Translate

Σάββατο, 2 Ιουνίου 2018

Κριτήρια μεταθέσεων.

Δημοσιεύτηκε πρόσκληση του ΕΚΑΒ προς τα συνδικαλιστικά όργανα, να καταθέσουν προτάσεις για τα κριτήρια μεταθέσεων.
Δεν θα ξεκινήσω με πρόλογο, αλλά θα σας πω απ' ευθείας, το αποτέλεσμα του καθορισμού κριτηρίων και την έκδοση σχετικού Π.Δ. Κανένα απολύτως. Και εξηγώ.
Αν προσλάβεις 100 υπαλλήλους και οι 90 είναι από Επαρχία, θα θέλουν να φύγουν ή όχι; Και βέβαια θα θέλουν.
Αν κάποιος ξέρει ότι, βάσει κριτηρίων θα φύγει σε 15 χρόνια, θα είναι ευχαριστημένος; Και βέβαια όχι.
Αν γνωρίζει ότι ο τόπος του είναι κορεσμένος και θα ανοίξει θέση σε 20 χρόνια, θα αρνηθεί τον διορισμό στην Αθήνα; Και βέβαια όχι.
Και το πιο σημαντικό. Παρακάμπτεται η διαδικασία; Και βέβαια ναι. Η Διοίκηση, μπορεί να μεταθέσει, όποιον θέλει, όπου και όποτε θέλει, άσχετα με τα κριτήρια, επειδή της το επιτρέπουν Νόμοι, οι οποίοι υπερισχύουν του Π.Δ.
Η μόνη λύση, είναι η κατάργηση της διαδικασίας, η οποία γεννά το πρόβλημα. Η κατάργηση των μεταθέσεων. Όποιος θέλει να πάει σε άλλο Παράρτημα, θα κάνει αίτηση και θα βάλει τα χαρτιά του, όταν υπάρξει προκήρυξη του Παραρτήματος. Και το πρόβλημα πάει.
Καταργείται βέβαια το ρουσφέτι, αλλά τι να κάνουμε, δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα.

Σάββατο, 26 Μαΐου 2018

Ένστολη συνδικαλιστική μπαρούφα.

Τριάντα χρόνια κράζω τους συνδικαλιστές του ΕΚΑΒ, για τις άστοχες προτάσεις τους, επειδή είναι άσχετοι με το αντικείμενο και δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Τα τελευταία χρόνια όμως, έχουν αλλάξει τα πράγματα. Και σχετικοί είναι και πολύ καλά ξέρουν τι τους γίνεται. Και όταν πετάνε καμιά ρουκέτα, δεν το κάνουν από ασχετοσύνη, αλλά απολύτως σκόπιμα. Είτε για να δημιουργήσουν μία κατάσταση, η οποία τους εξυπηρετεί προσωπικά και παραταξιακά, είτε για να αποτρέψουν μία εξέλιξη που θα τους ξεβολέψει. Το λες και πρόοδο.
Και εκεί που οι δικοί σου έχουν μπει σε μια σειρά, έρχεται από αλλού η ρουκέτα. Διαβάστε εδώ .
Διαβάστε τον συνδικαλιστή της Αστυνομίας, να προτείνει παρουσία ασθενοφόρου, δίπλα στις διμοιρίες που σταθμεύουν στα Εξάρχεια. Έχει αποδεχτεί δηλαδή, ότι η Πολιτεία δεν σκοπεύει να λύσει το ζήτημα των Εξαρχείων. Γιατί όλα τα στελέχη της ΕΛΑΣ, συμφωνούν σε ένα πράγμα. Ότι μόλις πάρουν εντολή, μέσα σε έξι ώρες, το πρόβλημα παααααάει. Κάτι σαν 11880. Έχει αποδεχτεί ο συνδικαλιστής, ότι οι συνάδελφοί του θα παραμείνουν εκεί, σαν παπάκια σε λούνα παρκ, για να εκτονώνονται οι μπαχαλάκηδες και να  εξασκούνται στην ρίψη μολότωφ και ριπών ΑΚ. Και αφού ο κουκουλοφόρος, μετά τις μπύρες και τους μπάφους, δυσκολεύεται να βρει στόχο στο σκούρο μπλε, να του βάλουμε κάτι κίτρινο που φωσφορίζει, για να ανεβάσει τα ποσοστά της επιτυχίας του. Και να βγάλει και μια ωραία προκήρυξη, για το χτύπημα στους συνεργάτες των δυνάμεων καταστολής.
Έχει αποδεχτεί ο συνδικαλιστής τον τραυματισμό και τον θάνατο των συναδέλφων του και εξαντλεί το συνδικαλιστικό του καθήκον, προτείνοντας την ταχεία περισυλλογή των θυμάτων.
Έκανε καμία έρευνα, ή καμία σχετική μελέτη πριν την πρόταση; Και βέβαια όχι. Ξαπλωμένος στο κρεβάτι του το βράδυ, αντί να βάλει τον ΑΝΤ1 και να δει Game of love, κοιτάζει το ταβάνι και σκέφτεται: "Τι πυροτέχνημα να ρίξω αύριο, σχετικό με την υγεία και την ασφάλεια των αστυνομικών, για να μαζέψω χειροκρότημα από τους χαζούς;" Γιατί αυτό πιστεύει. Ότι οι συνάδελφοί του είναι ιθαγενείς και μόλις τους δείξει χάντρες και καθρεφτάκια, θα πέσουν στα γόνατα και θα τον ευχαριστήσουν.
Αν τον ρωτήσεις, "σε πιο Κράτος του Πλανήτη εφαρμόζεται κάτι αντίστοιχο", δεν ξέρει, ούτε και τον ενδιαφέρει. Αν τον ρωτήσεις "με ποιον τρόπο οι Αστυνομίες των άλλων Κρατών, αντιμετωπίζουν παρόμοιες καταστάσεις", δεν ξέρει ούτε τον ενδιαφέρει. Τον ενδιαφέρει αποκλειστικά, το συνδικαλιστικό πυροτέχνημα. Διαφορετικά, θα ζητούσε συνοδεία ασθενοφόρου, για την ΟΠΚΕ που δέχτηκε τα σκάγια από τους γύφτους και την άλλη ομάδα της Αστυνομίας στην Θήβα που είχε 7 (!) τραυματίες, πάλι σε συμπλοκή με γύφτους.
Αν όμως ρωτήσεις έναν 25χρονο αστυφύλακα, ο οποίος ασχολείται με το αντικείμενό του και ενημερώνεται για τα διεθνώς ισχύοντα, θα σου πει. Θα σου πει ότι η αστυνομία, χρησιμοποιεί Police Medics. Αστυνομικούς - Διασώστες, με τέσσερα (4) χρόνια σπουδών ΜΟΝΟ στο υγειονομικό αντικείμενο, χώρια το αστυνομικό. Τόσο τους νοιάζει η υγεία και ασφάλεια του προσωπικού τους.
Οι Police Medics:
  • Είναι Αστυνομικοί και επιπλέον πτυχιούχοι Διασώστες.
  • Είναι μέλη της διμοιρίας και όχι συνεργάτες από άλλη Υπηρεσία.
  • Εκτελούν αστυνομικό έργο και όταν χρειαστεί διασωστικό.
  • Όταν υπάρξει τραυματισμός συναδέλφου, επεμβαίνουν άμεσα, αξιολογούν την κατάστασή του, δίνουν πρώτες, δεύτερες και τρίτες βοήθειες, αποτρέποντας θανάτους, ή εγκατάσταση μη αναστρέψιμων βλαβών.
  • Αποφασίζουν για την αναγκαιότητα, ή όχι της άμεσης διακομιδής.
  • Ενημερώνουν τον επικεφαλής για την κατάσταση, ώστε εκείνος να αποφασίσει για την συνέχιση, ή όχι της επιχείρισής και τον επαναπροσδιορισμό προτεραιοτήτων.
  • Σε περίπτωση μυστικών, ή αιφνιδιαστικών επιχειρήσεων, καλύπτουν υγειονομικά την Ομάδα και δεν χρειάζεται να ενημερωθούν άλλες Υπηρεσίες, αποτρέποντας διαρροές πληροφοριών.
  • Ως Αστυνομικοί, κατανοούν το αστυνομικό αντικείμενο και δεν παρεμποδίζουν την επιχείρηση.
  • Ξέρουν να κινούνται σε σκηνές εγκλήματος και δεν αλλοιώνουν στοιχεία.

Πως γίνεται αυτό; Είναι απλό συνδικαλιστή. Απευθυνθείτε σε αυτούς που το κάνουν από 1960. Διασώστες χρειάζεται και το Λιμενικό και η Πυροσβεστική. Φτιάξτε μία Σχολή Διασωστών, με εξειδίκευση στην Διάσωση Μάχης και βγάλε στελέχη για όλες τις Υπηρεσίες. Στην 1η σειρά, φέρε Αμερικανούς (Άγγλους, Ολλανδούς, ότι άλλο θέλεις) εκπαιδευτές. Από κάθε σειρά, βγάλε 5 δικούς σου εκπαιδευτές και το νερό μπήκε στο αυλάκι.
Αν δεν μπορεί να γίνει αυτό, επειδή εδώ είναι Βαλκάνια και δεν υπάρχει συνεννόηση, ακόμη καλύτερα. Δείτε πόσους χρειάζεστε, βγάλτε προκήρυξη και πάρτε έτοιμους πτυχιούχους από την Σχολή Διασωστών του ΕΚΑΒ. Εκπαιδεύστε τους ένα 6μηνο (ή όσο χρειάζεται) να γίνουν Αστυνομικοί, στείλτε τους 5 μέρες στην Ολλανδία (Αγγλία, Ουγγαρία, ή όπου αλλού) να πιστοποιηθούν στο TCCC και έτοιμοι.
Θα μου πεις βέβαια, δεν είναι αυτή η δουλειά του συνδικαλιστή, όπως την διδάχτηκε το 1975. Δουλειά του είναι να καθυστερεί την πρόοδο, για να παριστάνει τον έξυπνο. Σύμφωνοι, αλλά όσο συνεχίζεις να πήζεις τυρόγαλο, πεθαίνει κόσμος.
Μικρό το κακό για την καριέρα του συνδικαλιστή. Αυτός θα βγει να πει "σας τα έλεγα" κι ας έλεγε το αντίθετο. Εκεί άλλωστε φαίνεται η αξία του. Να κάνει το μαύρο άσπρο και να βγαίνει από πάνω.
Δεν θέλω απάντηση, δεν έχω πάρει (επί της ουσίας), ούτε από τους δικούς μου συνδικαλιστές, τριάντα χρόνια τώρα. Αν όμως κάποιος γνωρίζει, παρακαλώ πολύ να μου λύσει μια απορία: Όλοι οι συνδικαλιστές, το ίδιο σχολείο έχουν βγάλει;

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2018

Περί ... αθλητισμού.

Κάθε βδομάδα, γίνονται δεκάδες αθλητικές συναντήσεις κάθε είδους και είναι φυσικό να υπάρχουν τραυματισμοί αθλητών και ενίοτε φιλάθλων (κάφρων, ή εξ αιτίας της δράσης κάφρων). Άντε και κανένα έμφραγμα από την συγκίνηση. Και εμείς ως "ειδικοί", κρίνουμε την αντιμετώπισή τους, από αυτούς που έχουν αναλάβει την κάλυψη τέτοιων συμβάντων. Γιατρούς, εθελοντές, ιδιώτες Διασώστες και μη. Βλέπουμε στον υπολογιστή μας, τις φωτογραφίες, κολλάμε από κάτω γελαστές φατσούλες και γράφουμε σχόλια για την ασχετοσύνη τους.
Η χαρά του συνδικαλιστή, ο οποίος καλεί σε ξεσηκωμό προκειμένου να αναλάβει το ΕΚΑΒ ("οι επαγγελματίες") την κάλυψη και να εφαρμόσει εξειδικευμένα πρωτόκολλα για να σωθεί ο άνθρωπος. Παραμύθια με τη ρίγανη. Όταν μιλάει ο συνδικαλιστής, δεν έχει σημασία τι λέει, ούτε σε ποιο θέμα αναφέρεται. Δεν καταθέτει επεξεργασμένη πρόταση, απλά πετάει ένα σύνθημα, υπονοώντας "ψηφίστε με", ή "να φύγει η Διοίκηση που δεν με αφήνει να κάνω παραδιοίκηση". Στην συγκεκριμένη περίπτωση βέβαια, εννοεί "κόψτε 10 ασθενοφόρα από την δύναμη, στείλτε τα στα γήπεδα, για να φωνάζω ότι χρειάζονται προσλήψεις και όλοι να αγαπάνε εμένα, αφού η Διοίκηση δεν κάνει σωστά την δουλειά της και έχουμε κενά στην ανταπόκριση στο επείγον".
Ας αφήσουμε όμως τον συνδικαλιστή και ας επικεντρωθούμε στο ... αθλητικό κομμάτι, για αυτούς που θέλουν να ασχοληθούν με τον αθλητισμό, αλλά δεν ξέρουν, ούτε θέλουν να μάθουν μπαλίτσα.
Αν τραυματιστεί αθλητής, ή άλλος παράγοντας της ομάδας, μιλάει μόνο ο γιατρός της ομάδας, όποιος και να ναι, ότι και να ναι. Δεν μιλάνε ούτε Διασώστες, ούτε οι γιατροί του σταδίου, ούτε καθηγητές της Ιατρικής, ούτε ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου αναζωογόνησης, ούτε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος. Αν ο γιατρός της ομάδας πει "κολάρο", μπαίνει κολάρο. Αν πει περπατάει, θα περπατήσει. Αν πει "αξονική", επειδή τον χτύπησε ρολό ταμειακής, πάμε για αξονική. Τέλος, δεν το συζητάει μαζί σου. Μιλάει μόνον με τον προπονητή και τον Θεό (τον Πρόεδρο της ομάδας). Συνυπολογίζει άλλα δέκα πράγματα, τα οποία εσύ δεν γνωρίζεις. Αν φέρεις αντίρρηση, απλά παύεις να υπάρχεις.
Πάμε τώρα στην κάλυψη που δεν έχει το ΕΚΑΒ και ας θυμηθούμε τις εποχές που την είχε. Ποιος πήγαινε; Διασώστες πτυχιούχοι ΙΕΚ, με πιστοποίηση PHTLS και ILS; Εδώ ταιριάζει η γελαστή φατσούλα. Πήγαιναν αυτοί που δεν ήθελαν να κάνουν επείγοντα, είτε τους άρεσε η μπάλα, είτε όχι. Όταν πλησίαζε η ώρα έναρξης του αγώνα και τους έδινε σήμα το Κέντρο, άρχιζαν οι διαμαρτυρίες: "Κέντρο, δεν θα προλάβουμε, μας έχει στο γήπεδο". "πάλι αυτοί θα πάνε Κέντρο, σήμερα να πάει το Β τάδε", πετάγονταν άλλος. Και άρχιζε συζήτηση στον ασύρματο, για το ποιος έχει σειρά να πάει.  Ξεκληρίζονταν ο στόλος κάθε Κυριακή και έμενε ένα ασθενοφόρο να καλύπτει 8 τομείς. Δεν προχωράω στις περιγραφές, επειδή πρέπει να μιλήσουμε σοβαρά, πέρα από λαϊκισμούς και συνδικαλιστικά τερτίπια. Θέλουμε να το κάνουμε σαν ΕΚΑΒ; Να το κάνουμε σαν επαγγελματίες, γνωρίζοντας τα παρακάτω.
Ο αθλητικός αγώνας, είναι εκδήλωση δύο Ανώνυμων Εταιριών κερδοσκοπικού χαρακτήρα, από την οποία βγάζουν χρήματα. Από τις εισπράξεις, έχουν υποχρέωση να καλύψουν υγειονομικά, αυτούς που πληρώνουν εισιτήριο. Δεν είναι δυνατόν να παρέχουμε δωρεάν υπηρεσίες σε ιδιώτες και αυτοί να βάζουν το χρήμα στο παντελόνι. Ήδη το κάνουν οι Δήμαρχοι και οι επιχειρηματίες στους τουριστικούς προορισμούς, τους οποίους καλύπτουμε δωρεάν και αυτοί απλά εισπράττουν.
Το ΕΚΑΒ, αν θέλει αυτή την δραστηριότητα, μπορεί να κοστολογήσει τις υπηρεσίες του και να διαθέσει, ΕΚΤΟΣ της ημερήσιας δύναμης, το κατάλληλο προσωπικό. Και λέω το κατάλληλο, γιατί αν στείλει ημιονηγούς και γίνει η στραβή, τότε θα κάθονται άλλοι στους υπολογιστές και θα μας κολλάνε φατσούλες. Το ΕΚΑΒ, απλά θα ρεζιλεύεται.
Και επειδή αυτά είναι λόγια του αέρα, αφού στο παρόν καθεστώς το ΕΚΑΒ, ούτε να κοστολογήσει, ούτε να εισπράξει μπορεί, πετάω το μπαλάκι στους συνδικαλιστές, να πάνε να προτείνουν:
Το ΕΚΑΒ να ιδρύσει Ανώνυμη Εταιρία, με αποκλειστικό μέτοχο το ίδιο στα πρότυπα της ΑΕΜΥ του Υπουργείου. Αν δεν μπορεί το ίδιο, να το κάνει μέσω Υπουργείου Υγείας. Να της παραχωρήσει οχήματα και εξοπλισμό και να δίνει την δυνατότητα σε συναδέλφους να πηγαίνουν εκ περιτροπής να βγάζουν κάτι έξτρα. Να πηγαίνουν αυτοί που πληρούν τα εκπαιδευτικά και εισοδηματικά κριτήρια. Η ίδια Εταιρία, να αναλάβει και τα νησιά, για να μην ξεκληρίζεται το ΕΚΑΒ κάθε καλοκαίρι. Αν δεν φτάνουν οι υπάλληλοι, να προσλαμβάνει Διασώστες με σύμβαση.
Άλλες λεπτομέρειες δεν γράφω. Παίξτε μπαλίτσα και οι συνάδελφοι θα σας κάνουν άγαλμα.

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018

Η ζωή μετά (τις σπουδές).

"Που είναι το ... τιμόνι", αναρωτιέται περιπαιχτικά ο συνάδελφος, φωτογραφίζοντας το εσωτερικό του ασθενοφόρου του. Το τιμόνι βέβαια, δεν εξαφανίστηκε, αλλά μετακόμισε στην δεξιά πλευρά, αφού το όχημα είναι Κυπριακό.
Δεν ξέρω πόσοι Ελλαδίτες Διασώστες πήγαν για δουλειά στην Κύπρο, ούτε την αξία του καθενός. Δύο που ξέρω, θα τους ήθελα στο ΕΚΑΒ. Και βέβαια, δεν θα μιλήσω για brain drain, αφού το ΙΕΚ Διασωστών, είναι αμελητέα ποσότητα, μπροστά στις πανεπιστημιακές σχολές. Δεν παράγει επιστήμονες, αλλά εκπαιδεύει ανθρώπους, να κάνουν πέντε πράγματα ταυτόχρονα, για να σώσουν μια ζωή και να μεταφέρουν τον ασθενή με ασφάλεια. Ούτε απορροφά τους καλύτερους μαθητές Λυκείου, αλλά όσους απέτυχαν στις εξετάσεις και ψάχνουν τρόπο να μπούνε στο Δημόσιο, άσχετα με το τι δηλώνει ο καθένας, ότι η ζωή του είναι το επείγον, ή ότι το ΕΚΑΒ είναι όνειρο ζωής, ή ότι δεν μπορούν να ζήσουν έξω από το ασθενοφόρο. Αυτά μέχρι να "τρουπώσουν". Μετά αρχίζει η γκρίνια, ξεχνώντας ότι πριν το ΕΚΑΒ, ήταν ετοιμοθάνατοι και απέκτησαν υπόσταση, ότι παίρνουν διπλάσια like, όταν φωτογραφίζονται δίπλα στο ασθενοφόρο και ότι πλέον πλασάρουν με επιτυχία τον εαυτό τους, στις (-ους) γκόμενες (-ους).
Σημασία έχει, ότι ξοδεύουμε χρήματα από φόρους για να τους εκπαιδεύσουμε και τους εκμεταλλεύονται άλλοι. Και αν αυτό γίνεται με μερικές χιλιάδες € στο ΕΚΑΒ, φανταστείτε για πόσα εκατομμύρια μιλάμε στις πανεπιστημιακές σχολές. Και ενώ δεν υπάρχουν Υπηρεσίες, επιχειρήσεις και τομείς έρευνας για να απασχοληθούν όλοι αυτοί, εμείς τους αυξάνουμε. Χρειαζόμαστε 100 γιατρούς και 50 δικηγόρους τον χρόνο και εμείς παράγουμε χίλιους στο κάθε επάγγελμα. Και ενώ όλοι αυτοί φεύγουν στο εξωτερικό, εμείς ανοίγουμε κι άλλη Νομική για να βγάλουμε κι άλλους. Εμείς πληρώνουμε και πλουτίζουν οι Άγγλοι και οι Γερμανοί που τους απορροφούν.
Μικρογραφία είναι το ΕΚΑΒ, αλλά αποτυπώνει ακριβώς την κατάσταση. Ενώ έχουμε εκατοντάδες Διασώστες χωρίς δουλειά, τοπικοί παράγοντες στην επαρχία, ανακοινώνουν με ζουρνάδες και νταούλια, την δημιουργία στον τόπο τους ΙΕΚ Διασωστών, για να ψαρέψουν ψήφους. Και από την άλλη, στο ΕΚΑΒ, τα νοσοκομεία και τα Κ.Υ., προσλαμβάνονται καραγωγείς και ειδικές κατηγορίες. Πολύτεκνοι, άνεργοι, ορφανοί, μουσουλμάνοι Πομάκοι και παλινοστούντες Γεωργιανοί μαχαιροβγάλτες, χωρίς άδεια άσκησης επαγγέλματος.
Εύχομαι στους συναδέλφους που πήραν την δύσκολη απόφαση να ξενιτευτούν, ολόψυχα καλή σταδιοδρομία και πολλές επιτυχίες.

Παρασκευή, 6 Απριλίου 2018

Ανάσταση στην δουλειά.

Πριν έρθω στις μοτοσικλέτες, έκανα πολλές Αναστάσεις στο ασθενοφόρο (και στον αέρα). Και αλλαγές χρόνου επίσης, με πιο χαρακτηριστική το 2000, με την τρέλα που επικράτησε, λόγω millenium. Το Πάσχα του '94, δούλευα νύχτα στο Α4. Μικρό το κακό. Ανάσταση στην δουλειά και Πάσχα στο σπίτι.
Ο συνάδελφος και γω, φέραμε τις οικογένειες στο "Ελπίς", να κάνουμε Ανάσταση στην εκκλησία του Νοσοκομείου και τους είπαμε να φέρουν και τις λαμπάδες μας.
Στις δέκα ακριβώς, μας έδωσε εξιτήριο για Γέρακα. Ούτε παραγγελία. Θα το πηγαίναμε, θα γυρίζαμε στην εκκλησία και μετά θα δίναμε τέλος. Ήταν ένας παππούς, η οικογένεια του οποίου, αφού δεν έγινε νωρίς το εξιτήριο, έφυγε για την εκκλησία.
Στις έντεκα είμαστε στον Γέρακα. 
-"Παππού πες μας διεύθυνση".
-"Δεν ξέρω διεύθυνση, θα σας δείξω το σπίτι".
Ο συνάδελφος κάνει κίνηση να τον πνίξει.  -"Άστον ρε, θα το βρούμε", του λέω. -"Να τον γυρίσουμε πίσω, θα την πατήσουμε", μου λέει.
Κάναμε 4 -5 κύκλους, μας έδειξε αντίστοιχα σπίτια, όλα λάθος.
-"Παππού τι γίνεται";
-"Μπερδεύομαι επειδή είμαι ανάποδα, άνοιξε από το πλάι και θα το βρω".
Άλλους τρεις κύκλους με ανοιχτή την συρόμενη, καμία τύχη. Ο συνάδελφος με βρίζει διαρκώς. Βρίσκουμε περαστικούς που πάνε στην εκκλησία και αρχίζουμε να δείχνουμε τον παππού για αναγνώριση. Με την τρίτη προσπάθεια, επιτυχία. Πάμε στο σπίτι, σκοτάδια. 
-"Χτυπήστε, είναι η γυναίκα μου μέσα, με περιμένει". Τίποτα, κανείς.
-"Πίσω από το παντζούρι, είναι το κλειδί. Ανοίξτε και βάλτε με μέσα". Τίποτα, πουθενά κλειδί.
Ευτυχώς είχαμε πάρει καφέ. Τσιγαράκι, χρόνια πολλά, Χριστός Ανέστη με τον παππού και κατά τις δώδεκα και είκοσι, ήρθε η γιαγιά. Αγκαλιές, φιλιά με παππού, τον βάζουμε στο σπίτι, με χίλια στο "Ελπίς", παραλάβαμε τις λαμπάδες αναμμένες και είπαμε τις ευχές με τους δικούς μας.
Τέτοιες μέρες, εάν δουλεύεις, δεν είσαι με τους δικούς σου, αλλά είσαι με τους συναδέλφους σου. Ειδικά όταν οι δικοί σου είναι στην επαρχία και δεν έχεις άδεια, όλη σου η ψυχολογία στηρίζεται στους συναδέλφους.
Με το ισχύον πρόγραμμα, μπορεί να περάσεις και τρία Πάσχα "μέσα". Και αν αλλάξεις ομάδα, για κάποιο λόγο, μπορεί να περάσεις άλλα τρία, εκτός αν πάρεις άδεια. Άλλο ένα ζήτημα, στο οποίο δίνει λύση, η κατάργηση του γραφείου κίνησης και η δημιουργία πολυδύναμων Τομέων, όπως έγραψα στην προηγούμενη ανάρτηση.