ΕΚΑΒ και Τουρισμός

Ο τουρισμός είναι η βαριά βιομηχανία μιας χώρας που κατάντησε να καταναλώνει, χωρίς να παράγει το παραμικρό. Όλοι τον τουρισμό περιμένουν, ως μάνα εξ ουρανού. Από τον πλανόδιο μέχρι τον Πρωθυπουργό.

Αυτό που για τους υπόλοιπους είναι ευλογία Θεού, για το ΕΚΑΒ είναι εφιάλτης. Δεκάδες νησιά, με πληθυσμό 5 - 10 χιλιάδες κόσμο, το καλοκαίρι μαζεύουν εκατοντάδες χιλιάδες τουρίστες. Και είτε έχουν ένα ασθενοφόρο, είτε δύο, είτε τρία, ο τουρίστας περιμένει με τις ώρες στην άσφαλτο.

Στη συνείδηση του κόσμου, ασθενοφόρο = ΕΚΑΒ (κακώς κατά την γνώμη μου), οπότε προς τα κει στρέφονται τα βέλη οποιουδήποτε θελήσει να διαμαρτυρηθεί γι' αυτήν την κατάσταση. Προς τα κει και τα βέλη των συνδικαλιστών της Β. Ελλάδας και αναφέρομαι σε επιστολή της ΠΟΠ ΕΚΑΒ (www.popekab.gr), με την οποία ενημερώνει μέχρι και τις εισαγγελικές αρχές, για τις ελλείψεις στην Χαλκιδική. Για να καταλήξει ζητώντας ενίσχυση της Χαλκιδικής, αναφέροντας πως τους καλοκαιρινούς μήνες, ο πληθυσμός φτάνει το εκατομμύριο.

Επειδή οι συνάδελφοι δεν μας εξηγούν πως εννοούν την ενίσχυση, κάνω δικούς μου υπολογισμούς. Χρειάζονται 10 ασθενοφόρα το καλοκαίρι στην Χαλκιδική. Εύκολα λοιπόν παίρνεται μια απόφαση και προσλαμβάνονται 200 άτομα. Και για 4 μήνες όλα καλά. Μόλις φύγουν οι τουρίστες, ο πληθυσμός πέφτει στις 100 χιλιάδες. Τι θα κάνουν τον Χειμώνα οι συνάδελφοι; Πως θα σκοτώνουν την ώρα τους; Θα παίζουν μακριά γαϊδούρα, ή θα κατέβουν στον Άθω να μονάσουν; Ή θα δεχτούν να υπογράψουν σύμβαση κατά την πρόσληψη, ότι τον Χειμώνα θα έρχονται να δουλεύουν στην Ομόνοια; Και όχι μόνο αυτοί, αλλά και άλλοι από την Ρόδο, την Κρήτη, την Ζάκυνθο κλπ.

Τι κάνει μέχρι σήμερα το ΕΚΑΒ; Ότι όλοι οι Έλληνες, τουρισμό! Φεύγουν Πληρώματα από την Αθήνα και πάνε να καλύψουν κάποιο νησί. Άλλοι για 20 μέρες, άλλοι για 40, άλλοι για τρεις μήνες, μέχρι και 3 χρόνια έχουν μείνει κάποιοι.

Μένουν πίσω οι άδειες, γεμίζουν ρεπό, πληρώνει το ΕΚΑΒ τεράστια ποσά σε εκτός έδρας και μετακινήσεις, ανθρώπων και οχημάτων. Και πάλι δουλειά δεν γίνεται, γιατί κάποιοι τουριστικοί προορισμοί μένουν ακάλυπτοι.

Συμπέρασμα:

Από τον τουρισμό, όλοι βγάζουν χρήματα και το ΕΚΑΒ χάνει.

Ερώτημα:

Αυτοί που βγάζουν χρήματα, δεν ενδιαφέρονται για την ασφάλεια του τουρίστα; Δεν θέλουν να ξανάρθει; Οι Δήμοι βγάζουν τεράστια ποσά, δίνοντας άδεια για κατάληψη πεζοδρομίων και κοινόχρηστων χώρων από τους επιχειρηματίες. Ας βάλουν επιπλέον 1 ευρώ την καρέκλα και θα μαζέψουν εκατομμύρια. Ας αγοράσουν ασθενοφόρα και ας προσλάβουν όσους Διασώστες θέλουν με 5μηνη σύμβαση. Τόσοι συνάδελφοί μας είναι άνεργοι. Και το ΕΚΑΒ να μοριοδοτήσει την εργασία τους στα Δημοτικά ασθενοφόρα, αντί να υποχρεώνει τους απόφοιτους του ΙΕΚ να εργάζονται σε ιδιωτικά.

Άλλη λύση, πιο δωρεάν.

Οι κάτοικοι των τουριστικών περιοχών να λειτουργήσουν Εθελοντικά Ασθενοφόρα. Το ΕΚΑΒ ευχαρίστως θα τους παρέχει τεχνογνωσία και θα τους εκπαιδεύσει. Δεν θα αναφερθώ βέβαια σε επιμέρους σχεδιασμούς, για το ποιον ρόλο πρέπει να έχει το ΕΚΑΒ, ποιος πρέπει να κάνει τις διανοσοκομειακές διακομιδές και άλλα, για τα οποία έχω ξαναγράψει.

Γιατί λοιπόν τα γράφω αυτά, αφού είναι γνωστά σε όλους και αφού όλοι γνωρίζουν ότι έτσι γίνεται σε όλον τον πολιτισμένο κόσμο; Έτσι, γιατί όπως ξέρετε από χρόνια, μ' αρέσει να γίνομαι κακός. Και περισσότερο μ' αρέσει που όλοι διαφωνούν.

Οι κάτοικοι των τουριστικών περιοχών, θέλουν να παίρνουν, όχι να δίνουν. Θέλουν να κλέβουν τον ΦΠΑ και να απασχολούν ανασφάλιστο προσωπικό.

Οι Δήμαρχοι δεν το συζητούν καν. Αν τους έδινε λεφτά το Κράτος για καμιά πρόσληψη, ή για καμιά προμήθεια, τότε μάλιστα.

Οι συνδικαλιστές, κολλημένο γραμμόφωνο με δίσκο του '74. Φέρτε καινούργια ασθενοφόρα, πάρτε χιλιάδες υπαλλήλους και αφήστε μας να παίζουμε με τις μεταθέσεις και τις αποσπάσεις για να είμαστε δημοφιλείς.

Ούτε οι συνάδελφοί μου συμφωνούν. "Άσε ρε συ να πάμε σε κανένα νησί το καλοκαίρι, να πάρουμε κανένα φράγκο. Κρίση έχουμε".

Κρίση έχουμε. Γιατί άραγε;

Και ξανά απελευθέρωση

Μας είχαν απελευθερώσει και πέρυσι μαζί με άλλα επαγγέλματα, αλλά δεν έγινε τίποτε αφού το νομοσχέδιο έμεινε στα χαρτιά. Το γνωστό κόλπο που έκαναν και με τις απολύσεις και με το κλείσιμο των Οργανισμών, για να μασήσει η τρόικα και να μας δώσει το δάνειο.

Η τρόικα μας έδωσε το δάνειο, για δικούς της λόγους, αλλά τελικά δεν μάσησαν οι κουτόφραγγοι και τώρα τρέχει η κυβέρνηση να ξανααπελευθερώσει τα ίδια επαγγέλματα.

Και κάθε φορά που δημοσιεύεται ένα νομοσχέδιο, ή ένα προεδρικό διάταγμα, που γράφει μέσα Διασώστης, μας πιάνει τρέμουλο και αρχίζει το μοιρολόι.

Τι φοβόμαστε;

• Θα κλείσει το ΕΚΑΒ.
• Θα πουληθεί το ΕΚΑΒ.
• Θα βγάλει ασθενοφόρα ο ιδιώτης και θα πάρει τα κυριλέ περιστατικά και σε μας θα μείνουν οι χρήστες και οι άστεγοι.

Αυτό με τον ιδιώτη, ήμουνα νιος και γέρασα.

"Έχει κάνει προσφορά ο Αποστολόπουλος να αγοράσει το ΕΚΑΒ". Τότε δούλευα στο Ιατρικό Κέντρο και γελούσα με τις παπαριές των συνδικαλιστών στο αμφιθέατρο.

"120 ασθενοφόρα έχει έτοιμα η Intreamerican να τα ρίξει στην Αθήνα"

"30 ασθενοφόρα φτιάχνει ο Μαντός για την Interamerican. Θα πάρει τα χρόνια"

"Θα ιδιωτικοποιήσουν τις αεροδιακομιδές, γιατί εκεί είναι τα λεφτά".

Πότε μας τα έλεγαν αυτά; Κάθε φορά που ζητούσαμε κάτι. Να φοράμε στολές και όχι ποδιά. Να φτιάξουμε σχολή. Να έχουν σανίδες τα ασθενοφόρα.

"Εδώ αύριο θα είστε άνεργοι και ζητάτε σανίδες;"

Τώρα αυτά είναι παρελθόν. "Τώρα θα μας πάρει τη δουλειά ο Βγενόπουλος. Θα βγάλει 100 ασθενοφόρα".

Οι Αθηναίοι δεν ανησυχούν ιδιαίτερα. Όταν τραβάς κουπί στη γαλέρα δεν σου μένει χρόνος να ανησυχήσεις. Περισσότερο αγωνιούν στο ΕΚΑΒ της Άνω Πρασινοπλαγιάς, εκεί που έχουν βάλει κώνους στην καφετέρια και έχουν κοτσάρει φρέζα στο ασθενοφόρο.

Γιατί όμως ανησυχούν, αυτοί που ανησυχούν; Γιατί φοβούνται το γκρέμισμα του Δημοσιοϋπαλληλικού  Τείχους που τους προστατεύει; Γιατί επιμένουν στην διατήρηση του μονοπωλείου;

Γιατί σ' όλον τον κόσμο που δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι δεν φοβούνται για την δουλειά τους;

"Γιατί ο ιδιώτης θα κοιτάξει να βγάλει λεφτά και θα ρίξει τις υπηρεσίες. Θα βάλει και τον κόσμο να πληρώνει"

Μαλακίες.

1. Κανείς Βγενόπουλος, Θεοχαράκης, Αποστολόπουλος, Λάτσης, Κυριακού, δεν πετάει εκατομμύρια για να εκδικηθεί τον ΕΚΑΒίτη.

2. Όλοι αυτοί κι άλλοι τόσοι επενδύουν χρήματα, για να βγάλουν χρήματα, σε παιχνίδι με κανόνες. Αν κάποιος από αυτούς αποφασίσει να επενδύσει σε ασθενοφόρα, το πρώτο που θα ζητήσει από το Κράτος είναι να μπουν κανόνες. Εμείς τόσα χρόνια δεν το κάναμε.

3. Η ποιότητα των υπηρεσιών θα ανέβει με τον ανταγωνισμό. Θα μείνουν χωρίς δουλειά τα ασθενοφόρα:

• Που είναι βρώμικα.
• Που είναι τρακαρισμένα.
• Που το προσωπικό φοράει ότι να ναι.
• Που οι άντρες είναι αξύριστοι.
• Που οι γυναίκες είναι γκόμενες με κόκκινο νύχι.
• Που έχουν τρεις εφημερίδες και δύο φραπέδες στο ταμπλώ.
• Που πάνε στον πελάτη μετά από 32 ώρες.
• Που φέρονται με τον χειρότερο τρόπο.

4. Ο ιδιώτης δεν θα ψάχνει τις τσέπες των ασθενών για λεφτά. Θα υπογράψει συμβάσεις με τα ταμεία και τις ιδιωτικές ασφαλιστικές.

5. Τα ιδιωτικά ασθενοφόρα δεν πάνε για πλύσιμο δύο φορές στη βάρδια, δίνουν αμέσως τέλος και οι υπάλληλοι δεν δηλώνουν ασθένεια όποτε κλείσουν ραντεβού με γκόμενα. Οπότε δεν χρειάζονται 100 ασθενοφόρα, αλλά πολύ λιγότερα.

Το ερώτημα λοιπόν είναι άλλο: Εμείς γιατί φοβόμαστε τον ανταγωνισμό; Έχουμε κανέναν λόγο; Και το ερώτημα αφορά τους επαγγελματίες Διασώστες. Γιατί οι λοιποί ΕΚΑΒίτες ξέρω τι φοβούνται. Και το ΕΚΑΒ να κλείσει, δεν έχουν πρόβλημα. Η Πολιτεία είναι υποχρεωμένη να τους τοποθετήσει σε άλλη Δημόσια Υπηρεσία με τα ίδια χρήματα. Απλώς φοβούνται το ξεβόλεμα. Ότι θα πρέπει να δουλεύουν. Να είναι στην ώρα τους. Να λογοδοτούν.

Τον ανταγωνισμό φοβούνται οι Διασώστες που δεν είναι καλοί στη δουλειά τους, επειδή δεν την αγαπούν. Αυτοί που αναγκάστηκαν να πάρουν πτυχίο, για να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι. Αυτοί που δεν θέλουν επαγγελματικά δικαιώματα και άδεια άσκησης επαγγέλματος, για να κάνουν ότι τους κατέβει και να μην τους ελέγχει κανείς.

Όλοι οι υπόλοιποι είναι σίγουροι πως αν το ΕΚΑΒ και οι συνάδελφοί τους, τους επιτρέψουν να δείξουν τις δυνατότητές τους, δεν θα τολμήσει κανείς ιδιώτης να επενδύσει σε υπηρεσίες ασθενοφόρων. Κι αν το κάνει θα πετάξει τα λεφτά του.

Κρίσιμο σταυροδρόμι

Ξαφνική κινητικότητα παρουσίασε το ζήτημα της αλλαγής του Οργανισμού του ΕΚΑΒ. Χρόνια μας απασχολούσε, αφού ο προηγούμενος αποτελούσε τροχοπέδη ανάπτυξης.

Οι διαβουλεύσεις βέβαια δεν θα γίνουν με γνώμονα την πρόοδο στην προνοσοκομειακή φροντίδα, αλλά στο πως θα μοιραστούν οι καρέκλες. Και οι Διασώστες, για άλλη μία φορά δεν θα έχουν λόγο, αφού σε τέτοιου είδους σχεδιασμούς συμμετέχουν όποιοι κάθονται σε γραφείο.

Το μεγάλο παιχνίδι βρίσκεται στο μοίρασμα των Διευθύνσεων. Στον ισχύοντα Οργανισμό, προβλέπονται τρεις (!) διοικητικές διευθύνσεις και μία νοσηλευτική. Για ποιο λόγο τρεις διοικητικές; Μάλλον για να υπάρχουν πολλές θέσεις σε γραφεία.

Για ποιο λόγο νοσηλευτική διεύθυνση; Τι δουλειά έχουν οι νοσηλευτές στην προνοσοκομειακή φροντίδα; Κανείς δεν ξέρει την απάντηση.

Οι Διασώστες και τα ασθενοφόρα είναι αναγκαίο κακό για το ΕΚΑΒ. Υπάρχουν μόνο και μόνο για να μπορούν κάποιοι να είναι δημόσιοι υπάλληλοι.

Όλες οι άλλες ειδικότητες στο ΕΚΑΒ δημιουργήθηκαν για να υποστηρίζουν την λειτουργία των ασθενοφόρων. Κι όμως! Τα Πληρώματα των ασθενοφόρων είναι η τελευταία τρύπα της φλογέρας. Για να μπορέσουν να κάνουν την δουλειά τους πρέπει να γυρνάνε από γραφείο σε γραφείο και να παρακαλάνε. Ακόμη και για ένα κουτί γάντια. Για μια τέτοια παραγγελία "εργάζονται" 15 διοικητικοί υπάλληλοι και απασχολείται προσωπικό 3 διευθύνσεων. Μια διαδικασία 15 ημερών, ολοκληρώνεται σε 14 μήνες. Έτσι για να έχουμε δουλειά.

Και βέβαια αυτοί που είναι οι τελικοί χρήστες του υλικού, δεν έχουν κανέναν λόγο στη διαδικασία. Δεν μπορούν ούτε την γνώμη τους να πουν για την ποιότητα και τις προδιαγραφές.

Όταν δημιουργήθηκε ο Οργανισμός, στον δρόμο δούλευαν δύο ειδικότητες: Τα Πληρώματα των ασθενοφόρων και οι γιατροί. Η Ιατρική Υπηρεσία έγινε Τμήμα και τα Πληρώματα προσωπικό στην Νοσηλευτική Διεύθυνση. Οι νοσηλευτές δεν εργάστηκαν ποτέ στα ασθενοφόρα, αφού με απόφαση του σωματείου τους δεν επιτρέπεται να σηκώνουν φορείο. Προσλαμβάνονται λοιπόν στο ΕΚΑΒ, για να κάνουν διοίκηση. Ποιους να διοικούν; Τους χαμάληδες!!!

Περισσότερες πιθανότητες να αποκτήσουν Διεύθυνση έχουν οι γιατροί, παρ' ότι η Ιατρική προνοσοκομειακά έχει ξεπεραστεί ιστορικά και πουθενά στις ανεπτυγμένες χώρες δεν εργάζονται γιατροί στα ασθενοφόρα. Γιατροί με ειδικότητα την επείγουσα ιατρική, χρησιμοποιούνται για τον επιστημονικό έλεγχο των παρεχόμενων υπηρεσιών. Και όχι κατ' ανάγκη ως κύριο έργο. Μπορούν να δουλεύουν στο Νοσοκομείο τους και να το κάνουν κι αυτό.

Σ' όλο τον (πολιτισμένο) κόσμο, οι υπηρεσίες ασθενοφόρων διοικούνται από Διασώστες. Είτε ανήκουν στο Κράτος, είτε στους Δήμους, είτε στην Πυροσβεστική. Ακόμη και οι ιδιωτικές.

Βέβαια, προϊστάμενος Διεύθυνσης δεν μπορεί να γίνει ένας απόφοιτος λυκείου. Ούτε ένας απόφοιτος ΙΕΚ. Είναι λοιπόν ευκαιρία, να πετύχουμε μ' έναν σμπάρο δυο τρυγόνια. Να δοθεί η διεύθυνση στους Διασώστες και ταυτόχρονα να ιδρυθεί η Ακαδημία. Και να μέχρι να υπάρξει διασώστης με ανάλογα προσόντα, η θέση να δοθεί σε συνάδελφο με κριτήρια που θα θεσπίσει η Διοίκηση.

Το Σωματείο εργαζομένων, πρέπει να δηλώσει ξεκάθαρα στη Διοίκηση, πως οποιαδήποτε άλλη απόφαση θα είναι casus belli.

Οποιαδήποτε άλλη στάση του Σωματείου θα ισοδυναμεί με μειοδοσία.

Θέσεις εργασίας

Σοβαρό τροχαίο έγινε πριν τρεις μέρες στον Μαλιακό, με εμπλοκή ασθενοφόρου και με τραγικό αποτέλεσμα για το πλήρωμα: ο ένας σκοτώθηκε και ο άλλος τραυματίστηκε βαριά.

http://www.e-evros.gr/index.php?sec=85&cid=10780

Το τι και το πως δεν έχει σημασία, υπό το βάρος της απώλειας ανθρώπινων ζωών.

Αυτό που βλέπουμε και σ' αυτή την περίπτωση είναι ότι δεν υπάρχουν Διασώστες στο πλήρωμα. Όχι ότι αν οδηγούσε Διασώστης  αντί για τον γιατρό, θα απέφευγε το αυτοκίνητο που πέρασε στο αντίθετο ρεύμα και έπεσε επάνω τους. Η οδηγική ικανότητα δεν έχει σχέση με την ειδικότητα. Έχω δει γιατρούς να οδηγούν άριστα και Διασώστες να μην κάνουν ούτε για οδηγοί παρκετέζας.

Το σημαντικό για μας είναι οι χαμένες θέσεις εργασίας. Στα ασθενοφόρα Νοσοκομείων, Κ.Υ., Κλινικών, βλέπουμε τον οποιονδήποτε, εκτός από Διασώστες: οδηγούς, θυρωρούς, σεκιούριτι, τραυματιοφορείς ακόμη και γιατρούς.

Κι αυτό γιατί δεν υπάρχει νόμος που να σχετίζεται με την στελέχωση του ασθενοφόρου. Βέβαια και εγώ ο ίδιος έχω πει ότι, είναι υπερβολή να σπουδάζει κάποιος δύο χρόνια για να κάνει διακομιδές και εξιτήρια, με το ηλίθιο επιχείρημα, ότι όλα τα περιστατικά στραβώνουν. Αλλά τουλάχιστον ας καθοριστεί, ποια ασθενοφόρα στελεχώνουν Διασώστες και ποια όχι.

Για να ξέρουν οι απόφοιτοι του ΙΕΚ που να απευθύνονται για δουλειά.

Πως να γίνει όμως αυτό, όταν στο Υπουργείο Υγείας δεν γνωρίζουν ότι υπάρχει σχολή Πληρωμάτων Ασθενοφόρων και ετοίμασαν την μετάταξη οδηγών λεωφορείων σε έναν Οργανισμό με κύρια αποστολή τα ιατρικά επείγοντα. Και δεν το γνωρίζουν γιατί κανείς δεν τους ενημέρωσε τα τελευταία 25 χρόνια. Ούτε οι Διοικήσεις, ούτε οι συνδικαλιστές.

Οι άνεργοι Διασώστες, οι οδηγοί της ΕΘΕΛ, τα ιδιωτικά ασθενοφόρα και άλλα παραμύθια.

Πολλές συζητήσεις γίνονται το τελευταίο διάστημα στο ΕΚΑΒ, αφού λόγω επίσχεσης υπάρχει χρόνος απεριόριστος. Οι ίδιες που γίνονταν και πριν, τώρα με μεγαλύτερη ένταση. Δεν τις παρακολουθώ, όπως και κάθε σοβαρός συνάδελφος, αφού δεν μπορούμε να ακούμε συνεχώς τα ίδια παραμύθια, από τους ίδιους αφηγητές.

Την μόνη που παρακολουθώ, όσο μπορώ, είναι αυτή που γίνεται μεταξύ των ανέργων συναδέλφων, οι οποίοι κάνουν και κινήσεις, μήπως και βοηθήσουν οι ίδιοι τον εαυτό τους, αφού όσοι τους έβγαζαν λόγους τα προηγούμενα χρόνια, τώρα τους λένε δικαιολογίες. Ότι φταίει η κρίση και η καμαριέρα που δεν έκαστε στον Στρος Καν. Και δεν βρίσκεται ούτε ένας να τους πει, ότι και χωρίς κρίση, διορισμό δεν θα έβλεπαν.

Εξακολουθούν όμως να τους προσεγγίζουν, διάφοροι συνδικαλίζοντες τσαρλατάνοι, όχι για να τους βοηθήσουν βέβαια, αφού κι ίδιοι είναι άσχετοι, αλλά για να στρέψουν τον αγώνα τους σε ανώδυνα γι' αυτούς μονοπάτια. Γιατί το πρόβλημα των ανέργων συναδέλφων, σε τίποτα δεν διαφέρει από το πρόβλημα του ίδιου του ΕΚΑΒ.

Αν δηλαδή το ΕΚΑΒ είχε λύσει τα εσωτερικά του προβλήματα, δεν θα υπήρχε πρόβλημα ανέργων. Αυτά τα έχω ξαναπεί σε προηγούμενες αναρτήσεις και δεν υπάρχει λόγος να επανέλθω.

Έχει κολλήσει λοιπόν η βελόνα στα ιδιωτικά ασθενοφόρα και στους οδηγούς της ΕΘΕΛ.

Και για τους οδηγούς της ΕΘΕΛ έχω ξαναγράψει και για τα ιδιωτικά. Μου έκανε όμως εντύπωση η επιμονή κάποιων να παραπληροφορούν και σ' αυτή την κατεύθυνση να μην διστάζουν να λένε ότι ψέμα τους κατέβει.

Αφορμή, πρόσφατο δημοσίευμα (σερβιρισμένο μέσα από το ΕΚΑΒ) της εφημερίδας Πρώτο Θέμα για τα ιδιωτικά ασθενοφόρα, το οποίο (παρόμοιο) στο παρελθόν είχε δημοσιεύσει και άλλη εφημερίδα. Μου έκανε εντύπωση η αναφορά, στο προσωπικό που χρησιμοποιούν οι ιδιώτες.

Ο κανόνας για τη στελέχωση των ιδιωτικών οχημάτων μαρτυρά την ανευθυνότητα με την οποία αντιμετωπίστηκε το πεδίο της ιδιωτικής διακομιδής στη χώρα μας, καθώς στα ιδιωτικά ασθενοφόρα δεν απαιτείται να υπάρχει εξειδικευμένο και καταρτισμένο πλήρωμα. Σε αντίθεση με τις υψηλές προδιαγραφές που τίθενται σε ό,τι αφορά την εκπαίδευση πληρώματος ασθενοφόρου του ΕΚΑΒ, ορίζεται ότι «το ιδιωτικό όχημα πρέπει να έχει οδηγό και συνοδηγό, καθώς και ότι ο οδηγός ή έστω ο συνοδηγός να έχει στοιχειώδεις γνώσεις και εμπειρία στην παροχή πρώτων βοηθειών»!

Έτσι είναι τα πράγματα; Και βέβαια όχι! Έτσι τα είπαν στο συντάκτη της εφημερίδας, αυτός τα έγραψε και εκτέθηκε. Γιατί η αλήθεια είναι στο ανάποδο.

Γιατί ο ιδιώτης στο φινάλε, μεταφέρει γιαγιάδες.

Στο ΕΚΑΒ υπηρετούν εκατοντάδες υπάλληλοι και μάλιστα στα ασθενοφόρα επειγόντων, οι οποίοι δεν είναι πτυχιούχοι!!!

Και ο πολίτης δεν το γνωρίζει, παρ' ότι δικαιούται. Δεν υπάρχουν διακριτικά στις στολές τα οποία θα του δίνουν την δυνατότητα αυτή! Γιατί; Γιατί κάποιοι βολεύονται!

Όταν λοιπόν συμβεί ένα (π.χ) τροχαίο, ο πολίτης παιζει ΛΟΤΟ, σχετικά με το ποιος θα έρθει να διαχειριστεί τον αεραγωγό και την σπονδυλική στήλη.

Το ΕΚΑΒ λοιπόν, πρέπει να στείλει ΟΛΟΥΣ τους μη πτυχιούχους να κάνουν τις διακομιδές, για να μείνουν χωρίς δουλειά τα 'πειρατικά' ασθενοφόρα. Και να προσλάβει πτυχιούχους Διασώστες να κάνουν τα επείγοντα. Από κει ξεκινάμε και τα υπόλοιπα τα βρίσκουμε.

οι αδιόριστοι, οι διορισμένοι και οι καβατζωμένοι

Με αφορμή την ενημέρωση που είχα για την συνάντηση των αδιόριστων διασωστών του ΕΚΑΒ θα αναφέρω κάποιο γεγονός και θα ήθελα επίσης να αφήσω το σχόλιο μου.

Πριν κάποια χρόνια τότε που η Ρωσία ήταν επίσημα χρεοκοπημένη και απαξιωμένη παγκοσμίως, εκείνη την περίοδο έτυχε να παραλάβω ένα χρόνιο περιστατικό με το ασθενοφόρο όπου συνοδός της ηλικιωμένης άρρωστης ήταν μια κυρία από την Ρωσία, συνηθισμένο φαινόμενο για εκείνη την εποχή. Μπαίνοντας στην καμπίνα του ασθενοφόρου η Ρωσίδα συνοδός άρχισε να ρωτάει στο άσχετο για τις δυνατότητες του απινιδωτή αν είναι μονοφασικός η διφασικός κλπ και ένα σωρό άλλες εξειδικευμένες ερωτήσεις σχετικά με τον εξοπλισμό του ασθενοφόρου.

Την ρώτησα αν είχε σχέση με το επάγγελμα και μου απάντησε ότι ήταν γιατρός με εξειδίκευση στην επειγοντολογία, εργαζόταν ως γιατρός επειγόντων στην Σοβιετική ένωση παλιά και λόγω του ότι δεν αναγνωριζόταν το πτυχίο της από το Ελληνικό κράτος, αναγκάστηκε να ξεσκατώνει γερόντια στην Ελλάδα, μιας και εγκατάλειψε την χρεοκοπημένη τότε Ρωσία για οικονομικούς λόγους.

Δυστυχώς βρισκόμαστε επισήμως στην Ελλάδα του σήμερα ένα βήμα πριν το μεγάλη χρεοκοπία όπως είχε συμβεί τότε στην Σοβιετική ένωση, γιατί ανεπισήμως έχουμε χρεοκοπήσει εδώ και καιρό κάτι το ξέρουμε όλοι.

Οι καλές εποχές του Ελληνικού δημοσίου και τα σίγουρα δημοσιοϋπαλληλικά χρόνια έχουν περάσει.

Βλέπουμε ότι μισθοί περικόπτονται, επιδόματα μειώνονται ή καταργούνται και διαπιστώνουμε ότι το δημόσιο απαξιώνεται, συρρικνώνεται και συγχωνεύεται, όπως στην περίπτωση των 83 υπαλλήλων της ΕΘΕΛ.

Πιστεύω πως είναι απόλυτα φυσιολογικό οι εκπαιδευμένοι αδιόριστοι συνάδελφοι να ζητούν πρόσβαση στην εργασία, με μισθούς ανθρώπινους και όχι μεσαιωνικούς, δεν ξέρω όμως πόσο φυσιολογικό είναι κάποιος να επενδύει επαγγελματικά σε ένα εργοδότη-δημόσιο μιας σχεδόν χρεοκοπημένης χώρας;

-Σε ποια υποβάθμιση του επαγγέλματος αναφέρονται στην ανακοίνωση τους οι αδιόριστοι συνάδελφοι, όταν το κράτος είναι σχεδόν ένα βήμα πριν βάλει λουκέτο; Όταν τα δημόσια νοσοκομεία ζητιανεύουν για γάντια latex και κωλόχαρτο;

-Ποιο από όλα τα λαμόγια που μας χρεοκόπησαν υπολογίζει το επίπεδο σπουδών και την δωρεάν προνοσοκομειακη φροντίδα;

Αν θυμάμαι καλά, όταν πριν μερικά χρόνια, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είχε χτυπήσει το πόδι του ενώ βρισκόταν στα Γιάννενα, μεταφέρθηκε άμεσα με πτητικό μέσο στην Αθήνα λες και τα Γιάννενα δεν διαθέτουν πανεπιστημιακό νοσοκομείο.

-Έτσι δίνεται το καλό παράδειγμα;

-Μήπως δεν πραγματοποιούνται ακόμη και σήμερα πολυέξοδες μετακινήσεις πολιτικάντηδων καταχρηστικά και προκλητικά, με αεροπορικά μέσα;

-Για ποια ισοπολιτεία μιλάμε;

-Ποιος υπολογίζει από δαύτους την δωρεάν παροχή βοηθείας και γιατί να μπουν οι ίδιοι στον κόπο να νιώσουν το πρόβλημα των αδιόριστων ή να νοιαστούν για την δημόσια υγεία, όταν ξέρουν ότι όπως και να 'χουν τα πράγματα θα εξυπηρετηθούν πρώτοι πρώτοι, είτε από δημόσια μέσα, είτε σε ιδιωτικά θεραπευτήρια και χωρίς να πληρώσουν μία.

Ανακεφαλαιώνοντας πιστεύω, πως οι αδιόριστοι συνάδελφοι θα πρέπει να σκεφτούν τι ακριβώς ζητάνε και από ποιον, με ποιον τρόπο θα διεκδικήσουν το δίκιο τους, τι προτάσεις θα πρέπει να καταθέσουν και πόσο εύκολο είναι να υλοποιηθούν και φυσικά θα πρότεινα σε καμία περίπτωση μην επαναπαυτούν σε υποσχέσεις τύπου …….'λεφτά υπάρχουν'.

Εύχομαι να διοριστούν οι συνάδελφοι το συντομότερο.

Εύχομαι επίσης οι πτυχιούχοι αδιόριστοι να έρθουν στο σύστημα υγείας και απεύχομαι οι διορισμένοι του συστήματος υγείας να κάνουν παρέα στους αδιόριστους.

Τέλος εύχομαι αν και φαίνεται δύσκολο, η “υγιής” δημόσια υγεία να συνεχίζει την ύπαρξη της για το καλό όλων μας.

Νίκος Μαρκογιάννης

Σωματείο Εργαζομένων ΕΚΑΒ Αθηνών: Το χθες αντιστέκεται!

Για τον συνδικαλισμό στο χώρο μας, έχω γίνει κουραστικός να γράφω. Σε αρκετές αναρτήσεις μάλιστα έχω αναρωτηθεί για τον λόγο ύπαρξης πολλών και διαφορετικών Σωματείων και για το τελικό όφελος που προκύπτει για τον απλό εργαζόμενο.

Πάγιο αίτημα των εργαζομένων σε όλη την Ελλάδα, η κοινή δράση αυτών. Πολλές συζητήσεις έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια, αλλά καμία ουσιαστική πρωτοβουλία σ' αυτή την κατεύθυνση.

Και ξαφνικά πληροφορούμαι ότι υπάρχει πρόταση για κοινή δράση όλων των Πρωτοβάθμιων Σωματείων του ΕΚΑΒ. Πρόταση που κατέθεσαν από κοινού, ο Πρόεδρος με τον Γραμματέα του Σωματείου μας.

Στο πλαίσιο της συνάντησης των Σωματείων, προτείνεται συμφωνία για θέματα Θεσμικά:

(αναφέρω επιγραμματικά) Ο δημόσιος χαρακτήρας του ΕΚΑΒ, η ενιαία πανελλαδική λειτουργία του, η αναβάθμιση του ρόλου του Διασώστη, η επικαιροποίηση του Οργανισμού, η προώθηση της άδειας άσκησης επαγγέλματος, η ένταξη στα βαρέα, η αναβάθμιση της βασικής εκπαίδευσης σε ΤΕΙ, ή Ακαδημία, κ.ά

Και Οικονομικά: η αποκατάσταση του εισοδήματός μας, οι απαίτηση για προσλήψεις, ενσωμάτωση νέων τεχνολογιών, καταβολή διάφορων επιδομάτων, κ.ά.

Και πριν προλάβω να χαρώ, μαθαίνω ότι υπάρχουν αντιδράσεις από ορισμένους συνδικαλιστές και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί!

Είναι δυνατόν ώριμος συνδικαλιστής να αντιδρά σε μια τέτοια πρωτοβουλία;

Κάθε αρχή και δύσκολη συνάδελφοι. Ειδικά όταν έχεις να αντιμετωπίσεις τον στενό κομματικό κλοιό όλων των Παρατάξεων που τόσα χρόνια έχει γίνει η αιτία για το  λίμνασμα των προβλημάτων με αποτέλεσμα να μην βρίσκουν λύση για την  ενιαία δράση των εργαζομένων στα κοινά προβλήματα.

Ζητούν κάτι συγκεκριμένο οι διαφωνούντες και αντιδρούν σ' αυτή την πρωτοβουλία;

Εκτός αν κάτι άλλο συμβαίνει!

Ανοιχτή επιστολή του Προέδρου εργαζομένων ΕΚΑΒ προς τον Υπουργό Υγείας

Θεωρώ υποχρέωσή μου να αναδημοσιεύσω την παρακάτω επιστολή. Τα αναφερόμενα σ' αυτήν είναι απολύτως τεκμηριωμένα, περιλαμβάνουν την σημερινή πραγματικότητα στον Οργανισμό, καθώς και την πολύχρονη εμπειρία του ΕΚΑΒίτη από την λειτουργία της Υπηρεσίας.

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΥΓΕΙΑΣ

Έξι σημεία για μια συμφωνία

1. Σκληρός πυρήνας της δημόσιας και δωρεάν περίθαλψης.

Σε συνθήκες όπως αυτές στις οποίες βρέθηκε η χώρα μας, με αποτέλεσμα να τεθεί υπό την επιτροπεία των δανειστών της, το κράτος πρόνοιας αποτελεί τον συνήθη στόχο.

Η συρρίκνωση του ξεκινά από τις συντάξεις και κατόπιν έρχεται η σειρά της περίθαλψης και των προνοιακών δομών.

Ασχέτως του πόσο αποτελεσματικό ή δίκαιο υπήρξε αυτό το κράτος πρόνοιας μέχρι τώρα, η υπεράσπιση του αποτελεί εξ ορισμού στόχο του συνδικαλιστικού κινήματος και ιδιαίτερα όταν πρόκειται για χώρο εργαζομένων στο ΕΣΥ.

Στην περίπτωση του ΕΚΑΒ, το οποίο έχει ως κύριο αντικείμενο του την επείγουσα προνοσοκομειακή περίθαλψη και την αντιμετώπιση των καταστροφών, θα λέγαμε ότι βρισκόμαστε στο σκληρό πυρήνα της δημόσιας και δωρεάν περίθαλψης.

Δεδομένου ότι πρόσφατα η επείγουσα νοσοκομειακή περίθαλψη έγινε στόχος όχι μόνο περικοπών αλλά και επιβολής οικονομικών φραγμών στην ελεύθερη πρόσβαση στις υπηρεσίες επειγόντων, η επισήμανση αυτή ίσως να αποκτά ιδιαίτερη επικαιρότητα.

2. Η συζήτηση πρέπει να γίνεται πάνω από το τραπέζι και με ανοικτά χαρτιά.

Το ΕΚΑΒ με πολλά προβλήματα στον τρόπο που αναπτύχθηκε αλλά και στον τρόπο που διοικείται έχει σίγουρα σοβαρότατα περιθώρια βελτιώσεων.

Ωστόσο είναι διαφορετική η προσέγγιση από την πλευρά του χρήστη και των εργαζομένων σε όσα αυτοί εντοπίζουν και που ξεκινούν από διάφορες αδυναμίες, ατέλειες, καθυστερήσεις, αγκυλώσεις, για να φθάσουν σε φαινόμενα κακοδιοίκησης ή ακόμη και καραμπινάτων σκανδάλων και τελείως διαφορετική η προσέγγιση όσων θεωρούν ότι η επείγουσα προνοσοκομειακή περίθαλψη αποτελεί μια υπερβολική πολυτέλεια υπό τις παρούσες δημοσιονομικές συνθήκες.

Άρα δεν είναι όλες οι γενόμενες επισημάνσεις, αποκαλύψεις, προτάσεις και μεταρρυθμιστικές ιδέες για το …καλό μας.

Όσο λάθος θα ήταν η τυχόν καθήλωση μας σε ότι συμβαίνει σήμερα και η συντηρητική άρνηση κάθε αλλαγής άλλο τόσο θα ήταν λάθος να υποβαθμίζεται η πολιτική σε μια αθώα αναζήτηση τεχνικών καινοτομιών χωρίς να διασαφηνίζεται δηλαδή η κατεύθυνση της κάθε πολιτικής καθώς και τα συμφέροντα τα οποία αυτή προτάσσει!

Ακόμη λοιπόν και όταν υπάρχουν κοινοί τόποι & συμπτώσεις απόψεων καθόλου δεν αποκλείεται να έχουμε συναντηθεί σε αυτούς ερχόμενοι από αντίθετα ρεύματα, οπότε οι επιμέρους συμφωνίες δεν αποκλείουν την σύγκρουση, ακόμη και την μετωπική.

Για το λόγο αυτό η διαφάνεια και η διαβούλευση είναι απαραίτητες όσο ποτέ και πάντως είναι απολύτως απαράδεκτη κάθε σκέψη πολιτικού αιφνιδιασμού όλων των εμπλεκόμενων και ιδιαίτερα των εργαζομένων.

3. Δέσμευση όλων στην προάσπιση της ακεραιότητας του ΕΚΑΒ και στην ενίσχυση του χαρακτήρα του ως εθνικής υπηρεσίας.

Η αποσπασματική ανάπτυξη του ΕΚΑΒ αλλά και μια σειρά αντικειμενικών δυσκολιών έχουν οδηγήσει σε μεγάλη ανομοιογένεια και σε διοικητική χαλαρότητα που φθάνει συχνά σε φαινόμενα εγκατάλειψης των παραρτημάτων του.

Προφανώς ο οργανισμός πρέπει να αποκτήσει επειγόντως status εθνικής υπηρεσίας ωστόσο αυτό δεν νομιμοποιεί απόψεις υπέρ του διαμελισμού του σε περιφέρειες είτε σε ΔΥΠΕ είτε ακόμη και σε νοσοκομεία.

Πίσω από τέτοιες απόψεις κρύβεται αφενός η επιθυμία ξεφορτώματος στην περιφέρεια του οικονομικού και πολιτικού κόστους και αφετέρου η προθυμία ανάληψης μιας τέτοιας ευθύνης από ανθρώπους που βλέπουν το ΕΚΑΒ ως ένα προνομιακό πεδίο παραγοντισμού, όπως συμβαίνει σήμερα στις αεροδιακομιδές αλλά και σε συγκεκριμένα νησιά του Αιγαίου.

Δεν αντιλαμβάνονται προφανώς ότι το κύριο έργο του ΕΚΑΒ δεν είναι η επιδεχόμενη ρουσφετολογικές παρεμβάσεις διαχείριση των χρονίων περιστατικών αλλά η υψηλών απαιτήσεων και συνήθως άχαρη δουλειά των επειγόντων και των καταστροφών.

Παρομοίως, διάφοροι παντογνώστες που στελεχώνουν την ιεραρχία του ΕΣΥ, αφού τάχα επέλυσαν όλα τα προβλήματα του υπόλοιπου ΕΣΥ, προθυμοποιούνται να αναλάβουν επιχειρησιακά κάτι το οποίο αγνοούν παντελώς.

Πρόκειται για τους ίδιους ανθρώπους που δεν έχουν επί δεκαετίες καταφέρει να λειτουργήσουν τα ΤΕΠ των νοσοκομείων και εχθρεύονται την ύπαρξη επείγουσας νοσοκομειακής περίθαλψης.

Αγνοούν λοιπόν τις σοβαρές ανάγκες τεχνογνωσίας της επείγουσας προνοσοκομειακής αφού θεωρούν το ΕΚΑΒ κάτι σαν εταιρεία μεταφορών με δύστροπους και απείθαρχους ‘οδηγούς’.

4. Δέσμευση όλων στην προτεραιότητα και στην μη αποδυνάμωση της επείγουσας, στα πλαίσια της ανάπτυξης των δραστηριοτήτων του ΕΚΑΒ.

Λίγοι γνωρίζουν ότι δεν είναι όλα τα κρατικά ασθενοφόρα ΕΚΑΒίτικα αφού περίπου το 1/3 εξ αυτών ανήκει σε νοσοκομεία και Κέντρα Υγείας, που εξυπηρετούν αφενός τις δικές τους ανάγκες διακομιδών ωστόσο καλύπτουν και ανάγκες της επείγουσας περίθαλψης σε σημαντικό μέρος της ελληνικής επικράτειας.

Αυτά τα ασθενοφόρα, που παρέχουν πολύ κατώτερες υπηρεσίες από πλευράς στελέχωσης και εκπαίδευσης, διαμορφώνουν μια παράδοξη εικόνα του τύπου της παλιάς διάκρισης Αστυνομίας – Χωροφυλακής.

Ωστόσο μια ετσιθελική λύση ενοποίησης χωρίς την αναγκαία ενίσχυση και χωρίς πολλές άλλες αναγκαίες ρυθμίσεις θα έθετε σε θανάσιμο κίνδυνο τον πυρήνα των παρεχομένων από το ΕΚΑΒ υπηρεσιών, δηλαδή των υπηρεσιών επειγόντων!

Είναι απορίας άξιο το πως αγνοείται ένα από τα πλέον στοιχειώδη μαθήματα του management για το πόσο εύκολα μπορεί να καταρρεύσει ακόμη και η πιο επιτυχημένη εταιρεία από την απότομη διεύρυνση του αντικειμένου της στα πλαίσια ενός κακώς προετοιμασμένου εγχειρήματος επέκτασης.

5. Απόκρουση σεναρίων στρατιωτικοποίησης του ΕΚΑΒ

Συχνά η Ελλάδα έγινε πεδίο εφαρμογών μεταρρυθμίσεων με την μέθοδο copy & paste.

Η μηχανιστική αντιγραφή μοντέλων επιτυχημένων αλλού μπορεί να οδηγήσει σε καταστροφικά σφάλματα.

Είναι γεγονός ότι στη χώρα μας υπολείπεται σημαντικά ο συντονισμός υπηρεσιών που εμπλέκονται στην Πολιτική Προστασία.

Από την άλλη σε πολλές χώρες λειτουργούν ενοποιημένα οι υπηρεσίες έκτακτων αναγκών που συνήθως ανήκουν στους δήμους.

Στην Ελλάδα όμως η Πυροσβεστική υπάγεται στα Σώματα Ασφαλείας και δεν σχετίζεται καθόλου με την επείγουσα προνοσοκομειακή περίθαλψη.

Οι σκέψεις περί τυχόν ενοποίησης όλων των υπηρεσιών εκτάκτων αναγκών θα έπρεπε να αναφέρονται σε μια εκ βάθρων αναδιάρθρωση πολλών εμπλεκόμενων υπηρεσιών και όχι στην αυθαίρετη εκχώρηση του σημερινού ΕΚΑΒ στην σημερινή Πυροσβεστική!

Πώς θα μπορούσε εξάλλου να διοικηθεί το ΕΚΑΒ από μια ιεραρχία που σε όλη της την επαγγελματική ζωή της δεν έχει δει το χρώμα του αίματος;

Ποια είναι άραγε η εμπειρία από την αντίστοιχη ενοποίηση της με τη Δασική Υπηρεσία, όπου η συνάφεια του αντικειμένου ήταν πολύ μεγαλύτερη;

Παρά την όποια γοητεία διαθέτουν τέτοιες λύσεις σε καιρούς θρυλούμενων ιδιωτικοποιήσεων ή και αμφισβήτησης της μονιμότητας…

6. Δέσμευση όλων στη προσπάθεια αναβάθμισης του ρόλου του διασώστη, στη βάση τόσο του νέου εκπαιδευτικού επιπέδου του όσο και της σχετικής διεθνούς εμπειρίας για το ρόλο του.

Η παραδοσιακή λογική του διασώστη - συνοδού του ιατρού έχει ξεπεραστεί από τα πράγματα οπότε πρέπει να είμαστε ανοικτοί σε νέου τύπου δραστηριότητες, στη θεσμοθέτηση της δια βίου εκπαίδευσης και στην ενσωμάτωση των εκπαιδευτικών κριτηρίων στη διαμόρφωση μιας νέας εκαβίτικης ιεραρχίας.

Η συμπλήρωση δε των 25 χρόνων του ΕΚΑΒ, για το οποίο οι εργαζόμενοι του υπήρξαμε πάντα περήφανοι, ας γίνει η αφετηρία για την αναζήτηση μιας ανανεωμένης μορφής του Οργανισμού κατάλληλης για να ανταποκριθεί στις σύγχρονες απαιτήσεις των πολιτών. Αυτό θα ήταν η καλύτερη άμυνα και έναντι όσων τυχόν φροντίζουν πριν από εμάς για εμάς…

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΣ

Πρόεδρος εργαζομένων ΕΚΑΒ

6944427851 – konstantinou@ymail.com

Κατ' αρχήν αξίζουν συγχαρητήρια στον συντάκτη της επιστολής, άσχετα αν μας είναι συμπαθής, ή όχι και άσχετα αν συμφωνούμε πολιτικά μαζί του, ή όχι. Για το ΕΚΑΒ μιλάμε τώρα και αυτή η επιστολή έπρεπε να είχε σταλεί 20 χρόνια πριν.

Βέβαια, σημεία διαφωνίας και σημεία προς συζήτηση υπάρχουν. Για παράδειγμα, σε μία ελεύθερη κουβέντα μεταξύ μας, θα θεωρούσα διαπραγματεύσιμη την περίπτωση της ένταξης του ΕΚΑΒ στην Π.Υ. Όπως επίσης την αυτόνομη ανάπτυξη των Παραρτημάτων, μέσω της υπαγωγής των στις περιφέρειες.

Θεωρώ όμως απολύτως σωστό και δεσμευτικό το επιχείρημα του Προέδρου του Σωματείου μας ότι σ' αυτήν την χρονική στιγμή, αυτές οι ενέργειες θα ήταν καταστροφικές και θα ισοδυναμούσαν με πισωγύρισμα. Όπως επίσης ότι, η Ελλάδα δεν είναι Αμερική, ή Μ. Βρετανία.

Συμμερίζομαι επίσης την ανησυχία του, για το ποιος θα αναλάβει την υλοποίηση αυτών των μεταβολών.

Αυτό που έχει σημασία αυτήν την ώρα, είναι η συνεχής επιμονή μας στα αναφερόμενα στην επιστολή, έτσι ώστε το Υπουργείο να κατανοήσει ότι, δεν αποτελούν απλά κραυγή αγωνίας, αλλά ταυτόχρονα δείχνουν ότι βαθιά γνώση του χώρου τους έχουν μόνο οι ΕΚΑΒίτες.

Αδερφές και παλικάρια....

Μάθανε ότι μαμιόμαστε... πλακώσανε κι οι γύφτοι.

Τι θα γράψω και ξεκινάω έτσι; Για Νοσηλευτές!

Λόγω της δουλειάς μας, γνωρίζουμε πολλούς. Εγώ προσωπικά, τους περισσότερους τους θεωρώ καθημερινούς ήρωες, 'οπως και τους συναδέλφους μου και άλλες κατηγορίες υγειονομικών. Γιατί είναι πολύ καλοί στη δουλειά τους, αμείβονται με ψίχουλα, βγάζουν δουλειά για 5 και από την άλλη τρέχουν σε δυο και τρεις δουλειές, γιατί έχουν και οικογένεια.

Έχουν όμως και κάτι κέρατα ανάμεσά τους, που μου γυρίζουν τ' άντερα. Κάτι κομπλεξικούς που έχουν κόλλημα με την εξουσία.

Οι Νοσηλευτές που λέτε, διοικούν τα νοσοκομεία. Κι αυτό γιατί οι γιατροί δεν ασχολούνται, επειδή είναι κολλημένοι στην επιστήμη. Που και που βέβαια, σκάει κανένας γιατρός τρελαμένος και τους στέλνει για τσάι. Έχουν που έχουν το κόμπλεξ κατωτερότητας, επειδή δεν μπορούν να καταλάβουν τον διακριτό ρόλο γιατρών και νοσηλευτών, όταν τους την λες τρελαίνονται.

Αυτή η κατηγορία Νοσηλευτών ψάχνει κόσμο να τον διοικήσει. Με αγωνία και επιμονή.

Εδώ και πολλά χρόνια έχουν ανακαλύψει το ΕΚΑΒ. Εύκολα πράγματα. Το ΕΚΑΒ έχει Οργανισμό Νοσοκομείου. Δεν έχει Διεύθυνση Διασωστών, αλλά Διεύθυνση Νοσηλευτικής. Το τέλειο θύμα.

Δεν θα γράψω τι έχουμε τραβήξει όλα τα χρόνια, απ' αυτή την Διεύθυνση. Ο Τζαγκαράκης με τόσα στραβά που έκανε στο ΕΚΑΒ, είχε ένα καλό. Τους νοσηλευτές δεν τους πήγαινε με την καμία. Και την θέση, όταν άδειασε την άφησε κενή, για να μην τον ζαλίζουν. Δεν την κατάργησε όμως. Και όταν άλλαξαν τα πράγματα, ήρθε η Σοφία και στρογγυλοκάθισε. Η Σοφία έφυγε, αλλά το πάρτι συνεχίζεται.

Γιατί τώρα κάποιος (κάποια) νοσηλευτής κάνει προτάσεις για το ΕΚΑΒ.

Διαβάζουμε λοιπόν στο (γνωστό) blog tromaktiko:

Μήπως ο κ Υπουργός θα πρέπει να εξετάσει την συγχώνευση του ΕΚΑΒ με τα Τμήματα επειγόντων Περιστατικών των Νοσοκομείων.
Κυρίως στην περιφέρεια τα παραρτήματα και οι τομείς του ΕΚΑΒ στεγάζονται στα Νοσοκομεία . Το προσωπικό να μεταταχθεί στα νοσοκομεία και να μην έχουμε αφ΄ενός την κακοδιοίκηση από το ΕΚΑΒ και τους ανεξέλεγκτους υπαλλήλους από την υδροκέφαλη Κεντρική Διοίκηση, αλλά αφ΄ετέρου τα ασθενοφόρα οχήματα να στελεχώνονται ανάλογα με την κλήση με το εξειδικευμένο για το περιστατικό προσωπικό από τα ΤΕΠ .

Ας δουν οι σύμβουλοι του Υπουργού Υγείας , τα προγράμματα προνοσοκομειακής φροντίδας της Γαλλίας ,της Σουηδίας της Ιταλίας ή της Ισπανίας έστω κτλ και τότε μήπως πρέπει να επανεξετάσει την παρούσα κατάσταση του ΕΚΑΒ.

Με τους υπαλλήλους να κοστίζουν περισσότερο από τους υπαλλήλους των ΔΕΚΟ και με προσφορά παρεχόμενης φροντίδας κάτω του μέσου όρου , για να μη πω κάτω από την βάση.

ΑΝΑΓΝΩΣΤΡΙΑ

Και σε επόμενη ανάρτησή της:

Πρέπει επιτέλους να εφαρμοστούν πρωτόκολλα διαλογής των περιστατικών στο τηλεφωνικό κέντρο του ΕΚΑΒ . Πρωτόκολλα που δεν είναι βέβαια δυνατόν να εφαρμοστούν από πληρώματα ασθενοφόρων αποφοίτους του ΙΕΚ αλλά από γιατρούς και Νοσηλευτές τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με εξειδίκευση στην διαλογή των περιστατικών.

ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΣΥΝΧΟΝΕΥΣΕΙΣ Ο ΜΟΝΟΣ ΤΟΜΕΑΣ ΤΟΥ ΕΚΑΒ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΚΕΠΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΘΕΙ,ΣΤΕΛΕΧΩΘΕΙ,ΜΕ ΕΙΔΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ. ΟΙ ΔΕ ΔΙΑΣΩΣΤΕΣ ΠΛΗΡΩΜΑΤΑ ΑΣΘΕΝΟΦΟΡΩΝ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΣΤΗΝ ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΤΟΥΣ ΘΕΣΗ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΤΣΑΚΟΝΟΝΤΑΙ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΑΕΙ ΣΤΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ ΓΙΑ ΛΟΥΦΑ ΚΑΙ ΚΑΚΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΥΓΕΙΑΣ.

Τι θέλει τώρα αυτή από την ζωή μας; Θα σας πω αμέσως: Να μπει από την πίσω πόρτα και να μας ανέβει στο σβέρκο. Να αντικαταστήσει τους άχρηστους, τεμπέληδες, λουφαδόρους Διασώστες, με επιστήμονες Νοσηλευτές. Και να διαλυθεί το ΕΚΑΒ στην Επαρχία, οι Διασώστες να μεταταγούν στα Νοσοκομεία και να κάνουν τους οδηγούς στους Νοσηλευτές.

Η απάντηση έχει δύο σκέλη:

Πρώτον, επιστημονικά: πουθενά στον κόσμο δεν γίνονται αυτά που λέει, ούτε καν στις χώρες που αναφέρει.

Δεύτερον, Ελληνικά: Θα πάρει τα τέτοια μας.

Αυτό που με απασχολεί είναι άλλο. Γιατί εμείς σαν εργαζόμενοι του ΕΚΑΒ και σαν Σωματείο, δεν σταματάμε να ασχολούμαστε με μαλακίες και δεν κοιτάμε να θωρακίσουμε το επάγγελμά μας; Η λύση είναι μία: Κατάργηση της Διεύθυνσης Νοσηλευτικής από τον Οργανισμό του ΕΚΑΒ και των οργανικών θέσεων Νοσηλευτών. Αυτούς που έχουμε, είναι καλά παιδιά και τους θέλουμε. Να τους κρατήσουμε σε προσωποπαγείς θέσεις, μέχρι να πάρουν σύνταξη.

Άλλους καριόληδες, να βγάζουμε εμείς τη δουλειά και αυτοί να το παίζουν διοίκηση, δεν θέλουμε. Τελεία.