Ο Πόλεμος με την ματιά του Διασώστη

 Απασχολεί τους πάντες στην Χώρα μας αυτό που συμβαίνει στην Ουκρανία, ακόμη και τους πλέον αδιάφορους. Ίσως γιατί συμβαίνει στην γειτονιά μας. Όλοι έχουμε πάρει μέρος σε συζητήσεις, καταθέτοντας άποψη μάλιστα, για το ποιος έχει την ευθύνη. Οι πολεμοχαρείς Ρώσσοι, ή οι Νατοϊκοί που τους προκάλεσαν. Άσχετα με το τι πιστεύει ο καθένας, σε ένα πράγμα οι απόψεις ταυτίζονται. Στις συνέπειες του πολέμου στα αθώα θύματα της σύγκρουσης. Στους άμαχους. Χιλιάδες νεκροί, τραυματίες, εκτοπισμένοι. Χωρίς δουλειές, με κατεστραμμένες περιουσίες.

Παρακολουθώντας τις επιχειρήσεις, ο καθένας ανάλογα με την ιδιότητά του, βλέπει τα γεγονότα από την δική του σκοπιά. Ένας στρατιωτικός βλέπει τον εαυτό του να μάχεται, ένας πυροσβέστης να απεγκλωβίζει θύματα από ερείπια και να σβήνει φωτιές που ανάβουν οι οβίδες και οι ρουκέτες. Ένας υγειονομικός βλέπει την μάχη στα Νοσοκομεία που έχουν στηθεί και ένας Διασώστης την μάχη για την περισυλλογή και διακομιδή των θυμάτων.

Με έναν μεγάλο αριθμό ασθενοφόρων να έχει καταστραφεί και τα εναπομείναντα να τρέχουν και να μην φτάνουν, βλέπουμε να έχουν επιστρατευτεί κλειστά φορτηγάκια για την μεταφορά των τραυματιών. Και βέβαια ο Διασώστης αντιλαμβάνεται τις συνθήκες για τον ασθενή και την επίπτωση στην εξέλιξη της υγείας του. Γιατί γνωρίζει ότι ο τραυματίας πρέπει να διακομίζεται αποκλειστικά και μόνο με ασθενοφόρο και οτιδήποτε άλλο είναι κακοποίηση.

Η Ελληνική Κυβέρνηση πήρε θέση στον πόλεμο. Έστειλε όπλα - γιατί κάποιος της το πρότεινε και το αποδέχτηκε. Έστειλε τον Ερυθρό Σταυρό με ανθρωπιστική βοήθεια - γιατί κάποιος της το πρότεινε και το αποδέχτηκε. Ας βρεθεί κάποιος να της προτείνει, να στείλουμε ασθενοφόρα και προσωπικό να βοηθήσουν στην διακομιδή των τραυματιών. Όχι στην ζώνη των συγκρούσεων, αλλά σε ασφαλείς περιοχές. Και αυτός που θα το προτείνει δεν μπορεί να είναι άλλος από την Διοίκηση του ΕΚΑΒ. Και αν η Κυβέρνηση κατηγορήθηκε, από μια μεγάλη μερίδα Ελλήνων για την αποστολή όπλων, για την αποστολή ασθενοφόρων σίγουρα θα επαινεθεί. 

ΕΤΙΚ Season 6

Γιατί αυτό το σήριαλ γράφει τόσα επεισόδια, ενώ όλοι ξέρουμε ότι δεν βλέπεται, επειδή στην πραγματικότητα είναι κάτι που δεν υπάρχει; Επειδή το ξέρουμε εμείς, οι από μέσα. Οι απ' έξω, δηλαδή οι πολίτες, νομίζουν ότι είναι κάτι μοναδικό, κάτι ηρωικό, κάτι πολύ μάχιμο, που θα τους σώσει την ώρα της καταστροφής. Βέβαια, δεν τους το είπαμε εμείς αυτό που πιστεύουν, αλλά το αφήσαμε να εννοηθεί και να το πλάσουν με την φαντασία τους. Δική τους η ευθύνη λοιπόν. Το ίδιο παραμύθι πιστεύουν και οι άλλες Υπηρεσίες για το ΕΤΙΚ του ΕΚΑΒ, δηλαδή η Αστυνομία και η Πυροσβεστική. Το ίδιο και οι Υπουργοί. Πιστεύουν ότι το ΕΚΑΒ, έχει οργανωμένο Ειδικό Τμήμα.

Για να είναι Τμήμα, πρέπει να έχει Δομή και καθημερινή λειτουργία. Δεν μπορεί να συγκροτείται όταν γίνει η καταστροφή, με ότι βρεθεί εκείνη την ώρα.

Για να είναι Ειδικό, θα πρέπει να μπορεί να ανταποκριθεί σε ειδικές συνθήκες. Για να μπορεί να ανταποκριθεί, θα πρέπει να στελεχώνεται με προσωπικό ομοιογενές, δηλαδή εξειδικευμένο στο αντικείμενο, με θεωρητική κατάρτιση και πρακτική άσκηση πάνω σε αυτό. Και συνεχή επανάληψη της άσκησης, των πρωτοκόλλων και των διαδικασιών, ώστε να τους γίνουν δεύτερη φύση και να τα εκτελούν χωρίς σκέψη. Τα άτομα, πρέπει να γνωρίζονται άριστα μεταξύ τους, ώστε την ώρα του συμβάντος να μιλάνε με τα μάτια. Αυτό επιτυγχάνεται με την καθημερινή συνεργασία. Πρέπει να γνωρίζουν τα οχήματα και την λειτουργία τους ΟΛΟΙ, ώστε οι απουσίες να μην επηρεάζουν την ομάδα. Πρέπει να γνωρίζουν να τα οδηγούν, μόνα τους ή με το ρυμουλκούμενο, πάνω σε οποιοδήποτε έδαφος, ακόμη και με χρήση τετρακίνησης. Πρέπει να γνωρίζουν τα υλικά και την θέση τους στα οχήματα. Τις γεννήτριες και τις ιδιοτροπίες τους, την εγκατάσταση των συστημάτων ψύξης και θέρμανσης, την ανάπτυξη των σκηνών. Πρέπει να διαθέτουν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, από σταθερότητα χαρακτήρα, μέχρι ηγετική φυσιογνωμία, αφού θα αναλάβουν την Διοίκηση Πεδίου Συμβάντος.

Το ΕΤΙΚ, δεν μπορεί να στελεχώνεται από άτομα, τα οποία δεν ξέρουν την τύφλα τους από τα παραπάνω, αλλά πιστεύουν ότι δικαιούνται. Δικαιούνται επειδή είναι παλαιοί, επειδή είναι μάγκες, επειδή έχουν θράσος, επειδή έχουν βύσμα. Δικαιούνται να πηγαίνουν εκδρομές, με έξοδα πληρωμένα από το ΕΚΑΒ, να βγάζουν φωτογραφίες και να παίρνουν λάικ, να πουλάνε φιγούρα, να παριστάνουν τα στελέχη με την δουλειά, το κουβάλημα και τον ιδρώτα άλλων. Γιατί όταν χρειαστεί να πάνε στο συμβάν, το μόνο σύστημα που θα εφαρμοστεί, θα είναι το αμερικάνικο "many chiefs, no indians", με δύο να δουλεύουν και οχτώ να δίνουν οδηγίες.

Το ΕΤΙΚ απέκτησε Σχέδιο Δομής και Δράσης την δεκαετία του '90, έχοντας εμπειρία εγχώριων και διεθνών αποστολών. Εμείς που το καταθέσαμε, προτείναμε και την μετεξέλιξή του σε μάχιμο Τμήμα, τύπου ΕΜΑΚ του ΠΣ. Η οποία ΕΜΑΚ, δεν κάθεται να βλέπει Netflix, περιμένοντας την καταστροφή, αλλά της έχει ανατεθεί ένας τομέας ευθύνης, όπου παράγει πυροσβεστικό έργο. Αυτό δεν έγινε ποτέ, απλά την προολυμπιακή περίοδο, έγινε μια τροποποίηση και καμία βελτίωση του Σχεδίου.

Από το 2005 και μετά, εγκαταλείφθηκε οριστικά και διαλύθηκε, όπως και άλλα Τμήματα, τα οποία είτε υποβαθμίστηκαν (αεροδιακομιδές - Κινητές Μονάδες), είτε έκλεισαν (μοτοσικλέτες).

Αυτό που είχαμε προτείνει, δεν το βγάλαμε από το μυαλό μας, αλλά μελετώντας την Διεθνή Πραγματικότητα. Ένα Τμήμα 25 ατόμων, το οποίο καθημερινά θα βγάζει 2 οχήματα (ένα βόρεια και ένα νότια). Θα στελεχώνεται (λαμβάνοντας υπ' όψη την πραγματικότητα του ΕΚΑΒ) από έμπειρους Διασώστες, οι οποίοι δεν μπορούν να συνεχίσουν στον δρόμο για οποιοδήποτε λόγο και θα πάνε χαμένοι σε κάποια αποθήκη. Από γυναίκες οι οποίες ξέρουν, ή θέλουν να μάθουν, αλλά μπαίνουν μέσα με χαρτί γιατρού, γιατί τις τσάκισε το κουβάλημα. Τι θα κάνουν; Ότι και μια μοτοσικλέτα. Ταχεία ανταπόκριση και συνεχή παρουσία στον Τομέα, αφού δεν θα παραλαμβάνουν. Ανταπόκριση σε δύσκολες καιρικές συνθήκες και δύσβατα εδάφη. Εκπαίδευση σπουδαστών του ΙΕΚ, λόγω των επιπλέον θέσεων των διασωστικών οχημάτων. Το σπουδαιότερο. Άμεση ανταπόκριση σε Ειδικά και Μαζικά Συμβάντα.

Θα γίνει κάποτε; Όχι, όπως δεν πρόκειται να γίνει τίποτα και σε κανέναν Τομέα. Επειδή οι εργαζόμενοι προτιμούν να είναι καραγωγείς, αφού φοβούνται ότι θα φανούν ανεπαρκείς σε περίπτωση εξέλιξης. Και επειδή οι Διοικήσεις, προτιμούν η γυναίκα του Καίσαρα να φαίνεται τίμια, χωρίς να τους νοιάζει να είναι κιόλας.

Αεροδιακομιδές, το μεγάλο παραμύθι.

Ναι, έχω γράψει κι άλλες φορές και θα γράψω άλλες εκατό. Τουλάχιστον εμείς να ξέρουμε τι μας γίνεται και να μην τρώμε το παραμύθι των "ειδικών".

Η οριστική λύση, έπρεπε να είχε δοθεί δεκαετίες πίσω, τότε που λεφτά υπήρχαν, αλλά έγινε μία δημοσιοϋπαλληλική επιλογή, με προβλέψιμη αποτυχία, στην οποία όμως προστέθηκαν νεκροί και εκτροχιάστηκε τελείως. Και από τότε τίποτα. Όλοι επέλεξαν την επιφανειακή ενασχόληση με το ζήτημα και το κρύψιμο του προβλήματος κάτω από το χαλί.

Οι αεροδιακομιδές διακινούν πολύ χρήμα. Εκατομμύρια ευρώ. Πεδίο τεράστιο, για μίζες και προμήθειες. Και γιατί ρε αδερφέ, δεν απλώνει κάποιος το χέρι να τα αρπάξει και να τελειώνουμε μ' αυτήν την ιστορία; Γιατί όλοι ψάχνουν να τα αρπάξουν, αλλά να μην χρεωθούν την αποτυχία. Γιατί υπάρχουν οι νεκροί. Ο επόμενος που θα πάρει μια απόφαση και του κάτσει να πέσει ελικόπτερο, πάει κατευθείαν Γουδή για θάνατο, όχι με τουφέκισμα, αλλά με ανασκολοπισμό*.

Και φτάσαμε σήμερα, να ανακοινώνει η Πολεμική Αεροπορία ότι ξέμεινε από εναέρια μέσα και να τρέχουμε και να μην φτάνουμε. Και ο καθένας να λέει την χαζομάρα του. Λες και μέχρι χτες όλα ήταν ιδανικά. Λες και μέχρι χτες, ο ασθενής και ο τραυματίας, είχαν τις καλύτερες υπηρεσίες.

Για να ρωτήσω. Τι είναι καλύτερο για μια ετοιμόγεννη; Να την διακομίσει ένας Καρδιολόγος με Διασώστη, ή ένας Μαιευτήρας με Μαία; Τι είναι καλύτερο για έναν βαρέως πάσχοντα; Να τον διακομίσει ένας Γενικός γιατρός με Διασώστη, ή ένας Εντατικολόγος με Νοσηλευτή ΜΕΘ; Δηλαδή δεν κάνουν οι Γιατροί και οι Διασώστες του ΕΚΑΒ; Μπορούν να κάνουν πολύ καλά, έως άριστα, κάτι που κανένας άλλος δεν μπορεί. Επείγοντα που δεν έχουν αντιμετωπιστεί.

Συμπέρασμα: Οι επείγουσες επεμβάσεις με εναέρια μέσα είναι δουλειά του ΕΚΑΒ, οι τακτικές αεροδιακομιδές είναι δουλειά του Υπουργείου Υγείας. Τι θα κάνει; Ας κόψει τον λαιμό του. Ας ιδρύσει άλλον φορέα. Ας τα δώσει σε ιδιώτη, αφού καθορίσει τους όρους. Δεν μας αφορά και τέλος.

Πάμε τώρα στις συνθήκες διακομιδής. Μιλάμε για κακοποίηση του ασθενούς. Για να πάρετε μια ιδέα, φανταστείτε να μην υπήρχαν νοσοκομεία και οι ασθενείς να νοσηλεύονταν σε αντίσκηνα του Στρατού, πάνω σε ράντζα εκστρατείας. Προσθέστε τις αναταράξεις και τον θόρυβο και έχετε αντιληφθεί το 40% των συνθηκών. Πιο τυχεροί οι ευρισκόμενοι σε καταστολή, με μηχανική υποστήριξη. Δεν θα καταλάβουν τίποτα και θα ξυπνήσουν σε κρεβάτι νοσοκομείου με σεντόνια. Οι υπόλοιποι θα το ζήσουν και θα το θυμούνται για πάντα. Λίγο θα θυμούνται το σπασμένο τους πόδι, ή το έμφραγμα. Το χειρότερο κομμάτι στην περιπέτεια της υγείας τους, είναι η αεροδιακομιδή. 

Συμπέρασμα: Δεν υπάρχει δικαιολογία, να βασανίζουμε τους ασθενείς, χρησιμοποιώντας στρατιωτικά μέσα. Είναι απάνθρωπο.

Κι όμως, αυτά που ανέφερα για ιατρικές υπηρεσίες και συνθήκες διακομιδής, κανέναν δεν απασχολούν. Ξέρετε τι απασχολεί όλους και είναι κότες να πάρουν απόφαση; Η ασφάλεια πτήσης.

Τα ελικόπτερα πέφτουν για τρεις λόγους: Καιρός, Βλάβη, Χειριστής. Μάλιστα αν ρωτήσετε κάποιον ειδικό, θα σας πει ότι για να πέσουν, πρέπει να υπάρξουν ταυτόχρονα, τουλάχιστον δύο από τις τρεις αιτίες. Οι βλάβες είναι σπάνιες και εξαρτώνται από την συντήρηση και εκεί κανείς δεν κάνει εκπτώσεις. Καιρό τον Χειμώνα, έχουμε πάντα στο Αιγαίο, οπότε τι μένει να προσέξουμε; Τον χειριστή. 

Ποιος είναι καλύτερος για το Αιγαίο; Αυτός που έβγαλε μια οποιαδήποτε σχολή, ή αυτός που έβγαλε Ικάρων; Αυτός που πετούσε πάνω από την Σαχάρα, ή τον κάμπο της Θεσσαλίας, ή αυτός που κάνει έρευνα και διάσωση πάνω από θάλασσα; (Να μην εξαιρέσουμε τους ναύτες που κάνουν ανθυποβρυχιακό, πετώντας με όλους τους καιρούς, 300 πόδια πάνω από το κύμα).

Συμπέρασμα: Αν το δώσεις σε ιδιώτη, μπορείς να διασφαλίσεις ότι θα ψωνίσει πιλότους από την βιτρίνα και όχι από το καλάθι; Αν δημιουργήσεις δικό σου φορέα, θα προσλάβεις τους κατάλληλους;

Εγώ όλα αυτά τα φοβάμαι. Να πάρουμε δικά μας πτητικά και να τα παραχωρήσουμε στην Πολεμική Αεροπορία να τα λειτουργεί. Να απεγκλωβιστούμε από τις τακτικές αεροδιακομιδές και να τις πάρει το Υπουργείο να τις κάνει ότι θέλει. Να κάνει δικό του φορέα, ή να τις δώσει σε ιδιώτη. Να αντιμετωπίσει την εξάπλωση του κορωνοϊού στα νησιά. Να μπορεί να χρεώνει τα ασφαλιστικά ταμεία και τις ιδιωτικές ασφαλιστικές. Να πάρουν τις μίζες αυτοί που είναι να τις πάρουν. Να μην έχουμε και κανένα ατύχημα και όλοι να είμαστε ευχαριστημένοι.

*ανασκολοπισμός

Η ημέρα της κρίσης.

Ενίοτε τα πράγματα στραβώνουν και κάθε υπολογισμός πέφτει έξω. Shit happens που λένε οι Αμερικάνοι, "έτσι είναι η ζωή", σε ελεύθερη καθωσπρέπει μετάφραση.

Είναι αλήθεια ότι κανένας μας δεν ήρθε στο ΕΚΑΒ, επειδή είχε την κάψα να γίνει υγειονομικός. Για το Δημόσιο ήρθαμε όλοι. Στην πορεία κάποιοι προσαρμόστηκαν, τους άρεσε και προόδευσαν, σε πολύ καλό, έως άριστο επίπεδο. Οι περισσότεροι δεν γούσταραν και δεν το έκαναν ποτέ, αφού και κανείς δεν τους υποχρέωσε, να γίνουν Διασώστες, ή να πάνε στο σπίτι τους. Και αυτό γιατί βρήκαν την ιδανική Υπηρεσία. Το ΕΚΑΒ. Αν θες δουλεύεις, αν δεν θες, δεν δουλεύεις. Μπορείς να περπατάς τα εμφράγματα, να ξαπλώνεις τα ΟΠΟ, να τραβάς τον τραυματία από την ζώνη, να μην κάνεις ποτέ ΚΑΡΠΑ, να μην μάθεις ποτέ που μπαίνουν τα ηλεκτρόδια του απινιδωτή, να μην ξέρεις που βρίσκονται οι νάρθηκες και οι ζώνες της σανίδας. Δεν θα σου πει κανένας κουβέντα.

Τώρα όμως με τον κορωνοϊό την πάτησες. Σε εκδικείται η δουλειά σου. Κινδυνεύεις το ίδιο με τους άλλους να κολλήσεις. Όσο και να λουφάρεις δεν γλυτώνεις. Και πέντε περιστατικά να κάνει ο άλλος, ένα να κάνεις εσύ, μπορεί ο άλλος να γλυτώσει και συ να το αρπάξεις.

Ξεκίνα λοιπόν να σκούζεις για της ελλείψεις, οι οποίες 35 χρόνια δεν σε απασχολούσαν. Γιατί το μόνο που σε ένοιαζε, ήταν η 13 και η 27 του μήνα. Ζήτα και γραπτή εγγύηση ότι δεν θα κολλήσεις. Να ζητήσει και ο Αστυνομικός, ότι δεν θα φάει ποτέ σφαίρα και ο Πυροσβέστης ότι δεν θα καεί από την φωτιά, ούτε θα πνιγεί από τους καπνούς.

Όσο και να σκούξεις, θα το λουστείς εκαβιτάκο.

Περί ιδιωτικών συμπράξεων

Έκανε μία αναφορά ο Υπουργός Υγείας σε μία δήλωσή του, ότι θα χρησιμοποιήσει υπηρεσίες του ιδιωτικού τομέα, για να ξεμπλοκάρει το δημόσιο, που δεν προλαβαίνει και έγινε πανικός. Φαντάσου να ανέφερε, ότι το δημόσιο δεν προλαβαίνει, επειδή χρειάζεται 5 άτομα για να κάνουν την δουλειά, που στον ιδιωτικό τομέα γίνεται με ένα.

Άρχισαν να ανησυχούν οι υπάλληλοι της Σοβιετίας, ότι μπορεί να τους βρει, ένα από τα δύο κακά που φοβούνται περισσότερο. Να χάσουν την δουλειά, που από σπόντα κατέχουν, ή να αναγκαστούν να δουλέψουν. Ποιο από τα δύο είναι χειρότερο, κανείς δεν γνωρίζει.

Ειδικά στο ΕΚΑΒ, που ο αριθμός των αναξιοπαθούντων, είναι ασύγκριτα μεγαλύτερος από τους άλλους Οργανισμούς που εποπτεύει το Υπουργείο Υγείας, οι συζητήσεις δίνουν και παίρνουν. Είναι βέβαια και οι συνδικαλιστές, οι οποίοι έντεχνα αφήνουν να αιωρείται η υποψία των ιδιωτικοποιήσεων, ώστε σε πρώτη ευκαιρία, να καλέσουν σε "πάλης ξεκίνημα, νέους αγώνες" και να ανακτήσουν λίγη από την χαμένη τους δύναμη.

Εγώ όμως, στηρίζω τον Υπουργό και είμαι διατεθειμένος να τον βοηθήσω και να του δώσω πληροφορίες εκ των έσω. Το πρώτο πράγμα που μπορεί να ιδιωτικοποιήσει στο ΕΚΑΒ, εύκολα και ανώδυνα, είναι το Συντονιστικό Κέντρο. Εκεί, η επιλογή προσωπικού είναι εντελώς τυχαία μεταξύ των αναξιοπαθούντων και δεν χρησιμοποιείται κανένα πρωτόκολλο διαχείρισης κλήσεων.

Ο τηλεφωνητής γράφει μία κάρτα, με τα μισά στοιχεία να λείπουν και τα άλλα μισά να είναι λάθος. Αρκεί να έχει μία διεύθυνση και την προωθεί στον εκφωνητή ασυρμάτου. Εκείνος με την σειρά του, την διαβιβάζει σε ότι έχει μπροστά του, ασθενοφόρο, μοτοσικλέτα, κινητή μονάδα. Γραμμή παραγωγής δηλαδή, όσο υπάρχουν διαθέσιμα μέσα. Τα οποία δεν είναι ανεξάντλητα, σύντομα τελειώνουν και αν εκδηλωθεί κρίσιμο συμβάν, απλά το θύμα πεθαίνει. Κανένας δεν φταίει, όλοι είναι καλυμμένοι, γιατί οι ευθύνες στο δημόσιο διαχέονται και δεν βρίσκεις άκρη.

Δεν χρειάζονται λοιπόν εκπαιδευμένοι Διασώστες για αυτήν την δουλειά, μπορεί να την κάνει ένας απόφοιτος λυκείου, με έναν μήνα εκπαίδευση. Δεν χρειάζεται να τους προσλάβει το ΕΚΑΒ, γιατί θα αποκτήσουν δικαιώματα και θα ζητάνε επίδομα ευθύνης, επικίνδυνης και ανθυγιεινής εργασίας. 

Δεν χρειάζεται να χρησιμοποιούν ούτε τις εγκαταστάσεις του ΕΚΑΒ, όλο το έργο μπορεί να δοθεί με σύμβαση, σε μια εταιρία telemarketing και να έχει κόστος στο 1/10 του σημερινού.

Όπως έχετε αντιληφθεί αστειεύομαι. Δεν πρόκειται να πω τίποτα τέτοιο στο Υπουργό. Αντίθετα θα τον συμβουλέψω, να μην κάνει παρεξηγήσιμες δηλώσεις και δημιουργεί άγχος στον κόσμο.

Κρητικός σανός

Όχι, δεν καλλιεργούν καμιά ιδιαίτερη ποικιλία στην Μεγαλόνησο, απλά περίμενα η περήφανη αυτή Φυλή, να πετάξει μερικά γιαούρτια στην μούρη αυτών, που προσπαθούν να της τον ταΐσουν.

Τις μοτοσικλέτες των Παραρτημάτων, μοντέλα του 2003, με 7, 18, 44.000 χιλιόμετρα στο κοντέρ, ζητήσαμε να τις μαζέψουμε στο Λεκανοπέδιο το 2010. Έπρεπε να φτάσουμε στο 2017 για να βρεθεί μια Διοίκηση, η οποία θα μπορούσε να επιβάλλει τις αποφάσεις της, στα Δουκάτα της Λάρισας και του Ηρακλείου, που τις κρατούσαν κλεισμένες στις αποθήκες, ως λάφυρα.

Πήραμε τις πρώτες 5 και βρήκαμε σκουριασμένες αλυσίδες, κατεστραμμένες μπαταρίες, ετήσια σέρβις στα ίδια χιλιόμετρα, ελαστικά που είχαν ξύσει την ημερομηνία παραγωγής. Στην Κρήτη (λόγω προσβάσεων στην τότε ηγεσία του Υπουργείου) παρέμειναν 2, με την υπόσχεση ότι θα βγουν σύντομα για δουλειά. Αυτό δεν έγινε ποτέ και φέτος πάρθηκε η απόφαση να έρθουν στην Αθήνα.

Και κει, άρχισε το τάισμα σανού, στους πολίτες του νησιού, σε μια προσπάθεια να δημιουργηθούν εντυπώσεις και να μείνουν τα λάφυρα στις αποθήκες του ΕΚΑΒ Κρήτης.

Ξεκίνησε με τοπικό δημοσίευμα, όπου ο επαρχιώτης δημοσιογράφος, θεωρώντας ότι δεν δεσμεύεται από την πρωτευουσιάνικη δεοντολογία, γράφει άρθρο στηριζόμενο στις απόψεις που του πάσαρε ντόπιος συνδικαλιστής. Χωρίς στοιχεία, χωρίς πληροφορίες, χωρίς έλεγχο και διασταύρωση.
Εδώ το άρθρο:

Αποκλειστικό: Τέλος οι μηχανές άμεσης επέμβασης του ΕΚΑΒ από την Κρήτη!

Παραδέχεται ο δημοσιογράφος την ακινησία των μοτοσικλετών, αλλά ταυτόχρονα σημειώνει ότι, αυτή οφείλεται σε έλλειψη προσωπικού. Θεωρεί σοφό δηλαδή, να σαπίσουν στις αποθήκες και να μην εργαστούν στην Αθήνα. Δεν ρώτησε όμως αυτόν που του έδωσε την είδηση, τι είδους προσωπικό λείπει από το Ηράκλειο. Αν ρωτούσε, θα έπαιρνε την απάντηση, ότι λείπει ιατρικό προσωπικό. Γιατί ο Διασώστης που υπηρετεί στην Κρήτη (και αλλού, αλλά για Κρήτη μιλάμε), τελειώνει την Σχολή, δίνει εξετάσεις, παίρνει πτυχίο, πιστοποιείται, εκδίδει άδεια άσκησης επαγγέλματος, προσλαμβάνεται στο ΕΚΑΒ και αμέσως δηλώνει ανεπαρκής να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις που απορρέουν από την κτήση του πτυχίου. Και ζητάει να έχει και γιατρό μαζί του. Ενώ ο Διασώστης της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, έχει βγάλει διαφορετική Σχολή, ανώτερης διαστημικής εκπαίδευσης και μπορεί καθημερινά να ανταποκρίνεται σε δεκάδες επείγοντα, σώζοντας ζωές και κάνοντας ενέργειες πανεπιστημιακού επιπέδου, όπως είναι η λήψη οξυμετρίας, πίεσης, ζαχάρου, υποστήριξης αεραγωγού και πατήματος του κόκκινου κουμπιού στον απινιδωτή.

Εμείς ως μάχιμοι Διασώστες, δεν έχουμε αντικείμενο τις δηλώσεις και την σάπια προπαγάνδα, αλλά την βοήθεια στον πάσχοντα συνάνθρωπο. Γι' αυτό και κοιτάξαμε την δουλειά μας και δεν ασχοληθήκαμε με τους δημόσιους υπάλληλους. Αυτό έδωσε θάρρος στον συνδικαλιστή και έκανε αυτοπρόσωπη εμφάνιση στην τηλεόραση, για να πάρει και την δόξα. Τι σανό μοίρασε; Ότι η μοτοσικλέτες πρέπει να μείνουν στην αποθήκη, επειδή τις χρησιμοποιούν μία φορά τον χρόνο, στο καρναβάλι. Με το καλό και στα πανηγύρια συνάδελφε. 

Πρέπει να μείνουν στην αποθήκη είπε, για να χρησιμοποιηθούν σε περίπτωση καταστροφής, σεισμού. Τσουνάμι, ή ξύπνημα του Μινώταυρου, συμπληρώνω εγώ.

Έθεσε και νομικό - διοικητικό κώλυμα, ότι δεν ανήκουν στο ΕΚΑΒ, αλλά στο ΕΤΙΚ (το Τμήμα Ιατρικής Καταστροφών), το οποίο βέβαια ανήκει στο ΕΚΑΒ, αλλά αυτό καμία σημασία δεν έχει για τον συνδικαλιστή. Αυτός είπε την ανακρίβεια στους χαζούς, χωρίς κανένα σχετικό έγγραφο και με την Διεύθυνση του ΕΤΙΚ να έχει άγνοια, αυτού που δηλώνει ο συνδικαλιστής. Η αλήθεια είναι, ότι μία κατηγορία μοτοσικλετών (τα klr) αγοράστηκαν ως εκτός δρόμου για να χρησιμοποιηθούν σε μέρη με δυσκολία πρόσβασης σε περίπτωση σεισμού, χωρίς να γράφει πουθενά ότι δεν θα λειτουργούν, μέχρι να γίνει σεισμός. Αυτά είναι ψιλά γράμματα για τον ψηφοθήρα.

Ταυτόχρονα έκανε και παρασκηνιακές διαβουλεύσεις με την Διοίκηση και πέτυχε να κρατήσει την μία από τις δύο στο Ηράκλειο, με την υπόσχεση ότι θα μπει σε λειτουργία. Και την έβαλε.

Που βρέθηκε το προσωπικό; Έκανε προσλήψεις το ΕΚΑΒ Κρήτης και δεν το μάθαμε; Δεν πειράζει, καλοτάξιδη να είναι και να σώσει κόσμο. Να μακροημερεύσει μόνο και να μην περάσει από το μυαλό κάποιων, ότι θα κοροϊδέψουν με μερικές βάρδιες και θα την ξαναβάλουν στην αποθήκη.

Υπάρχει και μια γραφική παράμετρος στην ιστορία, από τα Χανιά αυτή, όπου τοπικός υπηρεσιακός παράγοντας (!), ζητάει την κατάργηση του Διεθνούς Συστήματος λειτουργίας των μοτοσικλετών και επαναφορά του παλαιού Ελληνικού, με οδηγό και γιατρό. Προφανώς για να βολεύονται αυτοί που δεν κατέχουν τίτλο Διασώστη, τους πέφτει βαριά η δουλειά στο ασθενοφόρο και στερούνται την δόξα του μοτοσικλετιστή.

Όπως προανέφερα άλλη είναι η δουλειά μας και όχι να ασχολούμαστε με συνδικαλιστές και γραφικούς δημόσιους υπάλληλους, των οποίων η ξεδιαντροπιά έφτασε σε τέτοιο σημείο, που έβαλαν και ντόπιους συλλόγους να στείλουν επιστολή (και) στον (σημερινό) Υπουργό και να εκτεθούν ανεπανόρθωτα. Οι μοτοσικλέτες του Τομέα της Κεντρικής Υπηρεσίας, ανταποκρίνονται καθημερινά, σε δεκάδες περιστατικά, σε συνθήκες που δεν περιγράφονται. Σώζουν ανθρώπινες ζωές και προσφέρουν πολυεπίπεδες υπηρεσίες στο ΕΚΑΒ. Δεν επιθυμούμε σε καμία περίπτωση, οι συνάδελφοι της επαρχίας να εργάζονται στις συνθήκες που εργαζόμαστε εμείς, αλλά σανό δεν τρώμε.

ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ ΔΙΑΣΩΣΤΕΣ ΣΩΤΗΡΕΣ

Μετά τις "καταιγιστικές" εξελίξεις και τον ορυμαγδό δηλώσεων και καφενειακών αναλύσεων, και αφού ο κάθε πικραμένος ανέδειξε το επίπεδο νοημοσύνης του και εξωτερίκευσε τα ψυχοσωματικά του, είπα να τοποθετηθώ και εγώ.

Γιατί εγώ δεν χρειάζομαι ψυχοθεραπεία μέσω κοινωνικών δικτύων?

Καταρχήν ποτέ δεν μπαίνω στη διαδικασία να εμπλακώ σε αντιδικία στο διαδίκτυο διότι γνωρίζω ότι είναι σαν να προσπαθείς να μάθεις ποδήλατο σε γουρούνι παλεύοντας στην λάσπη μαζί του. Και το γουρούνι δεν πρόκειται ποτέ να μάθει ποδηλασία και εσύ κάποια στιγμή θα αντιληφθείς ότι το γουρούνι απολαμβάνει την όλη διαδικασία. 

Σε αυτή την περίπτωση όμως νομίζω ότι πρέπει να ειπωθούν κάποια πράγματα διότι οι γνωστοί άγνωστοι ξεπέρασαν τα όρια και από γραφικοί και κουτοπόνηροι, έγιναν επικίνδυνοι.

Παρακολούθησα λοιπόν την όλη συζήτηση και είδα με μεγάλη προσοχή το επίμαχο βίντεο.

Πέσανε λοιπόν όλοι να φάνε ζωντανούς τους εθελοντές που εμφανίζονται στο βίντεο με την εξής επιχειρηματολογία :

1. Το βίντεο ήταν στημένο με πέτσινη απινίδωση για να γίνουν ήρωες οι "κακοί" εθελοντές και να εκτεθεί το "καλό" ΕΚΑΒ. 
2.  Οι εθελοντές ήταν ανεκπαίδευτοι και επικίνδυνοι για τον άρρωστο που "έπεσε στα νύχια τους". 
3. Ελληνική Εταιρεία Επείγουσας Προνοσοκομειακής Φροντίδας και το Kids save lives προσπαθούν να διαβάλουν το επιτυχημένο σύστημα επείγουσας προνοσοκομειακής φροντίδας που υπάρχει στη χώρα μας και να εκθέσουν τους λειτουργούς του.

Για να τα δούμε λοιπόν ένα-ένα : 

Το βίντεο ήταν στημένο με πέτσινη απινίδωση για να γίνουν ήρωες οι "κακοί" εθελοντές και να εκτεθεί το "καλό" ΕΚΑΒ.

Χαρακτηριστικό της επίμαχης επιχειρηματολογίας είναι ο τίτλος που επέλεξε ο αρθρογράφος του ΕΚΑΒnews.gr : 

Πρωτοφανής αθλιότητα με σκηνοθετημένη απινίδωση!

http://www.ekabnews.gr/2019/08/blog-post_20.html

Δεν θα μπω στη διαδικασία να εξετάσω τα σχόλια κάτω από την επίμαχη ανάρτηση, διότι η ποιότητα των επιχειρημάτων και η αναλυτική σκέψη των δημιουργών τους, με ξεπερνάνε. 

Από που όμως προέκυψε η click bite αποκάλυψη του αρθρογράφου.? Λίγο τα αυθαίρετα νοητικά άλματα, λίγο η ιδεοληψίες, λίγο η κουτοπονηριά και το γλυκό έδεσε.  

Η αλήθεια είναι ότι το τηλεοπτικό συνεργείο ήταν σε παρακείμενο χωριό με σκοπό να κάνει ρεπορτάζ για τους απινιδωτές που αγόρασαν οι πολίτες και οργανώθηκαν με εθελοντές διασώστες. Κατά τη διάρκεια του ρεπορτάζ οι εθελοντές ειδοποιήθηκαν για το περιστατικό σε άλλο χωριό και έσπευσαν να βοηθήσουν τον πάσχοντα. Το συνεργείο αποφάσισε να ακολουθήσει και να καλύψει το ζουμερό ρεπορτάζ. Αν με ρωτάτε εάν ήταν σωστό να ακολουθήσει το τηλεοπτικό συνεργείο, θα σας έλεγα όχι. Αλλά μετά Χριστόν πολλοί προφήτες. Τέλος πάντων το πέτσινο της ιστορίας καταρρίπτεται από τα γεγονότα. Ο τρόπος που χειρίστηκε η ρεπόρτερ την ιστορία είναι αντιπροσωπευτική της ελληνικής δημοσιογραφίας. Ασχετοσύνη, ημιμάθεια, δημιουργία ηρώων και δαιμονοποίηση προσώπων και γεγονότων. Το ρεπορτάζ είναι για βραβείο Πούλιτζερ.  

Οι εθελοντές ήταν ανεκπαίδευτοι και επικίνδυνοι για τον άρρωστο που "έπεσε στα νύχια τους"

Οι πιο πονηροί και ορμώμενοι από προσωπικό συμφέρον, το γύρισαν σε ανεπάρκεια και επικινδυνότητα των εθελοντών, βλέποντας πως η συνωμοσιολογία δεν τραβούσε. 

Είδα με πολύ προσοχή το βίντεο και δεν διαπίστωσα ανεπάρκεια και επικινδυνότητα σε κανένα σημείο. Βέβαια έγιναν λάθη κάτω από την πίεση της έλλειψης  εμπειρίας και της παρουσίας της κάμερας αλλά σε κανένα σημείο δεν διαπίστωσα ανεπάρκεια και επικινδυνότητα. Μάλιστα τολμώ να πω, πως οι εθελοντές διαχειρίστηκαν το περιστατικό καλύτερα από ότι θα το διαχειρίζονταν ένα μεγάλο κομμάτι των "επαγγελματιών" που γνωρίζω και έχω δουλέψει μαζί τους. Πολλοί από αυτούς δε,  είχαν το θράσος να σχολιάσουν και καυστικά τα πεπραγμένα των "επικίνδυνων" εθελοντών. 

Πολύ κουβέντα έγινε για το γεγονός ότι οι εθελοντές επέλεξαν να κολλήσουν τα ηλεκτρόδια του απινιδωτή ενώ ο ασθενής δεν βρισκόταν σε ανακοπή. Οι εθελοντές γνώριζαν ότι ο ασθενής δεν βρισκόταν σε ανακοπή αλλά επέλεξαν να το κάνουν με σκοπό να είναι έτοιμοι σε περίπτωση ανακοπής, αναγνωρίζοντας την επικείμενη επιδείνωση του ασθενή. Εγώ το έχω κάνει αρκετές φορές και η ίδια πρακτική ακολουθείται από πολλούς επαγγελματίες γνωρίζοντας ότι τα δευτερόλεπτα κάνουν την διαφορά σε περιπτώσεις ανακοπής. Σε καμία περίπτωση δεν διακυβεύτηκε η ασφάλεια του ασθενή, αφού οι αυτόματοι  απινιδωτές είναι ασφαλείς και δεν χορηγούν ρεύμα σε περίπτωση που δεν χρειάζεται. Για να προλάβω μερικούς πονηρούς θα πω εδώ ότι ακόμα και σε περιπτώσεις υποψίας ένσφιγμης κοιλιακής ταχυκαρδίας, ο ανανήπτης έχει ήδη επιβεβαιώσει την έλλειψη αναπνοής άρα δεν υπάρχει κίνδυνος να χορηγηθεί ρεύμα σε ένσφιγμο ασθενή. Από πουθενά δεν προκύπτει στο βίντεο ότι οι εθελοντές δεν είχαν την γνώση να ελέγξουν το επίπεδο συνείδησης και της αναπνοής. Κατά τα λεγόμενα τους, όταν ο ασθενής έδειξε να βελτιώνεται έξι λεπτά αργότερα τα αφαίρεσαν.  

Παρόλο που θεώρησαν λαθεμένα ότι ο ασθενής έχει έμφραγμα και μάλιστα χρησιμοποίησαν αδόκιμους όρους, χαρακτηριστικούς της έλλειψης εμπειρίας και άγχους που είχαν, κατάφεραν να αναγνωρίσουν τη σοβαρότητα της κατάστασης και να ενεργήσουν ανάλογα. 

Από το βίντεο που είδα, πουθενά δεν ακούγεται να ισχυρίζονται ότι απινίδωσαν τον ασθενή κατά την αναμονή του ασθενοφόρου και ο ασθενής δεν έχει τοποθετημένα τα ηλεκτρόδια κατά την άφιξή των συναδέλφων. 

Δυστυχώς ορισμένοι έσπευσαν να υιοθετήσουν φήμες και κουτσομπολιά και να τα βάλουν και σε επίσημες ανακοινώσεις. Κρίμα γιατί δεν τιμούν τους εαυτούς τους, ούτε το ΕΚΑΒ. 

http://www.ekabnews.gr/2019/08/open-tv_20.html

Η Ελληνική Εταιρεία Επείγουσας Προνοσοκομειακής Φροντίδας και το Kids save lives προσπαθούν να διαβάλουν το επιτυχημένο σύστημα επείγουσας προνοσοκομειακής φροντίδας που υπάρχει στη χώρα μας και να εκθέσουν τους λειτουργούς του.

Πάμε να δούμε τώρα τα τις δυσφήμισης του ΕΚΑΒ από την πονηρή ΕΕΕΠΦ και τον πανούργο πρόεδρο του kids save lives. Από πουθενά δεν προκύπτει δήλωση απαξίωσης του ΕΚΑΒ και των συναδέλφων. Ούτε οι εθελοντές  ούτε κάποιο άλλο μέλος της ΕΕΕΠΦ έθιξε την ανεπάρκεια του ΕΚΑΒ να ανταποκριθεί στα επείγοντα περιστατικά.   

Τα αυθαίρετα συμπεράσματα της δημοσιογράφου και οι ανόητοι παραλληλισμοί με αλλά περιστατικά ουδεμία σχέση έχουν με τους εθελοντές. Το ψωμί της ήθελε να βγάλει η εν λόγω δημοσιογράφος, όπως ξέρει και κάνει τόσα χρόνια.

Ξέρω... ξέρω η ΕΕΕΠΦ χρόνια τώρα ξεβρακώνει τους ανίκανους, τους επικίνδυνους και τους πονηρούς και χαλάει τη σούπα. Περίμεναν την αφορμή μερικοί και έδωσαν ρεσιτάλ.  Πώς το λέει η λαϊκή παροιμία? ...θέλει η π....@να να  κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει. 

Είναι γνωστά τα διαχρονικά προβλήματα του ΕΚΑΒ και η ανεπάρκεια του να ανταποκριθεί στα επείγοντα.  Και αυτό επειδή στη πραγματικότητα δεν είναι μια υπηρεσία επείγουσας προνοσοκομειακής φροντίδας αλλά μια υπηρεσία μεταφορών ασθενών, που καμία φορά της πέφτει η καυτή πατάτα του επείγοντος και τρέχει και δεν φθάνει. Γιατί δεν μας λένε λοιπόν οι σοκαρισμένοι "επαγγελματίες" που καυτηρίασαν τους "εθελοντές", τι θα έκανε παραπάνω ένα πλήρωμα του ΕΚΑΒ χωρίς να αντιμετωπίζει τον κίνδυνο του εισαγγελέα. 

Να σας πω εγώ... τίποτα. 

Η ανακοίνωση του ΕΚΑΒ λέει πως το πλήρωμα μπήκε στο κέντρο υγείας για να γίνει καρδιογράφημα και να τοποθετηθεί φλεβική γραμμή στον άρρωστο.  

Δηλ. όταν κάποιος αρρωστήσει βαριά στην Ελλάδα και καλέσει ασθενοφόρο, αυτό που πρέπει να περιμένει από το πλήρωμα, είναι καλά λόγια και γρήγορο γκάζι.

Υπηρεσία επειγόντων σου λέει ύστερα. Τη κάρτα να χτυπάμε, το μεροκάματο να πέφτει και άγιος ο θεός. 

Γιατί δεν ένιωσε την ανάγκη η διοίκηση του ΕΚΑΒ Θεσσαλονίκης να απαντήσει, για το γεγονός ότι στη μέση του καλοκαιριού, κάποιος που χρήζει επείγουσας φροντίδας πρέπει να περιμένει μια ώρα για να έρθει πλήρωμα και απλά να τον μεταφέρει στο κέντρο υγείας? 

"Ήταν απασχολημένο το μοναδικό ασθενοφόρο της περιοχής και το επόμενο ήταν στην Θεσσαλονίκη", είπαν οι ιθύνοντες. 

Ωραία τρίπλα... απαντάνε σε άλλο ερώτημα ρίχνοντας την μπάλα στη κερκίδα. Το  ερώτημα είναι γιατί δεν υπήρχε διαθέσιμο ασθενοφόρο και τι είδους φροντίδα μπορεί να παράσχει το πλήρωμα του ασθενοφόρου στον Έλληνα πολίτη. 

Βγήκαν λοιπόν τα σωματεία και η Ομοσπονδία και διέρρηξαν τα ιμάτιά τους για την κοροϊδία και τον καημένο τον άρρωστο που κινδύνεψε από τους εθελοντές.

http://www.ekabnews.gr/2019/08/open.html

Ρε πάτε καλά? Μεταξύ μας δουλευόμαστε? Δεν ξέρουμε ότι η Χαλκιδική, σαν τομέας είναι ο προθάλαμος για τα ρουσφέτια σας και τις εξυπηρετήσεις σας? Πόσοι έχουν διοριστεί στον τομέα και μετακινήθηκαν στην Θεσσαλονίκη με την εκδούλεψη σας? Και έχετε και το θράσος μετά να εγκαλείται τους πολίτες της Χαλκιδικής που οργανώθηκαν σε εθελοντικές ομάδες μπας και σωθεί κανένας?

Κλείνοντας τη ψυχοθεραπεία, θέλω να δώσω συγχαρητήρια στους εθελοντές στη Χαλκιδική που ενημερώνονται, εκπαιδεύονται, αγοράζουν απινιδωτές και τρέχουν για τον συνάνθρωπο.   

Είμαι ο πρώτος που υποστηρίζω ότι το ΕΚΑΒ πρέπει να πιστοποιεί τους εθελοντές και να δημιουργηθεί μητρώο εθελοντικών ομάδων. Θα πρέπει να μπει τάξη στο χάος γιατί υπάρχουν πολλές ιδιαίτερες προσωπικότητες στον εθελοντισμό που καμία φορά αμαυρώνουν τον χώρο. 

Οι εθελοντές στο βίντεο που είδα δεν είναι από αυτούς. 

Αν τους συναντήσω από κοντά θα τους σφίξω το χέρι και θα τους ευχαριστήσω για το έργο που κάνουν. Θα κάτσουμε να πιούμε και ένα καφέ και να μου αφηγηθούν τα περιστατικά που σηκώσανε από τον τάφο και τώρα χαίρονται τις οικογένειές τους.

Μετά τα μπάνια του λαού.

Θετικές εντυπώσεις από την νέα Κυβέρνηση. Οι 2 - 3 επόμενοι μήνες θα δείξουν, αν οι "πρώτη φορά φιλελεύθεροι" ήρθαν για να μείνουν, ή θα πάνε άπατοι, όπως οι "πρώτη φορά αριστεροί".

Τα συνθήματα, περί φοροελαφρύνσεων, Εξαρχείων και λαθρομεταναστών, γρήγορα θα ξεφουσκώσουν και δεν θα πουλάνε πια. Όλο το παιχνίδι θα παιχτεί στο Δημόσιο. Μόνο με αναδιάρθρωση και εκσυγχρονισμό του Οθωμανοσοβιετικής οργάνωσης δημόσιου, θα επιτραπεί η ανάπτυξη. Το κατανοούμε εύκολα, παρατηρώντας το ΕΚΑΒ, το οποίο λειτουργεί στα πρότυπα κλινικής της δεκαετίας του '60. Μερικά ασθενοφόρα, που υπάγονται στο γραφείο Διευθυνούσης, τρέχουν να μαζέψουν όποιον παίρνει τηλέφωνο. Όλα τα υπόλοιπα, εκπαίδευση, αεροδιακομιδές, μοτοσικλέτες, ΕΤΙΚ, είναι να χουμε να λέμε. Το παιχνίδι παίζεται και χάνεται από τον κορμό, τα ασθενοφόρα.

Τι θα κάνει λοιπόν η νέα Κυβέρνηση, με αυτό το Κράτος; Κάθε φορά, γράφω το ίδιο. Δεν χρειάζεται να βλέπετε ειδήσεις για να μάθετε τα νέα. Κοιτάξτε τι θα γίνει στο ΕΚΑΒ. Αν δείτε πρόοδο, θα υπάρξει σε όλο το Δημόσιο. Αν δείτε μία από τα ίδια, μην περιμένετε να αλλάξει κάτι πουθενά.

Εμείς βέβαια, άλλο μας ενδιαφέρει. Ποιος θα έρθει Πρόεδρος. Όχι για να κάνει κάτι, αλλά για να είναι διαχειρίσιμος ώστε να μην αλλάξει κάτι!

Η καλύτερη λύση (για το ΕΚΑΒ), θα ήταν να παραμείνει ο κος Τζανετής. Θα μπορούσε (εύκολα), αλλά δεν νομίζω ότι το επιθυμεί. Η επόμενη, είναι ο κος Παπαευσταθίου, για γνωστούς λόγους. Πιστεύω ότι το θέλει και θα προσπαθήσει. Απ' όσο τον γνωρίζω, ακόμη και γραμματεία Υπουργείου να του δώσουν, θα μπει σε δίλημμα να το δεχτεί, ή να έρθει στο ΕΚΑΒ. Ούτε αυτός νομίζω να προκριθεί, αφού δεν έχουμε εκπολιτιστεί αρκετά πολιτικά, ώστε να μην δεχτεί αρκετές ενστάσεις, από την ίδια του την Παράταξη. Και αφού οι Τζαγκαράκης και Ρέσσος, αποκλείεται να αναστηθούν, τέλος τα βαριά ονόματα. Τρεις επιλογές μένουν.

Κάποιος επώνυμος, από άλλον χώρο, ο οποίος θα επιβληθεί στο σύστημα του ΕΚΑΒ, αλλά σε μερικούς μήνες θα τα βροντήξει εύκολα, θέτοντας στον εαυτό του το ερώτημα "τι κάνω εγώ εδώ;".

Δεύτερη επιλογή, κάποιος φέρελπις νέος, ο οποίος θα νομίσει ότι πήρε δώρο γενεθλίων, αλλά σύντομα θα αντιληφθεί, ότι έκαψε κάθε προοπτική καριέρας και χάλασε το όνομά του. 

Τρίτη επιλογή, κάποιο κομματόσκυλο παλαιάς κοπής, το οποίο θα ασχοληθεί με ρουσφέτια και ψηφοθηρία (ότι ξέρει δηλαδή), αγνοώντας ότι αυτό έκαναν κι άλλοι και πήγαν άπατοι.

Θα μου πεις τώρα, ποιον ενδιαφέρουν όλα αυτά; Κανέναν, ή ελάχιστους. Τι μας ενδιαφέρει εμάς; Αν είμαστε "έξω" να συνεχίσουμε να δουλεύουμε, αν θέλουμε, όσο θέλουμε και με όποιον τρόπο θέλουμε. Ή να πάμε "μέσα". Αν είμαστε "μέσα" να παραμείνουμε ακλόνητοι. Κάποιοι να πάρουν μετάθεση, κάποιοι απόσπαση, κάποιοι να κάνουν 24ωρο. Και να γίνονται προσλήψεις, για να μπορούν να ικανοποιούνται οι απαιτήσεις όλων.

Γιατί όπως έχουμε ξαναπεί, οι ασθενείς είναι αναγκαίο κακό, για να είμαστε εμείς δημόσιοι υπάλληλοι. Θα δείξει σύντομα. Και για το ΕΚΑΒ και για το Δημόσιο συνολικά και για το Κράτος. Τι έχει δείξει όλα τα προηγούμενα χρόνια της κρίσης; Ότι με κρατικίστικες λύσεις, πρόοδος δεν μπορεί να υπάρξει. Το πρόβλημα είναι, ότι εμείς οι ίδιοι, δεν θέλουμε κάτι άλλο.

Αριστερός κουκουλοφόρος.

Οι ρουφιάνοι, οι καταδότες και οι κουκουλοφόροι, στην πραγματικότητα ποτέ δεν αποτέλεσαν πρόβλημα. Γιατί όλοι τους ξέρουν και φυλάγονται. Πλησιάζουν και σταματούν οι συζητήσεις. Μιλάς μόνον για τον καιρό. Μέχρι να φύγουν. Οπότε δεν μπορούν να σε βλάψουν. Ποιος μπορεί; Ο δικός σου άνθρωπος, ο συναγωνιστής, το μέλος της ομάδας που αποφάσισε να περάσει στην άλλη όχθη. Ο άνθρωπος εμπιστοσύνης, στον οποίο μιλάς ανοιχτά, χωρίς να ξέρεις ότι σου σκάβει τον λάκο.

Παράδειγμα: Είσαι στο ΕΚΑΒ και στηρίζεις Διοίκηση ΣΥΡΙΖΑ. Ξέρεις ότι μπορεί να στοχοποιηθείς από πολιτικούς αντιπάλους της Διοίκησης και να έχεις θέμα. Οπότε φυλάγεσαι. Δεν φυλάγεσαι από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν φαντάζεσαι ότι κάποιος από αυτούς θα σου την στήσει. Και για να το κάνω χειρότερο. Δεν φαντάζεσαι ότι κάποιος από αυτούς, θα συνεργαστεί με ακροδεξιά στοιχεία για να σου την στήσει. Τραβηγμένο σενάριο. Δεν γίνονται αυτά. Ή μήπως γίνονται.

Άκου "αριστερέ" κουκουλοφόρε.

Κάποιους δεν τους ακουμπάς, λόγω ειδικού βάρους. Που αυτοί διαθέτουν και εσύ όχι.

Κάποιους δεν μπορείς να τους ακουμπήσεις, επειδή δεν χρωστάνε. Ούτε στην ΝΔ, ούτε στο ΠΑΣΟΚ, ούτε στον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν έχουν ζητήσει και δεν έχουν λάβει τίποτα.

Κάποιους δεν μπορείς να τους ακουμπήσεις, γιατί είναι 29 χρόνια στην γαλέρα. Και το μόνο που έχουν ζητήσει από τις Διοικήσεις, είναι να τους επιτρέψουν να δουλεύουν.

Κάποιους δεν μπορείς να τους ακουμπήσεις, αφού είτε με Αλέξη, είτε με Φώφη, είτε με Κυριάκο, πάλι στο κουπί θα είναι.

Και αφού δεν τους ακουμπάς, κοίτα την πάρτη σου. Κοίτα τις συναλλαγές σου με τον αντίπαλο, για να βολευτείς την επόμενη μέρα.

Μην παίρνεις θάρρος επειδή κάποιος δεν ασχολείται μαζί σου, επειδή ασχολείται με το καλό του ΕΚΑΒ. Θα ασχοληθεί, όταν το ζήτημα γίνει προσωπικό. Και τότε όλο το πράγμα θα φύγει από το ΕΚΑΒ. Και θα φοβηθείς.

Ladies and Gentlemen ... and the Others.

Για Συστήματα Προνοσοκομειακής θα γράψω.

Μπορεί να είναι Γιατροί, μπορεί να είναι Διασώστες, μπορεί οτιδήποτε, είναι πάντως κάτι τύποι, οι οποίοι βγαίνουν κατά καιρούς σε συνέδρια, σε ημερίδες και μιλούν για Συστήματα. Για Ευρωπαϊκά, Αγγλοσαξωνικά, με πολλούς γιατρούς, με καθόλου γιατρούς, για stay and play και scoop and run.

Παραμύθι. Άλλο θέλουν να πουν, άλλους σκοπούς θέλουν να εξυπηρετήσουν και μπλέκουν τα Συστήματα. Τα οποία μας τελείωσαν, μαζί με τον Ψυχρό Πόλεμο. Πάνε, δεν υπάρχουν. Κάθε Χώρα έχει το δικό της. Έχει αντιγράψει κάποιο, το έχει προσαρμόσει, το έχει δουλέψει και το έχει βελτιώσει στα μέτρα της. Εξαιρείται η Ελλάδα, η οποία εφαρμόζει το Σύστημα "Κανένα Σύστημα", με τα γνωστά αποτελέσματα.

Όσοι μιλούν για Συστήματα, τους νοιάζει μόνο να βολέψουν τον εαυτό τους, γι αυτό εξακολουθούν να αναλύουν, κάτι που είδαν, άκουσαν, ή διάβασαν πριν 35 χρόνια. Σήμερα η εφαρμογή ενός Συστήματος, εξαρτάται από συγκεκριμένους παράγοντες. Γεωγραφικούς και πληθυσμιακούς αρχικά. Πόσο χρήμα μπορείς να διαθέσεις και πόσο σε κυνηγούν οι Δικηγόροι. Αυτά από την μεριά της Πολιτείας. Από την μεριά της Υπηρεσίας, βασικό στοιχείο του Συστήματος είναι η υποστήριξη που μπορεί να του παρέχει το προσωπικό. Δεν μπορείς να βάλεις drone, αν δεν έχεις κάποιον να τα πετάει. Δεν μπορείς να βάλεις monitor, αν ο Διασώστης δεν διαβάζει καρδιογράφημα. Δεν μπορείς να βάλεις υπολογιστές, αν ο τηλεφωνητής γράφει με ένα δάκτυλο.

Αν είσαι (πχ) Κύπρος και έχεις 4 Επαρχίες, με πληθυσμό η κάθε μία, από 100 έως 250 χιλιάδες, τι πρόβλημα να έχεις; Φτιάχνεις έναν Εθνικό Κανονισμό, βάζεις 2 ασθενοφόρα στο Γενικό Νοσοκομείο κάθε πρωτεύουσας  και σε 10 λεπτά έχεις τον ασθενή στο ΤΕΠ. Επαρκή εκπαίδευση του πληρώματος, ώστε να έχει υποστήριξη ο ασθενής σε αυτό το 10λεπτο. Είναι κρίσιμο το περιστατικό; Παίρνουν μαζί τους έναν γιατρό από το ΤΕΠ. Όχι για να σπαταλήσει χρόνο σε ακρόαση και επίκρουση, αλλά για εξειδικευμένη υποστήριξη καθ' οδόν. Αν έχεις κάποιες απομακρυσμένες, ή δύσκολα προσβάσιμες περιοχές, βγάζεις εξωτερικούς τομείς. Έχεις και θέλεις να ρίξεις χρήμα; Βγάλε περισσότερα ασθενοφόρα, βγάλε οχήματα ιατρικά. Από κει και πέρα, ένας σχεδιασμός για μαζικά ατυχήματα, ένα σύγχρονο σύστημα επικοινωνιών με τα οχήματα και τον πολίτη και τέλος. Δεν ξέρω τι και πως το κάνουν οι πατριώτες, εγώ έτσι θα το έκανα. Κανένα ΕΚΑΒ, απλά και φτηνά.

Αν έχεις παγετώνες και φιόρδ, δεν μπορείς να εφαρμόσεις τέτοιο Σύστημα. Αν είσαι Αριζόνα, θα χρειαστείς άλλα μέσα και άλλο σχεδιασμό. Επίσης, αν είσαι Ελλάδα, δεν μπορείς να εφαρμόσεις, ούτε το Σύστημα της Κύπρου, ούτε της Φιλανδίας, ούτε της Αριζόνα.

Τι χρειάζεται; Να μην είσαι ραγιάς και μαυραγορίτης και να βάλεις το μυαλό σου να δουλέψει, το οποίο γυρίζει στο ρελαντί και μόνο για καμιά κομπίνα, ανεβάζει 12 χιλ στροφές το λεπτό.

Και άντε το φτιάξαμε, ή μας το έφτιαξαν. Ποιος το διαχειρίζεται;

Να έχουμε υπ' όψιν μας ότι αυτό δεν ενδιαφέρει τον ασθενή. Αυτός θέλει δύο τύπους περιποιημένους και εμφανίσιμους, να μπορεί να τους βάλει σπίτι του. Να μιλάνε όμορφα και να ξέρουν την δουλειά τους. Σκασίλα του ποιον έχουν προϊστάμενο.

Μπορούν να το διαχειρίζονται οι γιατροί, οι οποίοι όμως δεν έχουν κανένα τέτοιο άμεσο ενδιαφέρον, πέρα από την επιστήμη στην οποία έχουν επενδύσει. Θα παρέμβουν όμως, για να διασφαλίσουν ότι το Σύστημα θα υποστηρίζει την δουλειά τους. 

Και αφού οι γιατροί δεν έχουν άμεσο ενδιαφέρον να διοικήσουν το Σύστημα, μπορεί να βρουν πεδίο και να μπουν σφήνα οι νοσηλευτές και από τελευταίοι να γίνουν πρώτοι με εκατοντάδες υπηκόους. Μπράβο τους και καλά θα κάνουν. Το ίδιο έκαναν οι πυροσβέστες στις ΗΠΑ. Αυτοί είχαν δύο συμβάντα στην βάρδια και τα ασθενοφόρα διακόσια. Τα ενσωμάτωσαν και κοκκίνισε ο τόπος. Γιατί έγινε αυτό; Επειδή οι Paramedics δεν μπορούσαν να διοικήσουν την Υπηρεσία τους. Η οποία, υπ' όψιν, ήταν οργανωμένη, όχι σκόρπια σαν την δική μας.

Επιστρέφουμε στην Ελλάδα, είπαμε για γιατρούς, για νοσηλευτές, πάμε και στους άλλους. Τους διασώστες, οι οποίοι θέλουν να αναλάβουν την διοίκηση του Συστήματος. Μπορούν, είναι το ερώτημα; Έχουν την ικανότητα, την μόρφωση, την συνοχή; Εκεί θα παιχτεί το παιχνίδι.

Αν μπορούν, θα το κάνουν, αν δεν μπορούν, θέλουν δεν θέλουν θα το χάσουν.