περιοχή και να κάνει επιτόπου συντονισμό; Που είναι τα σημεία συγκέντρωσης; Που είναι η Γραμμή Αντιμετώπισης και η Διαλογή; Που είναι ο Υπεύθυνος Διακομιδών; Τίποτα και πουθενά. Έστελνε ένα ασθενοφόρο να παραλάβει κάποιον τραυματία, αυτό έβρισκε στον δρόμο κάποιον άλλον που νόμιζε ότι είχε δύσπνοια, τον παραλάμβανε και εξαφανίζονταν στον Ευαγγελισμό. Σε κάποιο ξενοδοχείο είχαν μαζευτεί 200 άτομα. Ζήτησε βοήθεια μια μοτοσικλέτα του ΕΚΑΒ, να στήσουν έναν σταθμό εκεί, το Κέντρο έστειλε μία Μονάδα, η οποία μόλις έφτασε, παρέλαβε και αποχώρησε. Ποιοι στάλθηκαν να αντιμετωπίσουν την καταστροφή. Νέοι συνάδελφοι, που ακόμη δεν έχουν μάθει την καθημερινή δουλειά και άλλοι που δεν είχαν ιδέα. Πρόβατα επί σφαγή. Με συντονισμό από άτομα που επίσης δεν είχαν ιδέα. Τι διδάσκουμε στο αντίστοιχο μάθημα; " Τα λάθη που θα κάνουμε τα πρώτα 5 λεπτά, θα τρέχουμε να τα μαζέψουμε τις επόμενες 5 ώρες". Αυτό.
Κάποια στιγμή έκλεισα το Tetra, ευχόμενος να μην καεί κάποιος συνάδελφος. 
"Πως τα πήγατε", ρωτάει ο δημοσιογράφος; "Άριστα, οι Διασώστες είναι ήρωες". Όταν κάποιος υπάλληλος κάνει κάποιο λάθος, δεν σημαίνει ότι το ΕΚΑΒ είναι σκάρτο. Έτσι λοιπόν, όταν κάποιοι υπάλληλοι είναι ήρωες, είναι για πάρτη τους. Δεν σημαίνει ότι το ΕΚΑΒ είναι ηρωική Υπηρεσία. Αυτά όμως είναι ψιλά γράμματα στο επικοινωνιακό παιχνίδι. Και αν καιγόταν και κάποιος συνάδελφος, ακόμη καλύτερα. Εκεί να δεις φιέστες και εμβατήρια ηρωικά και πένθιμα. Εκεί να δεις άρθρα. Φωτιά θα έπαιρνε το facebook.
Τελειώνει η άδεια και σύντομα θα γυρίσω στην δουλειά. Θα έρθει ο Οκτώβρης, θα ανοίξει το ΙΕΚ, θα πάρω τα χάπια μου και θα συνεχίσω να διδάσκω: "Διοίκηση Πεδίου - Διαλογή - Γραμμή αντιμετώπισης - Υπεύθυνος Διακομιδών".