Περί ιδιωτικών συμπράξεων

Έκανε μία αναφορά ο Υπουργός Υγείας σε μία δήλωσή του, ότι θα χρησιμοποιήσει υπηρεσίες του ιδιωτικού τομέα, για να ξεμπλοκάρει το δημόσιο, που δεν προλαβαίνει και έγινε πανικός. Φαντάσου να ανέφερε, ότι το δημόσιο δεν προλαβαίνει, επειδή χρειάζεται 5 άτομα για να κάνουν την δουλειά, που στον ιδιωτικό τομέα γίνεται με ένα.

Άρχισαν να ανησυχούν οι υπάλληλοι της Σοβιετίας, ότι μπορεί να τους βρει, ένα από τα δύο κακά που φοβούνται περισσότερο. Να χάσουν την δουλειά, που από σπόντα κατέχουν, ή να αναγκαστούν να δουλέψουν. Ποιο από τα δύο είναι χειρότερο, κανείς δεν γνωρίζει.

Ειδικά στο ΕΚΑΒ, που ο αριθμός των αναξιοπαθούντων, είναι ασύγκριτα μεγαλύτερος από τους άλλους Οργανισμούς που εποπτεύει το Υπουργείο Υγείας, οι συζητήσεις δίνουν και παίρνουν. Είναι βέβαια και οι συνδικαλιστές, οι οποίοι έντεχνα αφήνουν να αιωρείται η υποψία των ιδιωτικοποιήσεων, ώστε σε πρώτη ευκαιρία, να καλέσουν σε "πάλης ξεκίνημα, νέους αγώνες" και να ανακτήσουν λίγη από την χαμένη τους δύναμη.

Εγώ όμως, στηρίζω τον Υπουργό και είμαι διατεθειμένος να τον βοηθήσω και να του δώσω πληροφορίες εκ των έσω. Το πρώτο πράγμα που μπορεί να ιδιωτικοποιήσει στο ΕΚΑΒ, εύκολα και ανώδυνα, είναι το Συντονιστικό Κέντρο. Εκεί, η επιλογή προσωπικού είναι εντελώς τυχαία μεταξύ των αναξιοπαθούντων και δεν χρησιμοποιείται κανένα πρωτόκολλο διαχείρισης κλήσεων.

Ο τηλεφωνητής γράφει μία κάρτα, με τα μισά στοιχεία να λείπουν και τα άλλα μισά να είναι λάθος. Αρκεί να έχει μία διεύθυνση και την προωθεί στον εκφωνητή ασυρμάτου. Εκείνος με την σειρά του, την διαβιβάζει σε ότι έχει μπροστά του, ασθενοφόρο, μοτοσικλέτα, κινητή μονάδα. Γραμμή παραγωγής δηλαδή, όσο υπάρχουν διαθέσιμα μέσα. Τα οποία δεν είναι ανεξάντλητα, σύντομα τελειώνουν και αν εκδηλωθεί κρίσιμο συμβάν, απλά το θύμα πεθαίνει. Κανένας δεν φταίει, όλοι είναι καλυμμένοι, γιατί οι ευθύνες στο δημόσιο διαχέονται και δεν βρίσκεις άκρη.

Δεν χρειάζονται λοιπόν εκπαιδευμένοι Διασώστες για αυτήν την δουλειά, μπορεί να την κάνει ένας απόφοιτος λυκείου, με έναν μήνα εκπαίδευση. Δεν χρειάζεται να τους προσλάβει το ΕΚΑΒ, γιατί θα αποκτήσουν δικαιώματα και θα ζητάνε επίδομα ευθύνης, επικίνδυνης και ανθυγιεινής εργασίας. 

Δεν χρειάζεται να χρησιμοποιούν ούτε τις εγκαταστάσεις του ΕΚΑΒ, όλο το έργο μπορεί να δοθεί με σύμβαση, σε μια εταιρία telemarketing και να έχει κόστος στο 1/10 του σημερινού.

Όπως έχετε αντιληφθεί αστειεύομαι. Δεν πρόκειται να πω τίποτα τέτοιο στο Υπουργό. Αντίθετα θα τον συμβουλέψω, να μην κάνει παρεξηγήσιμες δηλώσεις και δημιουργεί άγχος στον κόσμο.

Κρητικός σανός

Όχι, δεν καλλιεργούν καμιά ιδιαίτερη ποικιλία στην Μεγαλόνησο, απλά περίμενα η περήφανη αυτή Φυλή, να πετάξει μερικά γιαούρτια στην μούρη αυτών, που προσπαθούν να της τον ταΐσουν.

Τις μοτοσικλέτες των Παραρτημάτων, μοντέλα του 2003, με 7, 18, 44.000 χιλιόμετρα στο κοντέρ, ζητήσαμε να τις μαζέψουμε στο Λεκανοπέδιο το 2010. Έπρεπε να φτάσουμε στο 2017 για να βρεθεί μια Διοίκηση, η οποία θα μπορούσε να επιβάλλει τις αποφάσεις της, στα Δουκάτα της Λάρισας και του Ηρακλείου, που τις κρατούσαν κλεισμένες στις αποθήκες, ως λάφυρα.

Πήραμε τις πρώτες 5 και βρήκαμε σκουριασμένες αλυσίδες, κατεστραμμένες μπαταρίες, ετήσια σέρβις στα ίδια χιλιόμετρα, ελαστικά που είχαν ξύσει την ημερομηνία παραγωγής. Στην Κρήτη (λόγω προσβάσεων στην τότε ηγεσία του Υπουργείου) παρέμειναν 2, με την υπόσχεση ότι θα βγουν σύντομα για δουλειά. Αυτό δεν έγινε ποτέ και φέτος πάρθηκε η απόφαση να έρθουν στην Αθήνα.

Και κει, άρχισε το τάισμα σανού, στους πολίτες του νησιού, σε μια προσπάθεια να δημιουργηθούν εντυπώσεις και να μείνουν τα λάφυρα στις αποθήκες του ΕΚΑΒ Κρήτης.

Ξεκίνησε με τοπικό δημοσίευμα, όπου ο επαρχιώτης δημοσιογράφος, θεωρώντας ότι δεν δεσμεύεται από την πρωτευουσιάνικη δεοντολογία, γράφει άρθρο στηριζόμενο στις απόψεις που του πάσαρε ντόπιος συνδικαλιστής. Χωρίς στοιχεία, χωρίς πληροφορίες, χωρίς έλεγχο και διασταύρωση.
Εδώ το άρθρο:

Αποκλειστικό: Τέλος οι μηχανές άμεσης επέμβασης του ΕΚΑΒ από την Κρήτη!

Παραδέχεται ο δημοσιογράφος την ακινησία των μοτοσικλετών, αλλά ταυτόχρονα σημειώνει ότι, αυτή οφείλεται σε έλλειψη προσωπικού. Θεωρεί σοφό δηλαδή, να σαπίσουν στις αποθήκες και να μην εργαστούν στην Αθήνα. Δεν ρώτησε όμως αυτόν που του έδωσε την είδηση, τι είδους προσωπικό λείπει από το Ηράκλειο. Αν ρωτούσε, θα έπαιρνε την απάντηση, ότι λείπει ιατρικό προσωπικό. Γιατί ο Διασώστης που υπηρετεί στην Κρήτη (και αλλού, αλλά για Κρήτη μιλάμε), τελειώνει την Σχολή, δίνει εξετάσεις, παίρνει πτυχίο, πιστοποιείται, εκδίδει άδεια άσκησης επαγγέλματος, προσλαμβάνεται στο ΕΚΑΒ και αμέσως δηλώνει ανεπαρκής να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις που απορρέουν από την κτήση του πτυχίου. Και ζητάει να έχει και γιατρό μαζί του. Ενώ ο Διασώστης της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, έχει βγάλει διαφορετική Σχολή, ανώτερης διαστημικής εκπαίδευσης και μπορεί καθημερινά να ανταποκρίνεται σε δεκάδες επείγοντα, σώζοντας ζωές και κάνοντας ενέργειες πανεπιστημιακού επιπέδου, όπως είναι η λήψη οξυμετρίας, πίεσης, ζαχάρου, υποστήριξης αεραγωγού και πατήματος του κόκκινου κουμπιού στον απινιδωτή.

Εμείς ως μάχιμοι Διασώστες, δεν έχουμε αντικείμενο τις δηλώσεις και την σάπια προπαγάνδα, αλλά την βοήθεια στον πάσχοντα συνάνθρωπο. Γι' αυτό και κοιτάξαμε την δουλειά μας και δεν ασχοληθήκαμε με τους δημόσιους υπάλληλους. Αυτό έδωσε θάρρος στον συνδικαλιστή και έκανε αυτοπρόσωπη εμφάνιση στην τηλεόραση, για να πάρει και την δόξα. Τι σανό μοίρασε; Ότι η μοτοσικλέτες πρέπει να μείνουν στην αποθήκη, επειδή τις χρησιμοποιούν μία φορά τον χρόνο, στο καρναβάλι. Με το καλό και στα πανηγύρια συνάδελφε. 

Πρέπει να μείνουν στην αποθήκη είπε, για να χρησιμοποιηθούν σε περίπτωση καταστροφής, σεισμού. Τσουνάμι, ή ξύπνημα του Μινώταυρου, συμπληρώνω εγώ.

Έθεσε και νομικό - διοικητικό κώλυμα, ότι δεν ανήκουν στο ΕΚΑΒ, αλλά στο ΕΤΙΚ (το Τμήμα Ιατρικής Καταστροφών), το οποίο βέβαια ανήκει στο ΕΚΑΒ, αλλά αυτό καμία σημασία δεν έχει για τον συνδικαλιστή. Αυτός είπε την ανακρίβεια στους χαζούς, χωρίς κανένα σχετικό έγγραφο και με την Διεύθυνση του ΕΤΙΚ να έχει άγνοια, αυτού που δηλώνει ο συνδικαλιστής. Η αλήθεια είναι, ότι μία κατηγορία μοτοσικλετών (τα klr) αγοράστηκαν ως εκτός δρόμου για να χρησιμοποιηθούν σε μέρη με δυσκολία πρόσβασης σε περίπτωση σεισμού, χωρίς να γράφει πουθενά ότι δεν θα λειτουργούν, μέχρι να γίνει σεισμός. Αυτά είναι ψιλά γράμματα για τον ψηφοθήρα.

Ταυτόχρονα έκανε και παρασκηνιακές διαβουλεύσεις με την Διοίκηση και πέτυχε να κρατήσει την μία από τις δύο στο Ηράκλειο, με την υπόσχεση ότι θα μπει σε λειτουργία. Και την έβαλε.

Που βρέθηκε το προσωπικό; Έκανε προσλήψεις το ΕΚΑΒ Κρήτης και δεν το μάθαμε; Δεν πειράζει, καλοτάξιδη να είναι και να σώσει κόσμο. Να μακροημερεύσει μόνο και να μην περάσει από το μυαλό κάποιων, ότι θα κοροϊδέψουν με μερικές βάρδιες και θα την ξαναβάλουν στην αποθήκη.

Υπάρχει και μια γραφική παράμετρος στην ιστορία, από τα Χανιά αυτή, όπου τοπικός υπηρεσιακός παράγοντας (!), ζητάει την κατάργηση του Διεθνούς Συστήματος λειτουργίας των μοτοσικλετών και επαναφορά του παλαιού Ελληνικού, με οδηγό και γιατρό. Προφανώς για να βολεύονται αυτοί που δεν κατέχουν τίτλο Διασώστη, τους πέφτει βαριά η δουλειά στο ασθενοφόρο και στερούνται την δόξα του μοτοσικλετιστή.

Όπως προανέφερα άλλη είναι η δουλειά μας και όχι να ασχολούμαστε με συνδικαλιστές και γραφικούς δημόσιους υπάλληλους, των οποίων η ξεδιαντροπιά έφτασε σε τέτοιο σημείο, που έβαλαν και ντόπιους συλλόγους να στείλουν επιστολή (και) στον (σημερινό) Υπουργό και να εκτεθούν ανεπανόρθωτα. Οι μοτοσικλέτες του Τομέα της Κεντρικής Υπηρεσίας, ανταποκρίνονται καθημερινά, σε δεκάδες περιστατικά, σε συνθήκες που δεν περιγράφονται. Σώζουν ανθρώπινες ζωές και προσφέρουν πολυεπίπεδες υπηρεσίες στο ΕΚΑΒ. Δεν επιθυμούμε σε καμία περίπτωση, οι συνάδελφοι της επαρχίας να εργάζονται στις συνθήκες που εργαζόμαστε εμείς, αλλά σανό δεν τρώμε.

Το κόστος ανταλλακτικών.

Αυτός λέει ο Υπουργός είναι ένας από τους λόγους που έπεσε έξω ο προϋπολογισμός του ΕΚΑΒ. Και η αιτία προφανώς, η παλαιότητα του στόλου. Σίγουρα, τα ασθενοφόρα είναι παλιά και βγάζουν βλάβες, αλλά για να ρωτήσω κάτι. Αν ήταν καινούρια, δεν θα έκαναν ατυχήματα; Δεν θα χρειάζονταν φτερά, πόρτες, μετώπες, θόλους, φανάρια; Δεν θα χρειάζονταν τακάκια;

Από που θα αγοράζαμε λοιπόν και πόσο θα τα πληρώναμε; Γιατί το ΕΚΑΒ, αγοράζει ανταλλακτικά από την αντιπροσωπία! Και ξαναρωτώ. Ποιος έξυπνος αγοράζει ανταλλακτικά αντιπροσωπίας, για αυτοκίνητα 10ετίας, τα οποία προβλέπεται να αποσυρθούν, από την μια στιγμή στην άλλη; Μα το ΕΚΑΒ φυσικά, σε άλλη μια παγκόσμια πρωτοτυπία.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Επειδή τα λεφτά είναι του Κράτους, δεν βγαίνουν από την τσέπη μας. Έτσι δουλεύει το Δημόσιο. Οι υπάλληλοί του, θεωρούν το Κράτος κάτι ξένο.

Πάμε τώρα να δούμε, τι σημαίνει "ανταλλακτικό αντιπροσωπίας". Πάμε στην Citroen να κάνουμε service ένα C3 και να αλλάξουμε και τακάκια εμπρός.

Η Citroen χρησιμοποιεί τακάκια Bosch, τα οποία χρεώνει (με 10% έκπτωση) 44,93 συν 23% ΦΠΑ, σύνολο 55,26€.

Για να δούμε πόσο έχουν τα τακάκια Bosch στο εμπόριο.

Όπως βλέπουμε 24,69€.

Ποιος βλάκας πλήρωσε για το ίδιο πράγμα 30,57€ επιπλέον, δηλαδή πάνω από το διπλάσιο της τιμής; Εγώ φυσικά! Αλλά εγώ είμαι ιδιώτης. Μία φορά την πάτησα και δεν πρόκειται να ξανασυμβεί. Τι κάνει το ΕΚΑΒ, 30 χρόνια τώρα;

Με τις υγείες σας κύριε Υπουργέ. Εσείς και ο προκάτοχός σας, δώσατε μάχη με το σύμπαν, για να επιβάλλετε τα γενόσημα και να ρίξετε το κόστος του φαρμάκου. Τώρα ελάτε να μας πείτε, για το κόστος των ανταλλακτικών του ΕΚΑΒ.

.. στον ενικό ...

Δεν είχα χτες την δυνατότητα μια και ήμουν εκτός, ούτε μήνυμα να στείλω στην εκπομπή του Χατζηνικολάου, για να κάνω ερωτήσεις στον Υπουργό. Δεν πειράζει. Έχω γύρω στις 25 ερωτήσεις και θα τις κάνω από εδώ. Όχι όλες μαζί. Θα κάνω την πρώτη και αν την εγκρίνετε θα προχωρήσω παρακάτω.

"Γνωρίζεται κύριε Υπουργέ ότι, οι μισοί υπάλληλοι πληρώματα ασθενοφόρων, που υπηρετούν σε οχήματα επειγόντων πανελλαδικά, δεν είναι πτυχιούχοι"; "Θεωρείτε κύριε Υπουργέ ότι, ο πολίτης που καλεί ασθενοφόρο για επείγουσα κατάσταση, πρέπει να ενημερώνεται για το ποιος θα σταλεί για να τον σώσει, ή πρέπει να αφήνεται στην τύχη και ότι του κάτσει";

Αν ο τηλεφωνητής του ΕΚΑΒ, ρωτήσει τον πολίτη "θέλετε να σας στείλουμε ασθενοφόρο με πτυχιούχους, ή όχι", τι νομίζεται ότι θα επιλέξει ο πολίτης κύριε Υπουργέ;

Ανοιχτή επιστολή του Προέδρου εργαζομένων ΕΚΑΒ προς τον Υπουργό Υγείας

Θεωρώ υποχρέωσή μου να αναδημοσιεύσω την παρακάτω επιστολή. Τα αναφερόμενα σ' αυτήν είναι απολύτως τεκμηριωμένα, περιλαμβάνουν την σημερινή πραγματικότητα στον Οργανισμό, καθώς και την πολύχρονη εμπειρία του ΕΚΑΒίτη από την λειτουργία της Υπηρεσίας.

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΥΓΕΙΑΣ

Έξι σημεία για μια συμφωνία

1. Σκληρός πυρήνας της δημόσιας και δωρεάν περίθαλψης.

Σε συνθήκες όπως αυτές στις οποίες βρέθηκε η χώρα μας, με αποτέλεσμα να τεθεί υπό την επιτροπεία των δανειστών της, το κράτος πρόνοιας αποτελεί τον συνήθη στόχο.

Η συρρίκνωση του ξεκινά από τις συντάξεις και κατόπιν έρχεται η σειρά της περίθαλψης και των προνοιακών δομών.

Ασχέτως του πόσο αποτελεσματικό ή δίκαιο υπήρξε αυτό το κράτος πρόνοιας μέχρι τώρα, η υπεράσπιση του αποτελεί εξ ορισμού στόχο του συνδικαλιστικού κινήματος και ιδιαίτερα όταν πρόκειται για χώρο εργαζομένων στο ΕΣΥ.

Στην περίπτωση του ΕΚΑΒ, το οποίο έχει ως κύριο αντικείμενο του την επείγουσα προνοσοκομειακή περίθαλψη και την αντιμετώπιση των καταστροφών, θα λέγαμε ότι βρισκόμαστε στο σκληρό πυρήνα της δημόσιας και δωρεάν περίθαλψης.

Δεδομένου ότι πρόσφατα η επείγουσα νοσοκομειακή περίθαλψη έγινε στόχος όχι μόνο περικοπών αλλά και επιβολής οικονομικών φραγμών στην ελεύθερη πρόσβαση στις υπηρεσίες επειγόντων, η επισήμανση αυτή ίσως να αποκτά ιδιαίτερη επικαιρότητα.

2. Η συζήτηση πρέπει να γίνεται πάνω από το τραπέζι και με ανοικτά χαρτιά.

Το ΕΚΑΒ με πολλά προβλήματα στον τρόπο που αναπτύχθηκε αλλά και στον τρόπο που διοικείται έχει σίγουρα σοβαρότατα περιθώρια βελτιώσεων.

Ωστόσο είναι διαφορετική η προσέγγιση από την πλευρά του χρήστη και των εργαζομένων σε όσα αυτοί εντοπίζουν και που ξεκινούν από διάφορες αδυναμίες, ατέλειες, καθυστερήσεις, αγκυλώσεις, για να φθάσουν σε φαινόμενα κακοδιοίκησης ή ακόμη και καραμπινάτων σκανδάλων και τελείως διαφορετική η προσέγγιση όσων θεωρούν ότι η επείγουσα προνοσοκομειακή περίθαλψη αποτελεί μια υπερβολική πολυτέλεια υπό τις παρούσες δημοσιονομικές συνθήκες.

Άρα δεν είναι όλες οι γενόμενες επισημάνσεις, αποκαλύψεις, προτάσεις και μεταρρυθμιστικές ιδέες για το …καλό μας.

Όσο λάθος θα ήταν η τυχόν καθήλωση μας σε ότι συμβαίνει σήμερα και η συντηρητική άρνηση κάθε αλλαγής άλλο τόσο θα ήταν λάθος να υποβαθμίζεται η πολιτική σε μια αθώα αναζήτηση τεχνικών καινοτομιών χωρίς να διασαφηνίζεται δηλαδή η κατεύθυνση της κάθε πολιτικής καθώς και τα συμφέροντα τα οποία αυτή προτάσσει!

Ακόμη λοιπόν και όταν υπάρχουν κοινοί τόποι & συμπτώσεις απόψεων καθόλου δεν αποκλείεται να έχουμε συναντηθεί σε αυτούς ερχόμενοι από αντίθετα ρεύματα, οπότε οι επιμέρους συμφωνίες δεν αποκλείουν την σύγκρουση, ακόμη και την μετωπική.

Για το λόγο αυτό η διαφάνεια και η διαβούλευση είναι απαραίτητες όσο ποτέ και πάντως είναι απολύτως απαράδεκτη κάθε σκέψη πολιτικού αιφνιδιασμού όλων των εμπλεκόμενων και ιδιαίτερα των εργαζομένων.

3. Δέσμευση όλων στην προάσπιση της ακεραιότητας του ΕΚΑΒ και στην ενίσχυση του χαρακτήρα του ως εθνικής υπηρεσίας.

Η αποσπασματική ανάπτυξη του ΕΚΑΒ αλλά και μια σειρά αντικειμενικών δυσκολιών έχουν οδηγήσει σε μεγάλη ανομοιογένεια και σε διοικητική χαλαρότητα που φθάνει συχνά σε φαινόμενα εγκατάλειψης των παραρτημάτων του.

Προφανώς ο οργανισμός πρέπει να αποκτήσει επειγόντως status εθνικής υπηρεσίας ωστόσο αυτό δεν νομιμοποιεί απόψεις υπέρ του διαμελισμού του σε περιφέρειες είτε σε ΔΥΠΕ είτε ακόμη και σε νοσοκομεία.

Πίσω από τέτοιες απόψεις κρύβεται αφενός η επιθυμία ξεφορτώματος στην περιφέρεια του οικονομικού και πολιτικού κόστους και αφετέρου η προθυμία ανάληψης μιας τέτοιας ευθύνης από ανθρώπους που βλέπουν το ΕΚΑΒ ως ένα προνομιακό πεδίο παραγοντισμού, όπως συμβαίνει σήμερα στις αεροδιακομιδές αλλά και σε συγκεκριμένα νησιά του Αιγαίου.

Δεν αντιλαμβάνονται προφανώς ότι το κύριο έργο του ΕΚΑΒ δεν είναι η επιδεχόμενη ρουσφετολογικές παρεμβάσεις διαχείριση των χρονίων περιστατικών αλλά η υψηλών απαιτήσεων και συνήθως άχαρη δουλειά των επειγόντων και των καταστροφών.

Παρομοίως, διάφοροι παντογνώστες που στελεχώνουν την ιεραρχία του ΕΣΥ, αφού τάχα επέλυσαν όλα τα προβλήματα του υπόλοιπου ΕΣΥ, προθυμοποιούνται να αναλάβουν επιχειρησιακά κάτι το οποίο αγνοούν παντελώς.

Πρόκειται για τους ίδιους ανθρώπους που δεν έχουν επί δεκαετίες καταφέρει να λειτουργήσουν τα ΤΕΠ των νοσοκομείων και εχθρεύονται την ύπαρξη επείγουσας νοσοκομειακής περίθαλψης.

Αγνοούν λοιπόν τις σοβαρές ανάγκες τεχνογνωσίας της επείγουσας προνοσοκομειακής αφού θεωρούν το ΕΚΑΒ κάτι σαν εταιρεία μεταφορών με δύστροπους και απείθαρχους ‘οδηγούς’.

4. Δέσμευση όλων στην προτεραιότητα και στην μη αποδυνάμωση της επείγουσας, στα πλαίσια της ανάπτυξης των δραστηριοτήτων του ΕΚΑΒ.

Λίγοι γνωρίζουν ότι δεν είναι όλα τα κρατικά ασθενοφόρα ΕΚΑΒίτικα αφού περίπου το 1/3 εξ αυτών ανήκει σε νοσοκομεία και Κέντρα Υγείας, που εξυπηρετούν αφενός τις δικές τους ανάγκες διακομιδών ωστόσο καλύπτουν και ανάγκες της επείγουσας περίθαλψης σε σημαντικό μέρος της ελληνικής επικράτειας.

Αυτά τα ασθενοφόρα, που παρέχουν πολύ κατώτερες υπηρεσίες από πλευράς στελέχωσης και εκπαίδευσης, διαμορφώνουν μια παράδοξη εικόνα του τύπου της παλιάς διάκρισης Αστυνομίας – Χωροφυλακής.

Ωστόσο μια ετσιθελική λύση ενοποίησης χωρίς την αναγκαία ενίσχυση και χωρίς πολλές άλλες αναγκαίες ρυθμίσεις θα έθετε σε θανάσιμο κίνδυνο τον πυρήνα των παρεχομένων από το ΕΚΑΒ υπηρεσιών, δηλαδή των υπηρεσιών επειγόντων!

Είναι απορίας άξιο το πως αγνοείται ένα από τα πλέον στοιχειώδη μαθήματα του management για το πόσο εύκολα μπορεί να καταρρεύσει ακόμη και η πιο επιτυχημένη εταιρεία από την απότομη διεύρυνση του αντικειμένου της στα πλαίσια ενός κακώς προετοιμασμένου εγχειρήματος επέκτασης.

5. Απόκρουση σεναρίων στρατιωτικοποίησης του ΕΚΑΒ

Συχνά η Ελλάδα έγινε πεδίο εφαρμογών μεταρρυθμίσεων με την μέθοδο copy & paste.

Η μηχανιστική αντιγραφή μοντέλων επιτυχημένων αλλού μπορεί να οδηγήσει σε καταστροφικά σφάλματα.

Είναι γεγονός ότι στη χώρα μας υπολείπεται σημαντικά ο συντονισμός υπηρεσιών που εμπλέκονται στην Πολιτική Προστασία.

Από την άλλη σε πολλές χώρες λειτουργούν ενοποιημένα οι υπηρεσίες έκτακτων αναγκών που συνήθως ανήκουν στους δήμους.

Στην Ελλάδα όμως η Πυροσβεστική υπάγεται στα Σώματα Ασφαλείας και δεν σχετίζεται καθόλου με την επείγουσα προνοσοκομειακή περίθαλψη.

Οι σκέψεις περί τυχόν ενοποίησης όλων των υπηρεσιών εκτάκτων αναγκών θα έπρεπε να αναφέρονται σε μια εκ βάθρων αναδιάρθρωση πολλών εμπλεκόμενων υπηρεσιών και όχι στην αυθαίρετη εκχώρηση του σημερινού ΕΚΑΒ στην σημερινή Πυροσβεστική!

Πώς θα μπορούσε εξάλλου να διοικηθεί το ΕΚΑΒ από μια ιεραρχία που σε όλη της την επαγγελματική ζωή της δεν έχει δει το χρώμα του αίματος;

Ποια είναι άραγε η εμπειρία από την αντίστοιχη ενοποίηση της με τη Δασική Υπηρεσία, όπου η συνάφεια του αντικειμένου ήταν πολύ μεγαλύτερη;

Παρά την όποια γοητεία διαθέτουν τέτοιες λύσεις σε καιρούς θρυλούμενων ιδιωτικοποιήσεων ή και αμφισβήτησης της μονιμότητας…

6. Δέσμευση όλων στη προσπάθεια αναβάθμισης του ρόλου του διασώστη, στη βάση τόσο του νέου εκπαιδευτικού επιπέδου του όσο και της σχετικής διεθνούς εμπειρίας για το ρόλο του.

Η παραδοσιακή λογική του διασώστη - συνοδού του ιατρού έχει ξεπεραστεί από τα πράγματα οπότε πρέπει να είμαστε ανοικτοί σε νέου τύπου δραστηριότητες, στη θεσμοθέτηση της δια βίου εκπαίδευσης και στην ενσωμάτωση των εκπαιδευτικών κριτηρίων στη διαμόρφωση μιας νέας εκαβίτικης ιεραρχίας.

Η συμπλήρωση δε των 25 χρόνων του ΕΚΑΒ, για το οποίο οι εργαζόμενοι του υπήρξαμε πάντα περήφανοι, ας γίνει η αφετηρία για την αναζήτηση μιας ανανεωμένης μορφής του Οργανισμού κατάλληλης για να ανταποκριθεί στις σύγχρονες απαιτήσεις των πολιτών. Αυτό θα ήταν η καλύτερη άμυνα και έναντι όσων τυχόν φροντίζουν πριν από εμάς για εμάς…

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΣ

Πρόεδρος εργαζομένων ΕΚΑΒ

6944427851 – konstantinou@ymail.com

Κατ' αρχήν αξίζουν συγχαρητήρια στον συντάκτη της επιστολής, άσχετα αν μας είναι συμπαθής, ή όχι και άσχετα αν συμφωνούμε πολιτικά μαζί του, ή όχι. Για το ΕΚΑΒ μιλάμε τώρα και αυτή η επιστολή έπρεπε να είχε σταλεί 20 χρόνια πριν.

Βέβαια, σημεία διαφωνίας και σημεία προς συζήτηση υπάρχουν. Για παράδειγμα, σε μία ελεύθερη κουβέντα μεταξύ μας, θα θεωρούσα διαπραγματεύσιμη την περίπτωση της ένταξης του ΕΚΑΒ στην Π.Υ. Όπως επίσης την αυτόνομη ανάπτυξη των Παραρτημάτων, μέσω της υπαγωγής των στις περιφέρειες.

Θεωρώ όμως απολύτως σωστό και δεσμευτικό το επιχείρημα του Προέδρου του Σωματείου μας ότι σ' αυτήν την χρονική στιγμή, αυτές οι ενέργειες θα ήταν καταστροφικές και θα ισοδυναμούσαν με πισωγύρισμα. Όπως επίσης ότι, η Ελλάδα δεν είναι Αμερική, ή Μ. Βρετανία.

Συμμερίζομαι επίσης την ανησυχία του, για το ποιος θα αναλάβει την υλοποίηση αυτών των μεταβολών.

Αυτό που έχει σημασία αυτήν την ώρα, είναι η συνεχής επιμονή μας στα αναφερόμενα στην επιστολή, έτσι ώστε το Υπουργείο να κατανοήσει ότι, δεν αποτελούν απλά κραυγή αγωνίας, αλλά ταυτόχρονα δείχνουν ότι βαθιά γνώση του χώρου τους έχουν μόνο οι ΕΚΑΒίτες.

Πως Γίνεται Αυτό 2

Για να κάνουμε προτάσεις για το μέλλον του ΕΚΑΒ, πρέπει να παραδεχτούμε και να συνομολογήσουμε ορισμένα βασικά:

1. Όσοι υπηρετούμε σήμερα, δεν ανήκουμε στο μέλλον του ΕΚΑΒ.

2. Όσοι επιθυμούν να ανήκουν στο μέλλον του ΕΚΑΒ, πρέπει να κοπιάσουν.

3. Όσοι σήμερα υπηρετούμε, οφείλουμε να εργαστούμε και να προετοιμάσουμε το μέλλον του ΕΚΑΒ, άσχετα αν δεν θα ανήκουμε σ' αυτό.

Διασώστες -Πληρώματα Ασθενοφόρων.

Το κακό ξεκινάει από τα δυο καρπούζια που το ΕΚΑΒ έχει βάλει σε μια μασχάλη. Επείγοντα και Διακομιδές. Δύο χρόνια σπουδές για να έχεις ταξιτζήδες με γνώσεις φαρμακολογίας. Τις Διακομιδές μπορεί να τις κάνει προσωπικό με 6μηνη εκπαίδευση στην ασφαλή μεταφορά. Τι έχουμε λοιπόν; Πεταμένα εκατομμύρια στην εκπαίδευση.

Εκπαίδευση η οποία είναι επαρκής, όταν το περιστατικό είναι επείγον (Emergency). Τα πράγματα αλλάζουν, όταν το περιστατικό ανήκει στην κατηγορία των κρίσιμων (Critical). Εκεί χρειάζεται προσωπικό με ALS ικανότητες (skills) και αρμοδιότητες.

Αρμοδιότητες συνάδελφοι, που καμία Πανεπιστημιακή κοινότητα δεν πρόκειται να παραχωρήσει σε μη επιστημονικό προσωπικό. Και ειδικά στον τσοπάνη που αυτοβαφτίστηκε γιατρός, επειδή για 2 χρόνια έπινε καφέ στο Verde.

Πως γίνεται λοιπόν;

Τα ασθενοφόρα επειγόντων θα στελεχώνονται από απόφοιτους Ακαδημαϊκής εκπαίδευσης, κατά προτίμηση Παραγωγικής Σχολής, κατά το πρότυπο της Αστυνομικής Ακαδημίας (τόσους χρειαζόμαστε - τόσους παίρνουμε). Και λύθηκαν όλα τα προβλήματα.

Και επειδή ξέρω τι λέτε από μέσα σας, θα σας απαντήσω αμέσως. "και μεις τι θα γίνουμε; Θα ρθει ο μπούλης από την Ακαδημία να μας το παίζει μάγκας; Σε μένα που είμαι κομάντο;" Αυτό το πρόβλημα υπάρχει σε πολλές υπηρεσίες της Ελλάδας και όλου του κόσμου. Λύση:

Ειδική διάταξη της Ακαδημίας θα επιτρέπει την είσοδο στη σχολή, ποσοστού ήδη υπηρετούντων που επιθυμούν. Και ειδική διάταξη στον Οργανισμό του ΕΚΑΒ θα υποχρεώνει, στη στελέχωση του ασθενοφόρου από έναν απόφοιτο Ακαδημίας και έναν ΙΕΚ.

Άλλες απορίες: Πως θα πάω "μέσα"; Και πως θα γίνεται η δουλειά;

Αυτά είναι εύκολα. Απλώς αντιγράφεις τον κανονισμό μιας υπηρεσίας Πολιτισμένου Κράτους. Ένας που κοιτούσα πρόσφατα, προβλέπει 15ετή μάχιμη υπηρεσία και ολοκλήρωση του σχολείου συντονιστή (dispatch).

Το κέντρο δουλεύει με πρωτόκολλα, βάσει των οποίων καθορίζεται ποιο περιστατικό είναι επείγον και ποιο όχι.

Πόσα ασθενοφόρα χρειάζονται στη βάρδια για επείγοντα και κρίσιμα περιστατικά; Το πολύ 20 για το Λεκανοπέδιο. Πόσοι Εκφωνητές; Ένας (1). Πόσοι τηλεφωνητές; Μη ρωτάς. Πόσα εκατομμύρια γλυτώνει το κράτος; Απίστευτα.

Και ποιος θα κάνει τις Διακομιδές;

Εδώ θα πέσει ξύλο. Εγώ σας δίνω όλες τις λύσεις και διαλέγει ο καθένας ότι θέλει, ή ότι τον βολεύει.

1. Η πιο ανώδυνη, η οποία προσωπικά δεν μου αρέσει. Ξεχωριστή διεύθυνση μέσα στο ΕΚΑΒ, υπηρεσιών ασθενοφόρων (ambulance services), χωρίς ομφάλιο λώρο με την Διεύθυνση Επειγόντων (EMS). Αυτό για τους πονηρούς που θα θελήσουν να τελειώσουν την Ακαδημία, να πληρώνονται ως ΠΕ και να κάνουν χρόνια.

2. Δημοτικά Ασθενοφόρα. Ο κάθε Δήμος να βγάλει ένα - δύο, ή όσα θέλει και να εξυπηρετεί τους δημότες του. Κατά τη γνώμη μου το καλύτερο. Διαγράφονται τεράστια κονδύλια από τον προϋπολογισμό του ΕΚΑΒ και οι δαπάνες μοιράζονται στους Δήμους. Και πάει η Μαριλίζα στον Γιώργο και δείχνει αποτελέσματα με τη μία.

3. Συμβάσεις των Ταμείων με Ιδιώτες. Όχι ιδιωτικά να πληρώνονται από τον κοσμάκη, επειδή το ΕΚΑΒ είναι δημόσιο καφενείο.

Τι εκπαίδευσης πρέπει να είναι το προσωπικό; Το είπαμε. 6μηνο ΚΕΚ. Και όποιος θέλει να δουλεύει σε ασθενοφόρο, να πηγαίνει στον Δήμο του. Όχι να ξενιτεύεται στην Αθήνα. Και αν δεν έχει θέσεις ο Δήμος του; Τι να κάνουμε; Και γω ήθελα να γίνω αστροναύτης αλλά δεν με πήρανε.

Και ποιος θα κάνει τα περιστατικά των Νοσοκομείων; Όταν η διακομιδή είναι διανοσοκομεική, θα γίνεται από ασθενοφόρο του Νοσοκομείου. Οι άλλες, από ασθενοφόρο της προηγούμενης κατηγορίας.

Γιατρούς χρειάζεται το ΕΚΑΒ; Και πως γίνεται; Στην επόμενη ανάρτηση.

Χρόνια Πολλά σε όλους.

Ο Τριανταφυλόπουλος και οι Μηχανές του ΕΚΑΒ

Όλο χαρά ήταν ο Μάκης που η εφημερίδα του το "VETO", πούλησε 200 χιλ. φύλα με την πρώτη. Οπότε, αφού έπιασε την καλή, άρχισε να γράφει ότι να 'ναι, για να γεμίσει το δεύτερο φύλο. Δεν θα αναφερθώ στις πολιτικές βλακείες που γράφει η εφημερίδα. Έτσι κι αλλιώς, στη γιαγιά μου απευθύνεται. Πολιτικά σχόλια κάνω, μόνο όταν αφορούν σε ζητήματα σχετικά με το ΕΚΑΒ.

Θα αναφερθώ στο ρεπορτάζ κάποιας κυρίας , για τις μηχανές του ΕΚΑΒ, η οποία δημοσιεύει άρθρο με τίτλο "Άφαντοι οι γιατροί, κλειδωμένες οι μηχανές του ΕΚΑΒ". Τρίχες ρεπορτάζ δηλαδή και εξηγούμαι. Όταν κάνεις μια έρευνα, παίρνεις την είδηση την διασταυρώνεις και μετά την δημοσιεύεις. Η συγκεκριμένη ρεπόρτερ ανήκει στη γενιά των δημοσιογράφων που διασταυρώνουν τα πόδια, βάζουν πάνω το μπλοκάκι και γράφουν ότι μπούρδα τους σερβίρουν. Είτε από χαζομάρα, είτε εκτελώντας εντολές.

Δεν γνώριζε άραγε ότι ο Πρόεδρος του ΕΚΑΒ είναι διορισμένος από την Κυβέρνηση της ΝΔ; Πως λοιπόν νομιμοποιεί μ' αυτόν τον τρόπο, την προσπάθειά του να αποποιηθεί των ευθυνών του;

Δεν θα ασχοληθώ με την ρεπόρτερ, ούτε θα αναφέρω όλες τις βλακείες που υποχρεώθηκα να διαβάσω και να μου ανέβει η πίεση. Θα αναφέρω τις πιο χαρακτηριστικές:

Βλακεία πρώτη:

"Οι μηχανές έκλεισαν, γιατί δεν ανανεώθηκαν οι συμβάσεις των γιατρών, παρά τις προσπάθειες του Προέδρου και των στελεχών του ΕΚΑΒ."

Ωραίο παραμύθι. Οι μηχανές έκλεισαν λόγω παντελούς έλλειψης σχεδιασμού και πολιτικής βούλησης της ίδιας της Διοίκησης. Το ίδιο και οι Μονάδες, το ίδιο και το ΕΤΙΚ. Και έτσι και οι Αεροδιακομιδές μετατράπηκαν σε αεροταξί.

Οι μηχανές έκλεισαν, γιατί οι γιατροί δεν επιθυμούσαν να παραμείνουν επί 10ετία συμβασιούχοι, όπως προτείνατε, αλλά να μονιμοποιηθούν.

Και δεν κατάλαβα, τι σημαίνει αυτή η δήλωση του Προέδρου; Ποιον καρφώνει; Τον Υπουργό που τον διόρισε; Γιατί ξαφνικά "δαγκώνει το χέρι που τον τάιζε;" Αν δεν περνούσαν οι προτάσεις του στο υπουργείο, ο πρόεδρος όφειλε να παραιτηθεί. Όχι να κάθεται να βλέπει τον Οργανισμό να καταστρέφεται και αυτός να πληρώνεται και να ασχολείται με διώξεις αντιφρονούντων και ρουσφέτια τσάτσων.

Οι γιατροί έφυγαν, γιατί το ΕΚΑΒ δεν έχει γάντια εδώ και δύο χρόνια. Για να μην αναφερθώ σε άλλα είδη που έχουν χαρακτηριστεί πολυτελείας (ζαχαρόμετρα, γιλέκα απεγκλωβισμού κλπ). Με τι θα τους πλήρωναν; Περίσσεψαν χρήματα από το μεγάλο φαγοπότι και δεν το ξέρουμε;

Σούπερ βλακεία δεύτερη:

"Αν σε ένα κομμάτι της Υγείας η Ελλάδα πρωτοπορεί σε σχέση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, αυτό είναι το τμήμα μηχανών του ΕΚΑΒ, καθώς στελεχώνεται από γιατρούς, ενώ στο εξωτερικό από νοσηλευτές."

Ρε μήπως παίρνετε τίποτα; Τι ψέματα είναι αυτά;

Μήπως οι μηχανές στο εξωτερικό στελεχώνονται από Paramedics ακαδημαϊκής εκπαίδευσης και στην Ελλάδα από αναξιοπαθούντες συνταγογράφους;

Θα αναφερθώ σύντομα στην προσφορά των γιατρών συνολικά στο ΕΚΑΒ, με στοιχεία και γεγονότα. Για να τελειώνει και αυτό το παραμύθι και να μην ντρέπομαι σαν ΕΚΑΒίτης να ακούω αναφορές για το ΕΚΑΒ, σαν αυτές που ακούστηκαν προχτές στο 12ο Πανελλήνιο συνέδριο εντατικής θεραπείας.

Όπως θα αναφερθώ και στον τρόπο λειτουργίας των μηχανών και των Μονάδων, σε ένα μοντέλο που μετατρέπει τον Διασώστη σε υπηρέτη, για να εξυπηρετήσει συντεχνιακά συμφέροντα. Σε ένα μοντέλο που έχει τεράστιο οικονομικό κόστος και δεν προσφέρει τίποτε στον ασθενή.

Μαθήματα Οικονομίας

Όποτε κάθεσαι να ακούσεις, ή να δεις μια είδηση τον τελευταίο χρόνο, σ' ότι αφορά στην οικονομία, τα ίδια και τα ίδια. Καρμπόν. Δεν αυξάνονται τα έσοδα του Κράτους, δεν μειώνονται οι σπατάλες του Δημοσίου, οπότε πάμε σε νέους φόρους. Οι εργαζόμενοι φταίνε για όλα.

Ειδικά όμως οι Δημόσιοι Υπάλληλοι, παρατηρώντας ο καθένας τη δική του Υπηρεσία, έχουν πλήρη συνείδηση πως για όλα φταίει η Κυβέρνηση. Γιατί αυτή διορίζει ανίκανες και ύποπτες διοικήσεις στους Οργανισμούς.

Πως να περιοριστεί η σπατάλη του Δημόσιου Τομέα, όταν σε περιπτώσεις σαν του ΕΚΑΒ, τα 9 στα 10 ευρώ που δίνονται, πάνε στα σκουπίδια. Ας αρχίσουμε να μετράμε. Εγώ θα αναφέρω 2-3 περιπτώσεις ενδεικτικά.

Δεν θα ρωτήσω πόσοι από τους υπαλλήλους που υπηρετούν είναι χρήσιμοι. Θα ρωτήσω, αν το ΕΚΑΒ είχε διαχείριση στηριγμένη σε ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, πόσοι θα έμεναν. Και ασφαλώς δεν αναφέρομαι στα Πληρώματα των Ασθενοφόρων. Θα φτάσω και κει. Ούτε μιλάω για ιδιωτικοποίηση, για να μην αρχίσουν οι κακόβουλοι να λένε. Στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, που και τα περίπτερα έχουν οικονομικό διαχειριστή (manager), το 92,5% του κλάδου ανήκει στο δημόσιο. Και μιλάω για πραγματικό manager, όχι για κομματικό λαμόγιο, που το βαφτίζουμε manager, πρόεδρο, διοικητή κλπ. Το ίδιο και στη Βρετανία, τη Γαλλία, τη Γερμανία και παντού στον κόσμο.

Και θέλω να αναφερθούμε, όχι μόνο σε οικονομικά, αλλά και σε ποιοτικά χαρακτηριστικά

Πόσο οικονομία γίνεται στο ΕΚΑΒ, όταν:

1. Ξοδεύονται χρήματα για την εκπαίδευση και πρόσληψη Διασωστών, οι οποίοι καταλήγουν να κάνουν μεταφορές γιαγιάδων και βλέπουν επείγον περιστατικό κάθε 4 μήνες; Ο κάθε Δήμος αν αγόραζε ένα απλό ασθενοφόρο και το στελέχωνε με πληρώματα εκπαιδευμένα σε ένα 6μηνο ΚΕΚ, θα μπορούσε να εξυπηρετήσει τους Δημότες του μια χαρά. Κι αυτοί δεν θα είχαν τα δάκτυλά τους κολλημένα στο 166, στο τηλέφωνό τους. Τα παράπονά τους στο Δήμαρχο. Είναι μεγάλος ο Δήμος; Ας βγάλει 2 ασθενοφόρα. Ας βγάλει 10.

Και μιλάμε για ασθενοφόρα με βασικό εξοπλισμό, που κοστίζουν 30000 ευρώ. Ποιος ο λόγος να δίνουμε 120000, να έχουμε πανάκριβο εξοπλισμό για επείγοντα στα οχήματα και να τον κάνουμε βόλτες, μέχρι να σαπίσει. Μόνο στην Ελλάδα γίνεται αυτό!

2. Ξοδεύονται χρήματα για την λειτουργία κινητών μονάδων. Με πανάκριβο εξοπλισμό και τεράστια λειτουργικά έξοδα. Ο εξοπλισμός πάει χαμένος, γιατί στις διακομιδές κατά κύριο λόγο, χρησιμοποιείται εξοπλισμός του νοσοκομείου. Οι Μονάδες να πάνε στα Νοσοκομεία και τις διακομιδές να τις κάνει ο γιατρός της ειδικότητας, με την νοσηλεύτριά του. Και ειδικοί είναι και το υπόλοιπο διάστημα θα εργάζονται στην κλινική, αντί να ψάχνουν δέντρο στην πλατεία. Μόνο στην Ελλάδα γίνεται αυτό!

Να πάμε στο συντονιστικό, στο συνεργείο, στις αεροδιακομιδές; Όλοι μπορούμε να σκεφτούμε λύσεις που μειώνουν το κόστος στο 10%.

Ειδικά για τις αεροδιακομιδές, αφού έμεινα εκεί από την ίδρυση του τμήματος και για 9 χρόνια, θα κάνω μια αναφορά. Είναι λογικό συνάδελφοι να μιλάμε για μείωση των δαπανών και να στέλνουμε C 130, με κόστος 10000 ευρώ ανά ώρα, στην Κρήτη να φέρει περιπατητικό ασθενή; Ή να νοικιάζουμε τζετ ξένης εταιρίας, με κόστος 60000 ευρώ, για επαναπατρισμό ασθενούς από τη γερμανία; Με τα χρήματα που έχουμε ξοδέψει όλα αυτά τα χρόνια, όχι αεροπλάνο θα είχαμε αγοράσει, αλλά ολόκληρη πτέρυγα μάχης. Και αφού δεν κάνουμε πρωτοβάθμιες αεροδιακομιδές, δηλαδή από τον τόπο του συμβάντος, είναι λογικό να στέλνουμε Καρδιολόγο και Διασώστη να φέρουν νεογνό, αντί να πάει ο γιατρός του Παίδων με την νοσηλεύτριά του, που είναι ειδικοί; Είναι λογικό να στέλνουμε Πλαστικό χειρουργό να φέρει επικείμενο τοκετό; Μόνο στην Ελλάδα γίνεται αυτό!

Μόνο με τα παραπάνω και στατιστικά, περιορίζεις το στόλο σε 30 ασθενοφόρα στο λεκανοπέδιο και το καθένα κάνει δύο (2) περιστατικά στο 8ωρο. Είναι τυχαίο που οι Αμερικανοί συνάδελφοι στις μισές Πολιτείες δουλεύουν 48ωρες βάρδιες και μετά κάθονται 4 μέρες; Όχι, γιατί στο 48ωρο κάνουν 6 περιστατικά!

Και σαν συνέπεια, σκεφτείτε τα μειωμένα καύσιμα, τις μειωμένες φθορές και πάει λέγοντας.

Σκεφτείτε τώρα, ένα νέο παιδί που έρχεται από την Καβάλα (πχ) να σπουδάσει στο ΙΕΚ. Νοίκια έξοδα, πήγαινε - έλα, να βρει και μια προσωρινή δουλειά και να διοριστεί μετά από 4 χρόνια στην Αθήνα και να πάει μετά από 8 χρόνια στην Καβάλα, για να κάνει τι; Μεταφορά γρίπης, πυρετού και άλλων επειγόντων. Ας πάει κατευθείαν στον Δήμο της Καβάλας, ή έναν γειτονικό στην χειρότερη. Δεν χρειάζονται τη δόξα του ΕΚΑΒ Αθηνών τα νέα παιδιά. Δουλειά ψάχνουν. Ξέρει κανείς κανέναν Αμερικανό από το Τέξας, να πάει στη Ουάσιγκτον για δουλειά;

Κι όμως η κυβέρνηση θεωρεί, ότι πηγή όλων των κακών της Ελληνικής οικονομίας είναι ο μισθός μου. Και θα σωθεί η Ελληνική οικονομία, κόβοντάς μου επιδόματα, αυξήσεις και αυξάνοντάς μου τη φορολογία. Ας κόψει το μισθό του Παπαευσταθίου και της Κωσταδιού, που παίρνουν και περισσότερα.

Δεν ξέρω τι να πω. Μερικές φορές πιστεύω πως δεν τα κάνουν επίτηδες. Πως απλά είναι βλάκες.

Βέβαια, τα παραπάνω γεννούν ερωτήματα, αν τα δούμε σαν προτάσεις λειτουργίας. Επειδή όμως, την Αμερική την ανακάλυψαν πριν από χρόνια άλλοι και έχουν δώσει απαντήσεις σε όλα, θα επανέλθω σύντομα.

Πρωτογενείς

Τώρα που τα ελικόπτερα είναι της μόδας, είναι ευκαιρία για τους Ιπτάμενους Διασώστες του ΕΚΑΒ (σημερινούς, πρώην σαν και μένα και μελλοντικούς) να πούμε τον πόνο μας.

Η δουλειά των ελικοπτέρων του ΕΚΑΒ, (θα έπρεπε να) είναι οι πρωτογενείς επεμβάσεις στον τόπο του συμβάντος, με σκοπό την άμεση παροχή βοήθειας σε περιπτώσεις αδυναμίας γρήγορης προσέγγισης ασθενοφόρου, ή την προσαγωγή ιατρικού προσωπικού, ή την ταχύτατη διακομιδή του ασθενούς στο Νοσοκομείο.
Αντί γι΄αυτό, όπως και τα ασθενοφόρα άλλωστε, κάνουν διανοσοκομειακές διακομιδές, χρόνια περιστατικά, ή αεροταξί κατόπιν τηλεφωνήματος στελέχους της κυβέρνησης, ή της δημόσιας διοίκησης.

Η μετάβαση στις πρωτογενείς είχε προγραμματιστεί πολλά χρόνια πριν, αλλά η ανεύθυνη διαχείριση του συστήματος, προς όφελος (της τσέπης) κάποιων ιδιωτών, οδήγησε στα γνωστά ατυχήματα και όλα σταμάτησαν, για να περάσουμε στην αντίπερα όχθη, στα χέρια των Στρατιωτικών, οι οποίοι δεν φημίζονται για το ανοιχτό μυαλό τους.

Οι πρωτεργάτες της δημιουργίας του τμήματος αεροδιακομιδών γέρασαν και προτιμούν τις αεροβόλτες από τις αποπροσγειώσεις σε χωράφια και δρόμους. Έτσι, όταν η "Αττική Οδός" μας ζήτησε κάλυψη με ελικόπτερα, εμείς τους ζητήσαμε ελικοδρόμια ανά 2 1/2 χλμ "για λόγους ασφαλείας", αυτοί λιποθύμησαν από τα γέλια και η δουλειά χάθηκε. Σε τέτοιες εισηγήσεις στηρίζεται το Υπουργείο και κάθε χρόνο εξαγγέλλει την κάλυψη όλης της χώρας με ελικόπτερα, χωρίς να κάνει τίποτα. Το ξέρουμε βέβαια, πως αν δεν παίξει κάτι με μίζες, ελικόπτερα δεν βλέπουμε. Όπως και ασθενοφόρα. Ορίστε η τελευταία εξαγγελία:

Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος στο ένθετο του 'Εθνους "Wheels & Motors"
27/09/08
.....Μέσα στο προσεχές εξάμηνο, θα έχει κυριολεκτικά ανανεωθεί το σύνολο του στόλου του ΕΚΑΒ, με υπερσύγχρονα ασθενοφόρα και βεβαίως, με κινητές μονάδες, οι οποίες θα έχουν τη δυνατότητα ανάνηψης ή παροχής άμεσων υπηρεσιών, που σε πολλές περιπτώσεις σώζουν ζωές επιτόπου ακόμα και στην περίπτωση βαρύτατων τραυματισμών. Καθώς και με έναν νέο υπερσύγχρονο στόλο ελικοπτέρων, κυρίως για τις εθνικές οδούς. Θα είναι ελικόπτερα διαφορετικά με αυτά των διακομιδών, τα οποία θα επιχειρούν στους αυτοκινητοδρόμους, με δίκτυο ελικοδρομίων, το οποίο θα αναπτυχθεί σε όλο το μήκος, σε αποστάσεις βεβαίως λογικές, των εθνικών και επαρχιακών οδικών αξόνων. Όπως επίσης και ένας μικρός στόλος πλωτών ασθενοφόρων -ολοκληρώνεται αυτές τις ημέρες η μελέτη- για το νησιωτικό σύμπλεγμα και τη διασύνδεση ανάμεσα στα νοσοκομεία.

....Είναι ένα ολοκληρωμένο στρατηγικό σχέδιο, το οποίο υπολογίζουμε να παρουσιάσουμε στις αρχές του επόμενου έτους. Κοιτάξτε. Το ΕΚΑΒ έκλεισε τον πρώτο κύκλο του. Ενισχύεται σε προσωπικό, εξοπλίζεται με 300 καινούργια ασθενοφόρα. Επί ημερών μας, μην ξεχνάτε, ότι έχει σχεδόν διπλασιαστεί το προσωπικό και έπεται συνέχεια. Είμαστε σε καλό δρόμο......

Λόγια του αέρα δηλαδή.

Και αφού δεν κάνει το ΕΚΑΒ πρωτογενείς, κάνει ο Παλαιοκώστας και πολύ χαλαρά μάλιστα. Το ελικόπτερο της interjet που προσγειώνεται στην ταράτσα των φυλακών, θα μπορούσε να είναι ελικόπτερο του ΕΚΑΒ που προσγειώνεται στην ταράτσα νοσοκομείου μεταφέροντας πολυτραυματία. Στον ύπνο μας.

Τουλάχιστον ας δούμε πως το κάνει ένας Έλληνας (George Liothakes) στην Αμερική:

Από μια βάση εναέριων μέσων, όμοια με την δική μας της Ελευσίνας,

ξεκινάει το ελικόπτερο

και αφού θαυμάσουν τη θέα,

φτάνουν στο σημείο του ατυχήματος,

το οποίο έχει αποκλείσει η Πυροσβεστική,

παραλαμβάνουν τον τραυματία,

απογειώνονται

κάνουν τη δουλειά τους χαμογελαστά

φτάνουν στο Νοσοκομείο

προσγειώνονται και παραδίδουν.

Άντε και του χρόνου, με καινούργιες εξαγγελίες και καινούργιες πρωτογενείς στον Κορυδαλλό.

ΥΓ.

Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι ρομαντικοί συνάδελφοι στην επαρχία, που αντί να αράξουν σε κανένα τσιπουράδικο και να γελάνε μαζί μας, ψάχνουν και βρίσκουν ελικόπτερα και κάνουν ασκήσεις διάσωσης.

Ναι Σοφία, καλά κατάλαβες, στην πόλη σου είναι. Ψάχνονται για καμιά τιμωρία από τον Πρόεδρο.