Translate

Τετάρτη, 18 Μαΐου 2016

Δυστυχώς .... είναι πολλοί!

Αυτή είναι μία, από τις δύο διαχρονικές ατάκες του μεγάλου Clint Eastwood. Η άλλη αναφέρεται στις απόψεις.
Για τα μέλη των οργανώσεων εθελοντών διασωστών έχω πολύ καλή γνώμη, γι' αυτό άλλωστε έχω συνεργαστεί μαζί τους πολλές φορές. Τους έχω φέρει σε ασκήσεις του ΕΚΑΒ, τους έχω βοηθήσει να πάρουν μέρος σε ασκήσεις της Πυροσβεστικής. Οι περισσότεροι είναι τίμια παιδιά, εργατικά, πρόθυμα και με σεβασμό. Υπάρχουν και ορισμένοι με βλήμα στον εγκέφαλο, αλλά τι να κάνουμε, αυτοί υπάρχουν παντού. Προχτές διαπίστωσα ότι τα βλήματα παίρνουν και προαγωγή.
Είμαστε δύο δίκυκλα Ομήρου και Πανεπιστημίου, σε μοτοσικλετιστή που έχει συγκρουστεί. Δεν έχει απειλητικό τραυματισμό, δεν υπάρχει θετικός μηχανισμός κάκωσης, αλλά έχει φύγει ένα κομμάτι από την μηχανή και του έχει κάνει σοβαρή ζημιά στο μάτι. Μ' αυτό ασχολείται ο συνάδελφος κι εγώ είμαι στην μηχανή μου ταχτοποιώντας κάποια υλικά από το προηγούμενο περιστατικό, στο απέναντι πεζοδρόμιο, στα λεωφορεία. Πλησιάζει τύπος με μοτοσικλέτα, οδηγώντας πάνω στο πεζοδρόμιο, χωρίς κράνος. Και μου την πέφτει.
- "Πήγαινε αμέσως εκεί και βάλτε του κολάρο"!
Τα τελευταία χρόνια, δεν τα παίρνω αμέσως, δίνω στον άλλον μια ευκαιρία.
- "Το κολάρο κύριε μπαίνει κατ' εκτίμηση, αν χρειάζεται θα το βάλει ο συνάδελφος. Εγώ όπως το εκτιμώ δεν χρειάζεται".
- "Και ποιος είσαι εσύ που θα πεις ότι δεν χρειάζεται, είσαι ακτινολόγος;"
- "Εγώ είμαι αυτός που είμαι, εσύ ποιος είσαι;"
- Ξέρεις ποιος είμαι εγώ και τι θα σου κάνω, δώσε μου αμέσως τα στοιχεία σου!
Η φράση "ξέρεις ποιος είμαι εγώ", είναι από τις δυο - τρεις που με φέρνουν εκτός εαυτού και μπορεί να γίνει το κακό εύκολα, αλλά εξακολουθώ να πάω πάσο.
- "Αν μου δείξεις αστυνομική ταυτότητα, θα σου δώσω τα στοιχεία μου" του λέω.
- "Δεν είμαι αστυνομικός, είμαι διευθυντής επιχειρήσεων (!) της ελληνικής ομάδας διάσωσης" μου λέει, "είμαι πιστοποιημένος διασώστης και θα σου κάνω αναφορά"!
Όσο μιλούσαμε, υπέθετα πως είναι κάποιος ειδικευόμενος που κοιμήθηκε με την λάθος νοσοκόμα, αυτή του ανακοίνωσε πως είναι έγκυος και ο πατέρας του τον απειλεί πως θα τον αποκληρώσει αν την παντρευτεί. Πως να είναι καλά ο άνθρωπος; Μόλις μου είπε όλους τους τίτλους του, του ανακοίνωσα πως είναι βλήμα. Αυτό τον εκνεύρισε και άρχισε να φωνάζει πιο δυνατά. Το διόρθωσα λέγοντάς του πως είναι ένα τίποτα και δεν θέλω να μιλάω με το τίποτα. Αυτό τον εξαγρίωσε. Και επειδή κατάλαβα πως δεν θα καθαρίσω εύκολα, πήρα τηλέφωνο να έρθουν δύο Ζητάδες από το Σύνταγμα, να τον μαζέψουν κανένα τρίωρο στο Ακροπόλεως, να έρθει στα ίσα του. Στάθηκα άτυχος, γιατί έκαναν μία συνοδεία και μετά από πέντε λεπτά που ήρθαν αυτός την είχε κοπανίσει επειδή κάτι "υποψιάστηκε".
Σκέφτηκα να τους δώσω τα στοιχεία της μηχανής για να τον βρουν, αλλά τελικά δεν έχει και νόημα, γιατί μάλλον είναι πολλοί τέτοιοι και έχουν γίνει και "διευθυντές επιχειρήσεων"!

=========================================================================

Όπως θα διαπιστώσετε διαβάζοντας τα σχόλια, αμέσως μετά την δημοσίευση του άρθρου, στελέχη από την έδρα της Ομάδας στην Θεσσαλονίκη, αλλά και από το Τμήμα της Αθήνας, επικοινώνησαν άμεσα και διευκρινίστηκε ότι ένα τέτοιο άτομο, δεν μπορεί να έχει σχέση μαζί τους. Προσωπικά τους εύχομαι, καλή συνέχεια στο έργο τους.

Δευτέρα, 16 Μαΐου 2016

Συνέδριο για ... τον πόνο του άλλου!

Ο τίτλος δεν είναι άσχετος, αλλά θα γράψω έναν πρόλογο πρώτα και πολλά άλλα μετά. Ολοκλήρωσε τις εργασίες του το 2ο Συνέδριο της ΕΕΕΠΦ. Χαρακτηρίστηκε ως μοναδικό επιστημονικό γεγονός, όχι από τους διοργανωτές για να ευλογήσουν τα γένια τους, αλλά από τους συμμετέχοντες και κυρίως από τους εκατοντάδες γιατρούς που το παρακολούθησαν, επειδή τώρα πια, ούτε αυτοί έχουν την δυνατότητα να παρακολουθούν αντίστοιχες εκδηλώσεις, είτε λόγω κρίσης, είτε επειδή οι εταιρίες σταμάτησαν τις τεράστιες χορηγίες στα ιατρικά συνέδρια, ταυτόχρονα με την διακοπή της ροής μαύρου χρήματος στην υγεία!
Ξένοι εισηγητές με μοναδικές διαλέξεις, άρτια οργανωμένα φροντιστήρια, εντυπωσιακές εκδηλώσεις. Στο επίκεντρο βέβαια ο προνοσοκομειακός χώρος και ο Διασώστης. Εκατοντάδες συνάδελφοι απ' όλη την Ελλάδα, το παρακολούθησαν και είχαν την ευκαιρία να ακούσουν (και να δακρύσουν) για την εξέλιξη του επαγγέλματος στις πολιτισμένες Χώρες.
Το προηγούμενο διάστημα έτρεξε μία προσπάθεια κάποιων να το μποϋκοτάρουν και να αποτρέψουν συναδέλφους να το παρακολουθήσουν. Απέτυχαν βέβαια, αφού δεν ασχολήθηκε κανένας μαζί τους. Έχουν στιγματιστεί, ως εκπρόσωποι του χτες, του μηδενισμού, της ισοπέδωσης και την εξίσωσης προς τα κάτω. Περισσότερο ασχοληθήκαμε για να εκφράσουμε τον θαυμασμό μας, για εκείνους που σήκωσαν στους ώμους τους μια τέτοια διοργάνωση. Πολύμηνη προσπάθεια, από άτομα που ούτως ή άλλως δεν ήταν ξεκούραστοι. Είχαν την δουλειά τους και την οικογένειά τους. Είναι οι καλύτεροι στον τομέα που εργάζονται, όμως δεν ζητούν να δοξαστούν, αλλά να κάνουν τους υπόλοιπους καλύτερους από τους ίδιους. Δεν προσπαθούν να τρυπώσουν σε κάποιο γραφείο, αλλά παλεύουν καθημερινά πάνω από τον ασθενή. Δεν βγάζουν, αλλά βάζουν χρήματα. Δικαιώθηκαν και μόνο από την παρουσία ομιλητών παγκόσμιας εμβέλειας, επιστημόνων που δεν είχαν μπορέσει να φέρουν μεγάλα ιατρικά συνέδρια.
Και βέβαια στεναχωρηθήκαμε για τους συναδέλφους που δεν κατάφεραν να το παρακολουθήσουν, είτε λόγω υποχρεώσεων, είτε λόγω του κόστους. Δεν είναι λίγα τα έξοδα ενός ταξιδιού, της διαμονής και της διατροφής. Πιο τυχεροί οι Θεσσαλονικείς, αφού δεν επιβαρύνθηκαν με τίποτα από τα παραπάνω.
Στα διαλείμματα και στο τέλος της κάθε μέρας, ατέλειωτες οι συζητήσεις. Όλοι ήθελαν να πουν τον πόνο τους. Να εκφράσουν την αγανάκτησή τους για τις τριτοκοσμικές συνθήκες στην Χώρα μας. Δεν μας στεναχώρησαν οι Άγγλοι και οι Αμερικανοί, αλλά οι Τούρκοι και οι Νοτιοαφρικανοί. Και κει κατέληξα στον τίτλο της ανάρτησης. Χρήσιμα και απαραίτητα τα επιστημονικά συνέδρια, αλλά περισσότερο χρειαζόμαστε συνέδρια ως ευκαιρίες μάζωξης για να λέμε τον πόνο μας, ο ένας στον άλλον. Κάτι σαν ψυχοθεραπεία και σε σύντομα διαστήματα, κάθε 6 μήνες, όχι κάθε 4 χρόνια. Και αυτό επειδή δεν κάνουμε κάτι για να απαλλαγούμε από τους δυνάστες του επαγγέλματος. Της αριστεράς, της δεξιάς και του κέντρου, αφού το χτες εκπροσωπείται οριζόντια.
Τρομερές εντυπώσεις (και δάκρυα) προκάλεσε η παρουσίαση του Τάσου Σφέτσιου, ενός συναδέλφου που σπουδάζει και εργάζεται στην Μ. Βρετανία. Ενός συναδέλφου στον οποίον το ΕΚΑΒ δείχνει την πόρτα της εξόδου, αρνούμενο να του χορηγήσει εκπαιδευτική άδεια. Έχει χορηγήσει δεκάδες τέτοιες, για ανοιχτά πανεπιστήμια, κλειστά λούνα παρκ κλπ, αλλά ποτέ σε Διασώστη για αναβαθμισμένες σπουδές. Απορρίφθηκε η αίτησή του από το Υπηρεσιακό Συμβούλιο με ψήφους 4 προς 1. Ποιοι ψήφισαν κατά; Ένας προϊστάμενος της διεύθυνσης επισκευής αποχετεύσεων, μία προϊσταμένη περιφερόμενη σε διοικητικές διευθύνσεις, μία προϊσταμένη άνευ αντικειμένου και άσκησης οποιασδήποτε ειδικότητας και ένας εκπρόσωπος εργαζομένων, ακριβώς ποιων δεν γνωρίζουμε. Δεν γνωρίζω αν εκπροσωπεί την διαπλοκή και την κακοδιαχείριση, αλλά σίγουρα δεν εκπροσωπεί την πρόοδο και την ανάπτυξη στο ΕΚΑΒ. Ο έτερος εκπρόσωπος ψήφισε θετικά και να πω ένα μπράβο στον Συνάδελφο. Δεν ξέρω αν εκπροσωπεί το χτες, ή το αύριο στο ΕΚΑΒ, αλλά σίγουρα έχει στο παντελόνι του, αυτά που πρέπει να έχουν όλοι οι άντρες, αλλά κάποιοι το παίζουν άντρες, χωρίς να τα έχουν.
Θα τελειώσω τις σκέψεις μου για το συνέδριο αγανακτισμένος, προσχωρώντας στις απόψεις γνωστών δημοσιογράφων διαπλεκόμενου καναλιού και δεν ξέρω αν κάποια στιγμή φτάσω κι εγώ στο σημείο, να αναφωνήσω μαζί τους "βάστα Σόιμπλε"!

Τρίτη, 26 Απριλίου 2016

Καταγγελίες και προτάσεις.

Θα οδηγούν Πυροσβέστες τα ασθενοφόρα; Το καταγγέλλουμε.
Θα τα οδηγούν οδηγοί; Το καταγγέλλουμε επίσης.
Θα τα οδηγεί οποιοσδήποτε έχει τις προϋποθέσεις να τα οδηγήσει; Το καταγγέλλουμε.
Καταγγέλλουμε οποιαδήποτε πρόταση της Διοίκησης, του Υπουργείου και όλων των φορέων. Καταγγέλλουμε όποια πρόταση έγινε και όποια πρόκειται να γίνει. 
Οι προτάσεις που γίνονται και οι αποφάσεις που παίρνονται από την Διοίκηση, ή την Πολιτική Ηγεσία έχουν έναν σκοπό συνάδελφοι. Να δώσουν λύση σε ένα πρόβλημα που υπάρχει δεκαετίες και δεν πάει άλλο. Είναι προτάσεις ασπιρίνη στον καρκίνο και λύνουν ένα πρόβλημα προσωρινά, δημιουργώντας ένα άλλο που θα κρατήσει δεκαετίες. Ας πούμε όμως αλήθειες. Ο ρόλος των Διοικήσεων είναι αυτός, εμείς να κοιτάξουμε την δική μας θέση. Με τι μούτρα καταγγέλλουμε, όταν η δική μας φωλιά είναι περισσότερο λερωμένη από οποιασδήποτε Διοίκησης και Υπουργού;
Όταν στο παρελθόν υπήρξε οποιαδήποτε πρόταση επίλυσης των ζητημάτων αυτών, εμείς τι κάναμε; Την καταγγείλαμε επειδή δεν μας βόλευε συντεχνιακά και συνδικαλιστικά - ρουσφετολογικά. Καταθέσαμε ποτέ καμία πρόταση κάλυψης των νησιών και των απομακρυσμένων περιοχών; Όχι, επειδή είχαμε σταθερή θέση. Προσλήψεις μόνιμου προσωπικού να δουλεύουν το καλοκαίρι και τον χειμώνα να αγναντεύουν το πέλαγος.
Πήγε μόνιμο προσωπικό στα νησιά και συμβασιούχοι λόγω προσφυγικού.  Σε κάποιο νησί, έξη άτομα ανά ασθενοφόρο. Πηγαίνουν περιστατικό οι δύο πρώτοι και φέρνουν το ασθενοφόρο για να πάνε οι επόμενοι δύο. Φεύγουν βεβαίως για το σπίτι τους, επειδή αποκλείεται να ξανάρθει η σειρά τους. Σε άλλο νησί ένα περιστατικό στη βάρδια, ανά όχημα. Δεν θα μπορούσαμε, αντί για τρία ασθενοφόρα να είχαμε ένα και να κάνει τρία περιστατικά; Άντε και ένα δεύτερο μην γίνει κάτι, αλλά τρία; Στις νυχτερινές βάρδιες δεν χωράνε στην στέγαση για ύπνο. Στην Αθήνα έχουν να δούνε στέγαση οι συνάδελφοι δέκα χρόνια.
Προτάσεις έχουμε; Να εμπλέκουν Νοσοκομεία, Κέντρα Υγείας και ΕΚΑΒ; Προτάσεις για δημιουργία εθελοντικών τμημάτων; Όχι, μόνο καταγγελίες. Πολύ ωραία λοιπόν. Βαρύγδουπες καταγγελίες προς δόξαν των συνδικαλιστών και το ΕΚΑΒ 30 χρόνια πίσω.

Σάββατο, 23 Απριλίου 2016

Καμία διαφορά.

Πέρασε πάνω από μήνας, από τότε που έγραφα για Το λεωφορείο των προσφύγων και ζητούσα να δώσει λύση το ΕΚΕΠΥ. Λες και με διάβαζε ο Υπουργός, δύο μέρες μετά ανακοίνωσε αυξημένες αρμοδιότητες για τον κο Παπαευσταθίου, ώστε να επιτευχθεί καλύτερος συντονισμός και να αντιμετωπιστούν τα υγειονομικά προβλήματα των καταυλισμών. Μέχρι σήμερα δεν είδαμε κάτι διαφορετικό και η βόλτα με το ασθενοφόρο παραμένει ως η κορυφαία θεραπευτική μέθοδος. Και όταν φτάνουν στο Νοσοκομείο τι γίνεται; Ίωση λέει ο γιατρός, θα πάρεις αντιπυρετικά 3 μέρες και θα σου περάσει. Πίσω στον καταυλισμό.
Όσοι είναι υπό απέλαση, είναι οι καλύτεροι πελάτες. Τρέχουν στο Νοσοκομείο παριστάνοντας τους άρρωστους και αν δεν γίνει εισαγωγή, γυρίζουν πίσω και περιμένουν να αλλάξει η εφημερία για να πάνε σε άλλο. Το είδα με τα μάτια μου προχτές σε νοσοκομείο που εφημέρευε και από την γραμματεία των ΤΕΠ, συνεχώς καλούσαν την Αστυνομία να μαζέψει τους "ασθενείς", της παραπάνω περίπτωσης. Δεν λέω ποιο Νοσοκομείο, για να μην έχουν μπλεξίματα με τους "ακτιβιστές" επειδή τους χαλάνε την συνταγή.
Ο κος Παπαευσταθίου αργεί πολύ. Δεν ξέρω αν αργεί, ευρισκόμενος σε δύσκολη θέση ως στέλεχος της Διοίκησης, προερχόμενο από αντίπαλη Παράταξη. Ή αν αργεί επειδή η ηγεσία, του έχει δεμένα τα χέρια, ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο. Σε τέτοια ζητήματα, τα οποία απειλούν με κατάρρευση, βασικές δομές του Συστήματος, πρέπει να αρχίσουμε να κινούμαστε επιχειρησιακά και να αφήσουμε την πολιτική στην άκρη. Και όταν σταθούμε στα πόδια μας, θα έχουμε πολύ χρόνο να ξαναρχίσουμε το παραμύθι.

Κυριακή, 27 Μαρτίου 2016

Το προσφυγικό και οι οικονομικές προεκτάσεις.

Με το προσφυγικό να είναι μόνιμα στην επικαιρότητα και τα κανάλια να μας βομβαρδίζουν ανηλεώς, θυμήθηκα περιστατικό.
Ομόνοια και Πειραιώς, στη στοά πίσω από το περίπτερο. Αφγανός, 18χρονος, ξαπλωμένος στο έδαφος, ακίνητος. Δεν μπορεί να κουνηθεί, ούτε να μιλήσει, δεν μπορεί να κρατήσει ανοιχτά τα μάτια του. Πάμε λοιπόν εκτίμηση. Δεν υπάρχει τραύμα, χαμηλές σφίξεις 65/λ, πίεση 85, κανονικό οξυγόνο, κανονικό προς χαμηλό ζάχαρο. Δεν βγαίνει ασφαλές συμπέρασμα, πάμε καρδιογράφημα, φυσιολογικό κι αυτό. Ρωτάμε τους τριγύρω τι συνέβη και ο τύπος είναι κομμάτια, δεν έχουν απάντηση. Ήρθε για δουλειά (παραπαίδι σε ένα κατάστημα) σερνόταν και μετά από λίγο κατέρρευσε. Πρέπει να βρούμε άκρη, δεν γίνεται.
Πιάνω έναν της φυλής του και τον πάω στο βάθος της στοάς.
- "Λέγε ρε, τι έπαθε;"
- "Αυτό ...Νοσοκομείο".
- "Ναι, Νοσοκομείο, αλλά τι έπαθε; Παίρνει φάρμακα; Έχει ξαναπάει Νοσοκομείο;"
- "Όχι αυτό .. πολύ καλά".
- "Παίρνει ναρκωτικά;"
- "Όχι, όχι ...πολύ καλό παιδί".
- "Και γιατί είναι έτσι;"
- "Αυτό το έχει πάρει σπίτι μία κυρία και .... κάνει πολύ σεξ!"
- "Πόσο σεξ κάνει;"
- "Αυτό πάει σπίτι, δεν προλαβαίνει να φάει δυο μπουκιές .... κυρία το βάζει κάτω και θέλει πολύ σεξ .... 4 - 5 φορές!"
- "Μόλις γίνει καλά, να πει στην κυρία να πάρει κι άλλο παιδί στο σπίτι, αλλιώς θα πεθάνει, εντάξει;"
- "Εντάξει, ευχαριστώ".
Πήρε μισό λίτρο ορού, άνοιξε τα μάτια του, ήρθε και το ασθενοφόρο, "καταβολή δυνάμεων" τους λέω πονηρά και έφυγαν.
Αυτά κάνει η παγκοσμιοποίηση και η ελεύθερη οικονομία. Εξαφανίστηκε η συντεχνία των ζιγκολό. Αυτοί ήθελαν να τους ντύνεις, να τους ταΐζεις, να τους πας στα μπουζούκια, χώρια το χαρτζιλίκι. Τώρα η κάθε κυρία, παίρνει έναν λαθρομετανάστη σπίτι της και τον έχει δικό της με ελάχιστη δαπάνη. Και μόλις τα φτύσει παίρνει άλλον, προσφορά υπάρχει.
Μαζί τους εξαφανίστηκε και η άλλη συντεχνία, η σχετική με κυρίους. Έτσι γίνεται στον καπιταλισμό. Πρέπει να προβλέπεις ότι το προσφυγικό θα σε επηρεάσει και να προλάβεις να αλλάξεις επάγγελμα πριν είναι αργά!