Translate

Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

Το άρθρο για το δημοσιοϋπαλληλίκι στο ΕΚΑΒ.

Με αφορμή δελτίο τύπου του ΕΚΑΒ, για την κατάσταση στην Χαλκιδική, ο έγκριτος (όσο κι αν δεν αρέσει σε πολλούς) δημοσιογράφος, κος Μανόλης Καψής, έγραψε σχετικό άρθρο:
Δεν μας άρεσαν αυτά που έγραψε, στον καθέναν μας για διαφορετικούς λόγους, γι' αυτό ήταν πολλές οι αντιδράσεις και πολλά τα (αρνητικά) σχόλια. Για την ταμπακιέρα βέβαια, κουβέντα. Τίποτα δηλαδή, για το θέμα που διαπραγματεύεται το άρθρο. Όλα, για το ποιος είναι ο κος Καψής και εάν "δικαιούται δια να ομιλεί". Είναι όμως δυνατόν, να απαντήσεις στα επιχειρήματα ενός άρθρου, όταν επικεντρώνεσαι αποκλειστικά στην δολοφονία χαρακτήρα του συντάκτη; Για να σε πάρει κάποιος στα σοβαρά, πρέπει να αντιπαραθέσεις επιχειρήματα ισχυρότερα από τα δικά του. Δεν πείθεις τους πολίτες, που έχουν στηθεί να περιμένουν με τις ώρες ασθενοφόρο, γράφοντας ότι ο Καψής είναι διαπλεκόμενος, υπηρέτης αφεντικών και συμφερόντων.
Δεν μπορείς επίσης να αναφερθείς στον ρόλο και το έργο του ΕΚΑΒ, ούτε στους συναδέλφους που δίνουν την ζωή τους στο δρόμο. Ούτε στις ζωές που έχουμε σώσει, ούτε στις συνθήκες εργασίας μας και τις αμοιβές μας. Δεν τα βάζει με το έργο του ΕΚΑΒ ο δημοσιογράφος, ούτε κατηγορεί τους σωστούς εργαζόμενους. Σε άλλα πρέπει να απαντήσεις. Υπάρχουν στο ΕΚΑΒ κοπρίτες και λαμόγια; Υπάρχουν άχρηστοι; Υπάρχουν υπάλληλοι με 25 χρόνια υπηρεσίας, που δεν ξέρουν πως βγαίνει το φορείο; Υπάρχουν εκπαιδευτές που δεν έχουν ακουμπήσει άρρωστο; Υπάρχουν μεταθέσεις, αποσπάσεις, τοποθετήσεις από το παράθυρο και τον φεγγίτη; Ποιος είναι διαχρονικά ο ρόλος των συνδικαλιστών; Και τελικά, όλοι εμείς οι υπόλοιποι, οι σωστοί, τα καταγγείλαμε αυτά, ή τα καταπίνουμε αμάσητα;
Ο κος Μανόλης Καψής είναι δημοσιογράφος και έπιασε το θέμα από εκεί που όφειλε. Όποιον άλλον συναδελφό του να έβαζες στη θέση του, τα ίδια θα έγραφε, από την ίδια οπτική θα το έβλεπε. Εγώ, μόνο ένα λάθος του βρήκα. Εφ' όσον δεν γνωρίζει το αντικείμενο, δεν έπρεπε να προχωρήσει σε προτάσεις. Φαντάστηκε ότι, επειδή ζούμε εποχές ιδιωτικοποιήσεων, θα μπορούσαμε να έχουμε ιδιωτικό ΕΚΑΒ. Δεν γνωρίζει ότι πουθενά στον Πλανήτη δεν υπάρχει ιδιωτική Υπηρεσία Επειγόντων. Αυτόν τον μπαμπούλα μας τον κουνούσαν οι συνδικαλιστές πριν πολλά χρόνια, για να μας τρομοκρατούν και να κάνουν την δουλειά τους. Όσοι ήταν ιθαγενείς το μασούσαν. Πολλοί μασάνε ακόμη και σήμερα.
Σε έναν μύθο του Ηρακλή, μάθαμε για τους δύο δρόμους, της Αρετής και της Κακίας. Έτσι κι εμείς, έχουμε να επιλέξουμε ανάμεσα σε δύο δρόμους. Ο πρώτος θα είναι οδυνηρός. Μέσα από τέτοια άρθρα θα απαξιώνεται η δουλειά μας. Οι κόποι δεκαετιών, θα ακυρώνονται σε μια στιγμή. Οι θυσίες, οι αγωνίες, οι ελπίδες θα πετάγονται στα σκουπίδια. Ύστερα θα έρθουν οι Διοικητικές και Υπουργικές αποφάσεις και εκεί θα πονέσει περισσότερο.
Ο δεύτερος δρόμος απαιτεί επαγγελματίες. Περιλαμβάνει αυτοκριτική και αυτοκάθαρση. Ποιον θα διαλέξουμε; Μα τον πρώτο φυσικά!

Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

Οι (δήθεν) εκπρόσωποι.

Τις προάλλες, ο Αντιπρόεδρος του ΕΚΑΒ, κος Μ. Μυλωνάς, μιλώντας σε τηλεοπτικό σταθμό της Θεσσαλίας, δήλωσε ότι, οι συνδικαλιστές δεν εκπροσωπούν τους εργαζόμενους. Δεν το διατύπωσε με ευκρίνεια και δεδομένων των συνθηκών (δυο δημοσιογράφοι να τον διακόπτουν) δεν το επεξήγησε με επάρκεια, με αποτέλεσμα να υπάρξει θύελλα αντιδράσεων και να γίνει ένας μικρός χαμός.
Το γεγονός έχει πλέον ξεχαστεί, οπότε είναι καιρός να αναφερθώ. Σ' αυτό που είπε ο κος Αντιπρόεδρος έχει 100% δίκιο. Και εξηγούμαι.
Ο συνδικαλιστής, εκλέγεται πάνω σε συγκεκριμένη ατζέντα, ή πάνω σε καμία ατζέντα. Δεν εκπροσωπεί τον εργαζόμενο επί παντός (πχ δεν μπορεί να μιλήσει εκ μέρους των εργαζομένων για τον διαχωρισμό Κράτους - Εκκλησίας) και οπωσδήποτε δεν εκλέχτηκε να κάνει αντιπολίτευση. Εκλέχτηκε από επαγγελματίες, για να προωθήσει μία σειρά θεσμικών (στην πλειοψηφία τους) ζητημάτων. Οι μη επαγγελματίες (από σπόντα, ή εκ του παραθύρου εισελθόντες στο ΕΚΑΒ), τον εξέλεξαν για το ρουσφέτι και τα οικονομικά θέματα. Ότι βάλουμε στην τσέπη.
Η αλήθεια είναι μία και ισχύει δεκαετίες τώρα. Μόλις εκλεγεί ο συνδικαλιστής, δεν εκπροσωπεί κανέναν άλλον, εκτός από τον εαυτό του και το Κόμμα του. Να ρίξουμε την Διοίκηση, να ρίξουμε την Κυβέρνηση, να έρθουμε στα πράγματα, να κάνουμε τα δικά μας. Ας δούμε όμως τις περιπτώσεις, κατά τις οποίες αναφέρεται σε αμιγώς υπηρεσιακά προβλήματα. Πόσοι συμφωνούν με τις απόψεις του και πως διαπιστώνεται αυτό; Προηγήθηκε καμία συνέλευση; Αν ναι, πόσοι τάχθηκαν υπέρ της εισήγησης και τι ποσοστό αντιπροσωπεύουν, σε σχέση με τα εγγεγραμμένα μέλη; Αν από τα 2000 άτομα, ήταν παρόντα στην συνέλευση τα 80 και από αυτούς συμφώνησαν οι 60, μπορούμε να υποθέσουμε ότι οι υπόλοιποι συμφωνούν με την Διοίκηση;
Πρόβλημα δεν έχουν μόνο οι εργαζόμενοι, με την αυθαιρεσία των συνδικαλιστών, αλλά και οι ίδιοι οι συνδικαλιστές με τους ομοίους τους. Συγκεκριμένα, με τους εκπροσώπους εργαζομένων στο Δ.Σ. του ΕΚΑΒ. Βοηθούσαν στην εκλογή τους, μέσω των παρατάξεων και μετά τους έχαναν. Καμία αναφορά, ούτε για τα θέματα που συζητήθηκαν στο Δ.Σ., ούτε για την στάση που αυτοί τήρησαν. Πολλές φορές μάλιστα, τους κατηγόρησαν για αντεργατικές θέσεις και εξυπηρέτηση προσωπικών φιλοδοξιών. Και πάνω σ' αυτό, έχω παράδειγμα.

Το 2010, μετά από πρότασή μας, ο τότε Αντιπρόεδρος του ΕΚΑΒ, εισηγήθηκε στο Δ.Σ. την πιλοτική λειτουργία μοτοσικλετών. Η απόφαση πάρθηκε κατά πλειοψηφία, με ένα μέλος να διαφωνεί. Ποιο ήταν αυτό το μέλος; Ο εκπρόσωπος των εργαζομένων. Σαν διασώστες, δεν περιμέναμε τίποτα καλύτερο, από έναν γνωστό αριβίστα, ο οποίος είχε αντιταχθεί ανοιχτά, σε κάθε προσπάθεια προόδου. Το πράγμα όμως έχει και συνέχεια. Ο διάδοχός του, υποσχέθηκε στο Σωματείο ότι θα κρατήσει εντελώς διαφορετική θέση και αφού συζητήσει τα θέματα, θα μεταφέρει στο Δ.Σ. τις θέσεις των εργαζομένων και όχι τις προσωπικές του, όπως έκανε ο προκάτοχος. Προσέγγισε μάλιστα τους μοτοσικλετιστές, δηλώνοντας ότι θα έχουν την στήριξή του. Λοιπόν, στο πρώτο Δ.Σ. που μπήκε θέμα το οποίο τους αφορούσε, ήταν ο μόνος που διατύπωσε αντιρρήσεις.
Ο συνδικαλισμός πεθαίνει και το βλέπουν όλοι, εργαζόμενοι και συνδικαλιστές. Δεν πεθαίνει επειδή το λέω εγώ, ή ο κος Αντιπρόεδρος, αλλά επειδή δεν συμβαδίζει με την εποχή. Επειδή επιμένουμε να τον κρατάμε στο 1980 με ενέσεις.
Η Κυβέρνηση (αυτή, ή οποιαδήποτε άλλη), σύντομα θα πάρει μέτρα για να περιορίσει την συνδικαλιστική αυθαιρεσία. Αυτό θα είναι τεράστια ήττα για το συνδικαλιστικό κίνημα και πρέπει να το προλάβουμε, κάνοντας την υπέρβαση και παίρνοντας μέτρα αυτοκάθαρσης και εκσυγχρονισμού.
Το πρώτο που πρέπει να αποφασιστεί, είναι οι συνελεύσεις να γίνονται εκτός ωραρίου. Να μετρήσουμε πόσοι είμαστε. Αν δεν είμαστε, να το κλείσουμε το μαγαζί και να ενημερώσουμε τους συναδέλφους, ότι στο εξής ο καθένας για πάρτη του.
Το δεύτερο σημαντικό, να αποφασίσουμε ότι κάθε κινητοποίηση, πρέπει να έχει την έγκριση του 50%+1, των εγγεγραμμένων μελών και όχι των παρόντων. Αν η συνέλευση δεν συγκεντρώνει την απαραίτητη πλειοψηφία για να πάρει αποφάσεις, να μην γίνεται καμία κινητοποίηση και ας αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του.
Το ξέρω ότι οι προτάσεις μου τρομάζουν. Τι να κάνουμε, είμαι πάντα της άποψης, ότι καλύτερα να πεθάνεις μία φορά, παρά να πεθαίνεις κάθε μέρα!

Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

Περί Μοτοσικλετών. Λάρισας και λοιπών.

Όλοι ξέρουμε που πήγαν οι Μηχανές της Λάρισας, οπότε το σχετικό ερώτημα του Προέδρου, του τοπικού ερασιτεχνικού σωματείου, είναι ρητορικό. Και έχει στόχο, καθαρά αντιπολιτευτικό. Δεν θα απαντήσω, επειδή ποτέ δεν έμπλεξα την πολιτική με τους επιχειρησιακούς σχεδιασμούς στο ΕΚΑΒ. Μία απάντηση έδωσε συνάδελφος μοτοσικλετιστής του ΕΚΑΒ Θεσ/νίκης (Χρήστος Δημητριάδης), ο οποίος επίσης δεν μπλέκει πολιτική και δουλειά:
"Οι μηχανές της Λάρισας πήγαν εκεί που έχει δουλειά.....οι μηχανές της Λάρισας πήγαν εκεί που βγάζουν 5 σχήματα στο 6ωρο......οι μηχανές της Λάρισας πήγαν εκεί που δεν θα σκονίζονται.......οι μηχανές της Λάρισας πήγαν εκεί που θα φανεί το έργο τους.....οι μηχανές της Λάρισας πήγαν εκεί που δεν θα γράφουν χιλιόμετρα για μόστρα και επίδειξη και καφέ αλλά εκεί που θα τρέχουν σε πραγματικά επείγοντα περιστατικά.....οι μηχανές της Λάρισας πήγαν εκεί που βάση στατιστικών βγάζουν εκατοντάδες σήματα σε ένα μήνα......οι μηχανές της Λάρισας πήγαν εκεί που έπρεπε να πάνε εδώ και πολύ καιρό και των άλλων περιοχών που το μόνο που κάνουν είναι να αλλάζουν μπαταρίες λόγω ακινησίας και να τις ξεσκονίζουν όταν θα κάνει επίσκεψη στον Τομέα τους ο Χ Πρόεδρος ή Αντιπρόεδρος του ΕΚΑΒ......ΕΛΕΟΣ ρε παιδιά.....βρείτε και πείτε κάτι ουσιαστικό.....κάτι υπαρκτό.....κάτι πραγματικό.......μην μπλέκετε την αληθινή πραγματικότητα με την εικονική την δική σας.....!!!!!!!"
Δεν έχω να διορθώσω απολύτως τίποτα, στην απάντηση του συναδέλφου. Έχω να προσθέσω.
Η δουλειά και το έργο που θα μπορούσαν να προσφέρουν οι Μηχανές, απαξιώθηκε και εγκαταλείφθηκε. Πριν από την επιστημονική ανάλυση, θα κάνουμε κάτι απλό. Θα κοιτάξουμε τα ελαστικά τους. Στην μία είναι του '12, στην άλλη του '11. Σε μία τρίτη είναι του '09 και σε μία τέταρτη, η ημερομηνία κατασκευής των ελαστικών είναι σβησμένη! Αυτές οι Μοτοσικλέτες, ήταν επιχειρησιακές; Με δύο αναβάτες και πλήρη εξοπλισμό; Και δεν πήγε κανένας στο πειθαρχικό; Τέλος αυτό, πάμε παρακάτω.
Μισθοδοτούνται υπάλληλοι (και μάλιστα γιατροί) για 12 περιστατικά τον χρόνο; όταν συγκριτικά, ο Τομέας Κέντρου Αθήνας, βγάζει 12 στην βάρδια; Όταν ο συνάδελφος της Αθήνας, πηγαίνει σπίτι του και είναι κομμάτια από την κούραση και το άγχος, μπορούμε να τον προσβάλουμε με αυτόν τον τρόπο; Μήπως πληρώνεται με το κομμάτι;
Τέταρτο σημείο. Υπάρχουν παραρτήματα, που δουλεύουν με οδηγό και γιατρό, όταν υπάρχει αντίθετη απόφαση του ΔΣ του ΕΚΑΒ, από το 2010; Όταν αυτό δεν συμβαίνει, παρά μόνο σε Αφρικανικές και Νοτιοαμερικάνικες Χώρες, όπου κατοικούν Μάο - Μάο, όπως στην Ελλάδα, καλή ώρα;
Υπάρχουν ακόμη άτομα στο ΕΚΑΒ που χρησιμοποιούν ως επιχείρημα, το ηλίθιο ερώτημα αν ο Διασώστης μπορεί να αντικαταστήσει τον Γιατρό και δεν κατανοούν ότι, άλλη δουλειά κάνει ο ένας και άλλη ο άλλος και τελικά αλληλοσυμπληρώνονται για να δουλέψει το Σύστημα; Ότι, ούτε ο Διασώστης κάνει την δουλειά του Γιατρού, αλλά ούτε πληρώνουμε Γιατρούς για να κάνουν τον Διασώστη με επιτυχία;
Υπάρχουν ακόμη Δουκάτα στο ΕΚΑΒ, όπου οι τοπικοί Διευθυντές κάνουν ότι γουστάρουν και δεν επιτρέπουν κανέναν Κεντρικό Σχεδιασμό;
Θα υπάρξει ποτέ κανένας, πριν ανοίξει το στόμα του για να κάνει δημόσια δηλώσεις και εκτεθεί, να ρωτήσει να μάθει;
Ο Τομέας Μοτοσικλετών Αθήνας, στήθηκε επειδή κάποιος έτσι το σκέφτηκε; Μήπως έγινε παγκόσμια έρευνα; Μήπως κατατέθηκε ειδική μελέτη; Μήπως τα αποτελέσματα λειτουργίας επιβεβαίωσαν απόλυτα την μελέτη; Μήπως στα 6 χρόνια λειτουργίας, αποκτήθηκε τεράστια τεχνογνωσία, η οποία περιορίζεται στο Λεκανοπέδιο, ενώ θα έπρεπε να έχει μεταφερθεί σε όλη την Χώρα;
Γιατί Μοτοσικλέτες, χρειάζεται κάθε πόλη. Για να πηγαίνουν στο περιστατικό, ακόμη και μετά το ασθενοφόρο. Γιατί στην ανακοπή, όσα χέρια και να έχεις δεν φτάνουν. Το ίδιο στο τροχαίο. Δεν είναι δυνατόν να διδάσκουμε στο ΙΕΚ, ότι η σανίδα θέλει 4 άτομα και να στέλνουμε 2. Ρωτήστε τους συναδέλφους, ποια η ψυχολογία τους όταν πάνε μόνοι τους στο θανατηφόρο και ποια όταν επιχειρούν ταυτόχρονα περισσότεροι σταθμοί. Ρωτήστε τον ασυρματιστή στην Αθήνα, που έχει στην διάθεσή του ένα πολυεργαλείο. Που δεν παραλαμβάνει και δεν χάνεται 2 ώρες; Μάθετε ποια η συμβολή των Μοτοσικλετών, στην προβολή του έργου του ΕΚΑΒ. Πληροφορηθείτε ότι υπάρχουν Δήμοι στην Αττική, που διαμαρτύρονται επειδή δεν καλύπτονται από Μοτοσικλέτες.
Και μετά μιλήστε. Ζητείστε μοτοσικλέτες σε όλες τις πόλεις, με σωστό σχεδιασμό και δοκιμασμένη απόδοση. Όταν πηγαίνει ασθενοφόρο στην ουλίτιδα, ο πελάτης ανοίγει την πόρτα και μπαίνει μέσα. Και από πίσω ακολουθούν οι συγγενείς με αυτοκίνητα. Όταν πάνε οι μοτοσικλέτες, υπογράφει και φεύγει. Ξέρω ότι οι περισσότεροι δεν το θέλουν αυτό, δεν θέλουν το επείγον, αλλά αυτή είναι η κύρια αποστολή του ΕΚΑΒ. Εκεί θα πάει αργά, ή γρήγορα, όσο και να προσπαθούμε να το κρατήσουμε πίσω.
Και να μην αποκτήσουν μοτοσικλέτες μόνο οι πόλεις, αλλά και οι τουριστικές περιοχές. Πέντε μήνες τον χρόνο, κάποιοι συνάδελφοι να κατεβαίνουν από το ασθενοφόρο και να ανεβαίνουν στις μηχανές. Πολλά μπορούμε να κάνουμε, εύκολα και γρήγορα. Αρκεί να αγαπάμε το σπίτι μας και να σταματήσουμε να θέλουμε τον έλεγχο των λειτουργιών του. Δεν είναι δυνατόν να το στηρίζουμε, όταν είναι το Κόμμα μας στην εξουσία και να θέλουμε να το καταστρέψουμε όταν στην Κυβέρνηση είναι οι άλλοι, μόνο και μόνο για να τους πλήξουμε.

Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

Ένας Πρόεδρος.

Υπήρχε κάποτε ένας Πρόεδρος στο ΕΚΑΒ, που όταν οι γραφειοκράτες του ζάλιζαν τα ... φρύδια και δεν τον άφηναν να κάνει δουλειά, άνοιγε το πρωτόκολλο στο γραφείο του και έγραφε Αποφάσεις Προέδρου στις 11 το βράδυ. Πήγαινες το πρωί για δουλειά και όλα είχαν αλλάξει.
Έτσι φορέσαμε στολές, αποκτήσαμε εξοπλισμό, δημιουργήθηκαν καινούρια Τμήματα. Ειδικές Μονάδες, Μηχανές, Αεροδιακομιδές.
Γιατί ήξερε ότι εδώ είναι Βαλκάνια. Δεν έχει νόημα να παρακαλάς 6 μήνες τον καρεκλοκένταυρο, για να κάνει δουλειά 10 λεπτών. Αυτός κάνει τεμενάδες και φέρνει ένα ντοσιέ χαρτιά με τις ικανότητές του, για να πάρει την καρέκλα. Μετά ξέρει το παραμύθι. "Αυτό δεν γίνεται", "εγώ δεν υπογράφω", "ποιος φέρει την ευθύνη" και άλλα πολλά.
Άκου, ποιος φέρει την ευθύνη; Εσύ, ρε άχρηστε, που έχεις την καρέκλα και παίρνεις επίδομα. Αν δεν θέλεις ευθύνες, πήγαινε παραιτήσου να μην έχεις και άγχος!

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

Οι προσλήψεις των ανέργων στο ΕΚΑΒ.

Κάποιοι επιχαίρουν για την ενίσχυση του Οργανισμού, κάποιοι αντιδρούν για τις προσλήψεις προσωπικού, χωρίς προσόντα, χωρίς ούτε καν δίπλωμα οδήγησης.
Που βρίσκεται η ουσία; Στο ότι δεν πρόκειται για προσπάθεια ενίσχυσης του ΕΚΑΒ, αλλά για να βρουν δουλειά οι άνεργοι. Και γι' αυτό, προσωπικά διαφωνώ. Μα, θα μου πει κάποιος, είναι ο μοναδικός τρόπος να πάρουμε προσωπικό. Και πάλι διαφωνώ. Ας πάρουμε με όποιον τρόπο μπορούμε (μόνιμους, συμβασιούχους, άνεργους), αλλά όχι χωρίς πιστοποίηση. Διαφορετικά, ας μην πάρουμε καθόλου.
Γιατί η βελτίωση θα είναι μόνο αριθμητική. Δεν έχουν κάτι να προσφέρουν, ενώ σε ένα επείγον περιστατικό, μπορεί να κάνουν ζημιά. Ήδη στο ΕΚΑΒ, με την σύνθεση που έχει και επειδή φοράμε όλοι τις ίδιες στολές, δεν ξέρεις ποιος είναι ποιος. Προσπαθείς να ενημερώσεις συνάδελφο και σε κοιτάει σαν ούφο. Μετά από λίγο καταλαβαίνεις ότι αυτά που του λες, ελάχιστα χρήσιμα του είναι, επειδή εκτός από την μεταφορά, δεν πρόκειται να κάνει τίποτα άλλο. Και για την (σωστή) μεταφορά υπάρχουν αμφιβολίες.
Ας δούμε όμως τα πράγματα και από την δική τους πλευρά. Τι θα αντιμετωπίσουν; Είναι βέβαια ενθουσιασμένοι, επειδή βρήκαν δουλειά σε Δημόσια Υπηρεσία, με καλές (σχετικά) αμοιβές. Αυτό όμως θα το πληρώσουν ακριβά, επειδή δεν φαντάζονται το ψυχικό κόστος της εμπλοκής στο επείγον (από την ώρα διαβίβασης) και της συνεχούς επαφής με τον θάνατο. Και δεν αναφέρω την σωματική καταπόνηση, κάτι επίσης σημαντικό. Ή μάλλον να το αναφέρω, επειδή η συντριπτική πλειοψηφία θα είναι γυναίκες.
Τελευταίο αφήνω, το κόστος για το ζευγάρι τους, επειδή μου έτυχε αυτό το 2009 (ναι και τότε παίρναμε, αλλά στα μουλωχτά). Πρώτο σήμα ανακοπή, στις 06.00΄το πρωί, πριν πάρουμε καφέ. Δεν ήξερε, ούτε πως λέγετε ο εξοπλισμός. Μόνος μου ανεβοκατέβηκα δύο φορές, μόνος μου όλη την ΚΑΡΠΑ. Δεύτερο ασθενοφόρο δεν υπήρχε κοντά, ούτε άλλη βοήθεια. Δεν ξέρω αν θα επιζούσε με άλλο προσωπικό, αλλά σε μένα έμεινε η εντύπωση ότι πήγε αδιάβαστος.
Να βρουν δουλειά οι άνεργοι, αλλά όχι σε τέτοιες υπηρεσίες. Γιατί, υπάρχει και μια άλλη παράμετρος, της Δικαιοσύνης. Η οποία όταν αντιληφθεί, ότι μπορούσες να κάνεις κάτι καλύτερο για το θύμα και δεν το έπραξες, δεν θα σου χαριστεί. Διαβάστε παρακαλώ, το παρακάτω σχετικό άρθρο και αντιστοιχίστε το στα δικά μας: