Διακοπές 2012

Άδεια 2η περίοδο φέτος και η διαδρομή γνωστή. Κυπαρισσία - Ερατεινή - Βόλος, ή αντίστροφα, ανάλογα με την εποχή. Γιατί αν πας να βουτήξεις αρχές Ιούλη στην Δυτική Πελοπόννησο, ότι μπει στο νερό θα σου ξεραθεί και θα κάνεις μέρες να το ξαναχρησιμοποιήσεις.

Δυστυχώς (!) το σπίτι στην Κυπαρισσία δεν ήταν διαθέσιμο φέτος και με μεγάλη μου "λύπη", έχασα την επίσκεψη στα "άγια χώματα". Πάμε από Βόλο λοιπόν και παντού είμαστε μόνοι μας. Στην Εθνική οδό, στην πόλη, στην παραλία, στο ουζερί. Ωραίο πράγμα η κρίση. Σε γλυτώνει από μεγάλη ταλαιπωρία. Εμένα η κρίση (το 'χω ξαναπεί) δεν με άγγιξε. Εμένα και όλους όσους ήμασταν σε κρίση χρόνια πριν. Άγγιξε δύο κατηγορίες. Αυτούς που την παλεύανε ίσα - ίσα και τώρα θα αρχίσουν να χρωστάνε. Εναλλακτικά θα κάνουν το σκατό τους παξιμάδι. Και αυτό τους συμβουλεύω να κάνουν. Εγώ που διάλεξα άλλο δρόμο, παλεύω με τις τράπεζες από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.

Ειδικά οι νέοι, είναι η καλύτερή τους, αρκεί να μην κάνουν σφάλματα. Να μην παντρευτούν μικροί, για παράδειγμα. Ο γάμος για τον νέο είναι σαν να έχει κάνει φόνο. Χάνει 20 χρόνια από τη ζωή του, με την διαφορά ότι στο γάμο έχει την ψευδαίσθηση ότι είναι ελεύθερος.

Γάμο μπορείς να κάνεις, αν σου κάτσει η εγγονή του Μητσοτάκη, ή η κόρη του Πολύδωρα. Όχι " έχει σπίτι η νύφη και την πήρα", γιατί τώρα έχει χαράτσια. Και μόλις περάσουν οι γλύκες θα σου τη λέει συνέχεια: "ο πατέρας μου έκανε ολόκληρο σπίτι και συ άχρηστε δεν μπορείς να το συντηρήσεις".

Αντίθετα, αν μείνει ελεύθερος και βρει μια δουλίτσα με 800 ευρώ (και μια δεύτερη να πάει πιο ψηλά), είναι όλα για πάρτη του. Τσάμπα σπίτι, τσάμπα φαΐ. Αγοράζει Porsche με 300 το μήνα (άλλο καλό της κρίσης) και έχει 6 γκόμενες. Την Κυριακή ρεπό να πάει κανένα γήπεδο.

Θα μου πεις "και τα κορίτσια τι θα κάνουν;". Ότι έκαναν πάντα. Το παραπάνω σύστημα το εφαρμόζουν αιώνες τώρα. Μένουν με τους δικούς τους, αγοράζουν αυτοκινητάκι, ότι περισσεύει τράπεζα. Όταν κανονίζουν έξοδο, ανάληψη 20 ευρώ για την περίπτωση που τσακωθούν με τον μαλάκα και πάρουν ταξί. Οι μισές αυτό. Οι άλλες μισές σπουδάζουν.

Η δεύτερη κατηγορία που την έφαγε από την κρίση είναι οι "μαζί τα φάγαμε". Οι φοροφυγάδες ελεύθεροι επαγγελματίες, οι μιζαδόροι του Δημοσίου, οι μισθωτοί των 3500 το μήνα, οι Γιατροί και οι δικηγόροι. Τους τα μάζεψε μία φορά με το Χρηματιστήριο. Θα τους τα μαζέψει και τώρα. Από την μία τα χαράτσια, από την άλλη το "πόθεν έσχες", σκούζει ο λαμαρινάς με τα 14 διαμερίσματα ότι είναι φτωχός, αφού δηλώνει μόνο 7000 το χρόνο.

Το φετινό καλοκαίρι είναι ιδιαίτερο. Δεν πήγαν διακοπές οι πολιτικοί, δεν σταμάτησε ούτε μέρα η ειδησεογραφία, έχουμε και τους Ολυμπιακούς.

Δεν πήγε καλά η Ελλάδα. Μάλλον τελείωσαν οι ομογενείς από Ρωσία και οι Βορειοηπειρώτες.

Στον πάτο και οι Βούλγαροι, μέχρι να ανακαλύψουν κανένα καινούριο φάρμακο.

Δεν έβγαλα τον υπολογιστή από το αυτοκίνητο και έτσι έμεινα μακριά από το ΕΚΑΒ, όσο ήμουν στο Βόλο. Έκανα κάτι βουτιές στη Μπούφα και μερικές επισκέψεις στα ουζερί. Σε ένα από αυτά δεν βρήκα εμφιαλωμένο "Αποστολάκη" και προκειμένου να ξεπέσω στο "Θεσσαλικό", παρήγγειλα χύμα. Είκοσι χρόνια είχα να το κάνω αυτό και τα πράγματα είναι χειρότερα από τότε. Χημεία σκέτη. Καπάκι μία μπύρα για να ξεπλυθεί από τον οργανισμό.

Την πέμπτη μέρα κατηφόρισα την Εθνική, πήρα τον Μπράλο για να πέσω Φωκίδα. Η Ερατεινή με περίμενε σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα από πέρυσι. Άραξα στο MISTRAL όπως πάντα και κάθε μέρα περνούσα την ίδια "ταλαιπωρία". Από το ξενοδοχείο 9 μέτρα μέχρι την ομπρέλα και από κει άλλα 4 μέχρι τη θάλασσα. Και το μεσημέρι άλλα 4 μέχρι τον "Βαλιάνο" για φαγητό. Το απόγευμα επανάληψη.

Το μεσημέρι τρώγαμε ψαρικά, το βράδυ μαγειρευτά, ή το μεσημέρι μαγειρευτά και το βράδυ κρέας. Κάποια στιγμή ένας ξιφίας 15 κιλά, έκανε το λάθος να περάσει μπροστά από τα καΐκια που ψάρευαν στα ανοιχτά και κατέληξε ψητός μόλις βγήκε από την θάλασσα. Την επόμενη συνέλαβα τον ταβερνιάρη να αγοράζει κάτι ζωντανές καραβίδες και έγιναν επιτόπου με μακαρόνια.

Το φαγητό 50 ευρώ τη μέρα, οπότε ο προϋπολογισμός τηρήθηκε χωρίς υπερβάσεις και χωρίς να χρειαστεί να πάρω ισοδύναμα μέτρα.

Έκανα δύο - τρεις αναγνωριστικές βόλτες και διαπίστωσα ότι δεν υπήρχε ΕΚΑΒίτης στο χωριό. Ακόμη κι Αντρέας που είναι μόνιμος κάτοικος, πήγε διακοπές στο χωριό της γυναίκας. Την τρίτη μέρα πέρασε από μπροστά μου ο Φώτης. Πιάσαμε την κουβέντα για το ΕΚΑΒ, αλλά δεν με χάλασε, γιατί μ' αρέσει να μιλάω μαζί του για το οτιδήποτε. Χώρια οι μπύρες που ήπιαμε.

Οι μπύρες, άλλη θλιβερή ιστορία. Είμαι και αδύνατος και δεν μου πάει η κοιλιά με τίποτα. Έχω λιώσει αφότου επέστρεψα για να την εξαφανίσω.

Κάπου εκεί κόλλησε και το κινητό και αναγκάστηκα να πεταχτώ Ναύπακτο να πάρω άλλο. Μποτιλιάρισμα στη Ναύπακτο, κόλαση. Καλύτερα στην Ομόνοια. Έτσι πέρασα στη νέα εποχή, αποκτώντας smartphone. Τα κινητά κρατάνε όλο και λιγότερο και κάθε φορά πρέπει να διαβάζω τόμους ολόκληρους, για να το κάνω να δουλέψει.

Στο internet λοιπόν από το κινητό και για να δούμε τι γίνεται. Μία από τα ίδια, από όσους έμειναν πίσω. Η γκρίνια περιορισμένη λόγω διακοπών, αλλά στο ίδιο μοτίβο. Ακόμη αρνούμαστε να καταλάβουμε τι μας συμβαίνει. Ακόμη μας φταίνε οι άλλοι. Δεν πειράζει καλά να είμαστε, να βγάλουμε το Χειμώνα και φέτος χωρίς εκπλήξεις. Τα μέτρα που θα παρθούν δεν μας φοβίζουν, γιατί έτσι κι αλλιώς όποιος έχει πληρώνει. Όσο και να σκούζει.

Καλή επιστροφή στους αδειούχους της 2ης περιόδου και καλά να περάσουν όσοι φεύγουν. Του χρόνου με υγεία. Από Δευτέρα στην Ομόνοια, να διαπιστώσω τι δουλειά έκανε η Αστυνομία όσο έλειπα.

Ημερολόγιο - συνέχεια.

Φεύγοντας από Ερατεινή, πήρα τον Μπράλο για να συναντήσω την Εθνική οδό με κατεύθυνση το Βόλο, όπου θα περνούσα τις υπόλοιπες 5 μέρες.

Πριν φύγω, έκανα και μια "ανακάλυψη", που αφορά στην κάλυψη του Νομού από το ΕΚΑΒ. Τα 2 ασθενοφόρα του ΕΚΑΒ στο Νομό, σταθμεύουν στις δύο μεγαλύτερες πόλεις (Άμφισσα και Ιτέα), οι οποίες όμως βρίσκονται και οι δύο, στο Ανατολικό άκρο του Νομού. Αν συμβεί οτιδήποτε (τροχαίο) στον υπόλοιπο Νομό και ειδικά στον άξονα Ιτέας - Ναυπάκτου, που το καλοκαίρι ειδικά έχει την περισσότερη κίνηση, τι γίνεται;

Φεύγουν τα ασθενοφόρα και για να φτάσουν στο συμβάν, πρέπει να καλύψουν δύο "ειδικές διαδρομές". Με τα Citroen δεν γίνεται δουλειά. Να τους αγοράσουμε οχήματα WRC. Δεν είναι πιο λογικό το ένα τουλάχιστον να σταθμεύει στο κέντρο του Νομού; Όχι να πάει να λαμβάνει εκεί, γιατί έτσι χάνονται 6 ώρες το 24ωρο με τα πήγαινε - έλα. Να έχει αλλαγή στο κέντρο της Φωκίδας.

Η Μαγνησία τα ίδια χάλια με τη Φωκίδα. Μηδέν τουρισμός. Η καλύτερή μου. Σε 20 λεπτά από Ν. Ιωνία στη Μπούφα χαλαρά, μέσω περιφερειακού. Ή μάλλον, μέσω μισού περιφερειακού. Ο δρόμος ξεκινάει από την είσοδο του Βόλου και καταλήγει σε... μια τρύπα στο Πήλιο. Δηλαδή κάνανε, μια τρύπα στο βουνό. Δύο χρόνια δεν προχωράει τίποτα. Δεν τα βρήκανε φαίνεται στο φαγοπότι οι Δήμαρχοι με τους εργολάβους και τους Υπουργούς και κόλλησε η δουλειά. Μόλις ξεκολλήσει, θα αρχίσουν οι οικολόγοι τις προσφυγές για την καταστροφή του οικοσυστήματος των Κενταύρων και θα πάει άλλα τόσα χρόνια πίσω.

Και βέβαια ο Περιφερειακός δεν έχει εισόδους - εξόδους και ανισόπεδους κόμβους. Έχει ισόπεδες διασταυρώσεις με φανάρια. Μέχρι να ξεκολλήσεις από το ένα και να φτάσεις στο άλλο, σε περνάνε και τα ποδήλατα. Μιλάμε για μεγάλο φαγοπότι.

Ερατεινή 2009

Ναι πήγα Ερατεινή και φέτος όπως είχα πει. Δεν τόλμησα την Αθηνών – Πατρών, αλλά προτίμησα την διαδρομή από Κάστρο. Πολύ στροφιλίκι, αλλά το Lancer με την ανάρτηση πολλαπλών συνδέσμων τις έχει χαλαρά. Έτσι είναι αυτά τα πράγματα. Άλλοι επενδύουν σε αυτοκίνητα, για να κάνουν το κέφι τους και άλλοι σε ακίνητα, για να μεγαλώσουν την περιουσία τους και να τα πάρουν μαζί τους. Θα μου πεις τώρα, μπορείς ρε κακομοίρη με 20000 να χτίσεις μεζονέτες; Όχι βέβαια, αλλά ένας μισθωτός με υποχρεώσεις, δεν μπορεί να μαζέψει περισσότερα. Εκτός αν μπλεχτεί στην διοίκηση και βρει τρόπους να έχει ‘επιπλέον εισοδήματα’. Ξέρετε τι λέω.
Στην Ερατεινή δεν είχε αλλάξει τίποτα. Το ίδιο όμορφα με πέρυσι, λογικές τιμές, καλό φαγητό, ηρεμία. Μόνο μου φάνηκε, ότι είχε περισσότερο κόσμο. Άλλο όμως ήταν το ‘κακό’. Μέσα σε 150 μέτρα χωριό, συνάντησα έξι (6) Εκαβίτες!!! (Τελικά είμαστε πολλοί, αλλά σκόρπιοι). Οπότε πώς να χαλαρώσεις. Πάλι οι ίδιες συζητήσεις. Κάποιοι πρέπει να φταρνίζονταν, γιατί τους μελετούσαμε συνέχεια.
Έμαθα και τα κατορθώματα της Διοίκησης, σε τοπικό επίπεδο. Ο Τομέας στελεχώνεται από 20 άτομα – 18 Εκαβίτες και 2 νοσοκομειακούς οδηγούς. Η Διοίκηση έκανε και δω το θαύμα της, για να δημιουργήσει αναταραχή και να μην δουλεύει τίποτα. Τοποθέτησε υπεύθυνο Τομέα, νοσοκομειακό οδηγό!!! Ακολούθησαν διαμαρτυρίες και πολύμηνες διαπραγματεύσεις, μέχρι να βρεθεί λύση: προτάθηκε στους συναδέλφους να καταγγείλουν (να ρουφιανέψουν δηλαδή) τον υπεύθυνο, ώστε να βρεθεί πάτημα για την αντικατάστασή του. Οι συνάδελφοι αρνήθηκαν και η πετυχημένη, σε πολλές άλλες περιπτώσεις, συνταγή απέτυχε στη Φωκίδα. Το λέω αυτό, γιατί ακριβώς αυτή η μέθοδος, με απόλυτη επιτυχία, εφαρμόστηκε για να διωχτώ εγώ και άλλοι συνάδελφοι από τις αεροδιακομιδές και φαντάζομαι και αλλού. Στην Αθήνα περισσεύουν οι ρουφιάνοι. Ίσως πρέπει να στείλουμε και στην Φωκίδα, για να διευκολύνουν το έργο της Διοίκησης.
Τελικά ο υπεύθυνος αντικαταστάθηκε με Εκαβίτη και αποκαταστάθηκε η ηρεμία, για να παραμείνουν τα άλλα γνωστά σε όλους προβλήματα, τα οποία όμως απασχολούν το σύνολο σχεδόν της επαρχίας.
Μια και ανοίξαμε όμως το θέμα, θα κάνω μια παρένθεση για να δούμε τι σημαίνει, ‘υπεύθυνος’ στο ΕΚΑΒ; Ως γνωστόν ο Έλληνας ψοφάει για εξουσία. Και η δίψα του γι’ αυτή, είναι αντιστρόφως ανάλογη της επάρκειάς του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα γνωστή προϊσταμένη: -‘εγώ διοικώ’, -‘εγώ κάνω διοίκηση’, -‘δεν είναι δική σου αρμοδιότητα’, -‘εσύ δεν είσαι τίποτα’ και πάει λέγοντας, από το πρωί μέχρι το βράδυ. Κανέναν δεν θεωρεί ικανό συνεργάτη, αφού έχει ταυτίσει την ικανότητα των άλλων με την αμφισβήτηση της εξουσίας της. Ποιος είναι καλός; Αυτός που έχει την ιδέα ενός σχεδίου, έχει σκεφτεί ταυτόχρονα τον τρόπο υλοποίησης, αλλά πάει και το αναφέρει αποκλειστικά σ’ αυτήν. Οπότε, ή θα παρουσιάσει το σχέδιο ως δικό της, ή αν δεν μπορεί να το υλοποιήσει, θα το κάψει επιτόπου λέγοντας ‘μ’ αυτό έχω ασχοληθεί ΕΓΩ πριν χρόνια, αλλά δεν γίνεται’. (Αφιερωμένο εξαιρετικά στους συναδέλφους σε κάποιο γραφείο, που δήλωσαν φανατικοί αναγνώστες της ιστοσελίδας).
Ας ξαναγυρίσουμε όμως στους ‘υπεύθυνους’. Ποιος είναι λοιπόν, ο ορισμός του υπεύθυνου; Υπεύθυνος ονομάζεται ο μαλάκας, ο οποίος ορίζεται από την Διοίκηση του ΕΚΑΒ, για να οργανώσει την δουλειά, σε ένα τμήμα ή σε έναν τομέα. Αυτός ο μαλάκας εργάζεται νυχθημερόν, μαλώνει με τους συναδέλφους του και μόλις τελειώσει τη δουλειά και έρθει η ώρα για τα ρουσφέτια συκοφαντείται και πετιέται στα σκουπίδια. Και βέβαια δεν υπάρχει και καμιά αντίδραση από τους συναδέλφους του, αφού όλο το προηγούμενο διάστημα τους είχε πιέσει και δεν τον γουστάρει κανείς. Άσε που πάντα υπάρχει έτερος μαλάκας, που περιμένει στη γωνία να οριστεί αυτός ως ‘υπεύθυνος’. Μαλάκας στη θέση του μαλάκα, δηλαδή. Σ΄ αυτά που γράφω δεν δέχομαι αντίλογο, γιατί τέτοιος μαλάκας έχω υπάρξει, όχι μία αλλά δύο φορές. Την πρώτη φορά το ’98 (επί των ημερών ανεκδιήγητου προέδρου που θεωρούσε το ΕΚΑΒ ιδιοκτησία του), στάλθηκα από τις μονάδες για παραθέριση στην Ομόνοια. Και έγινε φωτοτυπία και το ’07.
Θα μου πεις τώρα και με το δίκιο σου, ‘καλά και συ δεν έβαλες μυαλό την πρώτη φορά; Οπότε καλά να πάθεις’! Δεν είναι ακριβώς έτσι. Την δεύτερη φορά είχα πλήρη επίγνωση. Δεν είχα καμία αμφιβολία, ότι θα με πουλούσαν. Δεν μπορούσα όμως να φανταστώ ότι κάποιοι θα έφταναν στο σημείο να καταστρέψουν την δουλειά που είχαμε κάνει. Πόσο μάλλον να φανταστώ, ότι θα βρίσκονταν διοίκηση που δεν είχε πρόβλημα να καταστρέψει, όχι το έργο σε έναν τομέα, αλλά ολόκληρο το ΕΚΑΒ. Αυτοί όμως μόλις ανέλαβαν, το πρώτο που έκαναν ήταν να πουλήσουν τον πρόεδρο, που η κυβέρνησή τους είχε διορίσει. (Δεν μπόρεσαν να χωνέψουν οι κακομοίρηδες, ότι κάποιος ήρθε στο ΕΚΑΒ με Mercedes και δεν είχε ανάγκη να 'φάει'. Το σωστό στο ΕΚΑΒ είναι, πρώτα να χωθείς σε κάποιο πόστο στη διοίκηση και στην πορεία να αποκτήσεις Mercedes, Jeep, ή μεζονέτες).
Και στη συνέχεια εφάρμοσαν ανενόχλητοι το project ‘ρουσφέτια και διώξεις’. Συνταγή που είχε απορρίψει ένας από τους ελάχιστους τίμιους πολιτικούς που έβγαλε η παράταξή τους, ο Γ. Ράλλης το 1980. Τον οποίο επίσης πούλησαν. Για να έρθει ο Αντρέας και να τους βάλει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Για να έρθουν, μέσα από γνωστές καταστάσεις και συνθήκες, πάλι στο προσκήνιο. Και το μυαλό τους να μην έχει φτάσει, ούτε στο 1980. Ακόμη την ΕΡΕ ονειρεύονται.
Ξέφυγε τελείως το θέμα. Από την Ερατεινή το πήγα στην ΕΡΕ. Το αφήνω εδώ.
Καλό χειμώνα σε όλους.

Διλήμματα

Τελευταία επανεξέταση σήμερα. Σάπισα 45 μέρες, μετά το ατύχημα. Και να μπορούσα να πάω διακοπές καλά θα ήταν. Αλλά με σπασμένα πλευρά, δεν μπορείς να κουνηθείς από το σπίτι.

Μετά την εμπειρία του Ευαγγελισμού το βράδυ του ατυχήματος, εννοείται δεν ξαναπάτησα. Ότι είχα να κάνω, στον Ερυθρό. Καμία σχέση.

Όποιον συναντούσα θυμόταν τις φορές που βριστήκαμε στα επείγοντα, αλλά ανέλαβαν να με ξαναφτιάξουν. Τελείωσα με τους Θ/Χ, αφού τα πλευρά κόλλησαν χωρίς επιπλοκές και σε λίγες μέρες θα σηκώνω και βάρος (ελπίζω).

Έμειναν οι Ορθοπεδικοί, αφού ο αριστερός ώμος δεν δουλεύει καλά. Και τώρα που υποχώρησε το αιμάτωμα, ο υπέρηχος έδειξε "μερική διατομή του δελτοειδούς"! Πολύ ωραία. Και πως φτιάχνει αυτό; Συντηρητικά με άσκηση, ή χειρουργείο (αρθροσκόπηση) και φτιάχνει με τη μία. Και μετά το χειρουργείο τι; Πολύ απλά, δεν μπορείς να δουλέψεις.

Ωραία σου λέει ο άλλος. Ξεχνάς το ασθενοφόρο. Μέσα αραχτός. Μου πέρασε από το μυαλό και φρίκαρα με τη μία.

Πέρυσι είχα πάει με το γιο μου 4 μέρες στην Ερατεινή (Φωκίδα) http://hellas-medic.blogspot.com/2008/08/blog-post_13.html και μου άρεσε. Θα πάω τώρα άλλες 4, να καθαρίσει το μυαλό και μόλις γυρίσω θα ξεκινήσω ασκήσεις. Ελπίζω το Σεπτέμβρη να είμαι στο ασθενοφόρο μου.