Και ξανά απελευθέρωση

Μας είχαν απελευθερώσει και πέρυσι μαζί με άλλα επαγγέλματα, αλλά δεν έγινε τίποτε αφού το νομοσχέδιο έμεινε στα χαρτιά. Το γνωστό κόλπο που έκαναν και με τις απολύσεις και με το κλείσιμο των Οργανισμών, για να μασήσει η τρόικα και να μας δώσει το δάνειο.

Η τρόικα μας έδωσε το δάνειο, για δικούς της λόγους, αλλά τελικά δεν μάσησαν οι κουτόφραγγοι και τώρα τρέχει η κυβέρνηση να ξανααπελευθερώσει τα ίδια επαγγέλματα.

Και κάθε φορά που δημοσιεύεται ένα νομοσχέδιο, ή ένα προεδρικό διάταγμα, που γράφει μέσα Διασώστης, μας πιάνει τρέμουλο και αρχίζει το μοιρολόι.

Τι φοβόμαστε;

• Θα κλείσει το ΕΚΑΒ.
• Θα πουληθεί το ΕΚΑΒ.
• Θα βγάλει ασθενοφόρα ο ιδιώτης και θα πάρει τα κυριλέ περιστατικά και σε μας θα μείνουν οι χρήστες και οι άστεγοι.

Αυτό με τον ιδιώτη, ήμουνα νιος και γέρασα.

"Έχει κάνει προσφορά ο Αποστολόπουλος να αγοράσει το ΕΚΑΒ". Τότε δούλευα στο Ιατρικό Κέντρο και γελούσα με τις παπαριές των συνδικαλιστών στο αμφιθέατρο.

"120 ασθενοφόρα έχει έτοιμα η Intreamerican να τα ρίξει στην Αθήνα"

"30 ασθενοφόρα φτιάχνει ο Μαντός για την Interamerican. Θα πάρει τα χρόνια"

"Θα ιδιωτικοποιήσουν τις αεροδιακομιδές, γιατί εκεί είναι τα λεφτά".

Πότε μας τα έλεγαν αυτά; Κάθε φορά που ζητούσαμε κάτι. Να φοράμε στολές και όχι ποδιά. Να φτιάξουμε σχολή. Να έχουν σανίδες τα ασθενοφόρα.

"Εδώ αύριο θα είστε άνεργοι και ζητάτε σανίδες;"

Τώρα αυτά είναι παρελθόν. "Τώρα θα μας πάρει τη δουλειά ο Βγενόπουλος. Θα βγάλει 100 ασθενοφόρα".

Οι Αθηναίοι δεν ανησυχούν ιδιαίτερα. Όταν τραβάς κουπί στη γαλέρα δεν σου μένει χρόνος να ανησυχήσεις. Περισσότερο αγωνιούν στο ΕΚΑΒ της Άνω Πρασινοπλαγιάς, εκεί που έχουν βάλει κώνους στην καφετέρια και έχουν κοτσάρει φρέζα στο ασθενοφόρο.

Γιατί όμως ανησυχούν, αυτοί που ανησυχούν; Γιατί φοβούνται το γκρέμισμα του Δημοσιοϋπαλληλικού  Τείχους που τους προστατεύει; Γιατί επιμένουν στην διατήρηση του μονοπωλείου;

Γιατί σ' όλον τον κόσμο που δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι δεν φοβούνται για την δουλειά τους;

"Γιατί ο ιδιώτης θα κοιτάξει να βγάλει λεφτά και θα ρίξει τις υπηρεσίες. Θα βάλει και τον κόσμο να πληρώνει"

Μαλακίες.

1. Κανείς Βγενόπουλος, Θεοχαράκης, Αποστολόπουλος, Λάτσης, Κυριακού, δεν πετάει εκατομμύρια για να εκδικηθεί τον ΕΚΑΒίτη.

2. Όλοι αυτοί κι άλλοι τόσοι επενδύουν χρήματα, για να βγάλουν χρήματα, σε παιχνίδι με κανόνες. Αν κάποιος από αυτούς αποφασίσει να επενδύσει σε ασθενοφόρα, το πρώτο που θα ζητήσει από το Κράτος είναι να μπουν κανόνες. Εμείς τόσα χρόνια δεν το κάναμε.

3. Η ποιότητα των υπηρεσιών θα ανέβει με τον ανταγωνισμό. Θα μείνουν χωρίς δουλειά τα ασθενοφόρα:

• Που είναι βρώμικα.
• Που είναι τρακαρισμένα.
• Που το προσωπικό φοράει ότι να ναι.
• Που οι άντρες είναι αξύριστοι.
• Που οι γυναίκες είναι γκόμενες με κόκκινο νύχι.
• Που έχουν τρεις εφημερίδες και δύο φραπέδες στο ταμπλώ.
• Που πάνε στον πελάτη μετά από 32 ώρες.
• Που φέρονται με τον χειρότερο τρόπο.

4. Ο ιδιώτης δεν θα ψάχνει τις τσέπες των ασθενών για λεφτά. Θα υπογράψει συμβάσεις με τα ταμεία και τις ιδιωτικές ασφαλιστικές.

5. Τα ιδιωτικά ασθενοφόρα δεν πάνε για πλύσιμο δύο φορές στη βάρδια, δίνουν αμέσως τέλος και οι υπάλληλοι δεν δηλώνουν ασθένεια όποτε κλείσουν ραντεβού με γκόμενα. Οπότε δεν χρειάζονται 100 ασθενοφόρα, αλλά πολύ λιγότερα.

Το ερώτημα λοιπόν είναι άλλο: Εμείς γιατί φοβόμαστε τον ανταγωνισμό; Έχουμε κανέναν λόγο; Και το ερώτημα αφορά τους επαγγελματίες Διασώστες. Γιατί οι λοιποί ΕΚΑΒίτες ξέρω τι φοβούνται. Και το ΕΚΑΒ να κλείσει, δεν έχουν πρόβλημα. Η Πολιτεία είναι υποχρεωμένη να τους τοποθετήσει σε άλλη Δημόσια Υπηρεσία με τα ίδια χρήματα. Απλώς φοβούνται το ξεβόλεμα. Ότι θα πρέπει να δουλεύουν. Να είναι στην ώρα τους. Να λογοδοτούν.

Τον ανταγωνισμό φοβούνται οι Διασώστες που δεν είναι καλοί στη δουλειά τους, επειδή δεν την αγαπούν. Αυτοί που αναγκάστηκαν να πάρουν πτυχίο, για να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι. Αυτοί που δεν θέλουν επαγγελματικά δικαιώματα και άδεια άσκησης επαγγέλματος, για να κάνουν ότι τους κατέβει και να μην τους ελέγχει κανείς.

Όλοι οι υπόλοιποι είναι σίγουροι πως αν το ΕΚΑΒ και οι συνάδελφοί τους, τους επιτρέψουν να δείξουν τις δυνατότητές τους, δεν θα τολμήσει κανείς ιδιώτης να επενδύσει σε υπηρεσίες ασθενοφόρων. Κι αν το κάνει θα πετάξει τα λεφτά του.

Να μην χάσουμε κι αυτά που έχουμε!

Χρόνια Πολλά να ευχηθώ σε όλους κατ' αρχήν και ευτυχισμένος ο καινούριος Χρόνος, αφού αυτή θα είναι η τελευταία ανάρτηση του 2011.

Και είναι συνέχεια της προηγούμενης, μιας και οι συζητήσεις για το καινούριο Οργανόγραμμα του ΕΚΑΒ βρίσκονται στο αποκορύφωμά τους. Μας πιέζει κι ο χρόνος άλλωστε, αφού η Διοίκηση, πρέπει μέσα στην επόμενη βδομάδα, να καταθέσει την πρότασή της στο Υπουργείο.

Γιατί τόση βιασύνη; Γιατί πιέζει η τρόικα. Το κόλπο που έκαναν τα Υπουργεία παρουσιάζοντας τους συνταξιούχους ως απολυμένους, δεν το έφαγαν οι Γερμανοί και επανήλθαν ζητώντας αναμόρφωση των Οργανισμών, με κατάργηση τμημάτων και διευθύνσεων, ώστε να περισσέψουν υπάλληλοι, οι οποίοι θα πάνε αλλού που τους έχουν ανάγκη.

Μέχρι εδώ καλά για τους Διασώστες, αφού πάντα φωνάζαμε ότι έχουν μαζευτεί πολλοί μέσα και κάθονται χωρίς να κάνουν και καμιά δουλειά.

Τι πρόταση παρουσίασε η Διοίκηση;

Δεν είναι καλής ποιότητας η φωτογραφία που δημοσιεύω, αλλά μπορούμε να βγάλουμε συμπεράσματα. Αφήνει τις Διοικητικές Υπηρεσίες όπως έχουν (με το σχετικό ανακάτεμα) και δημιουργεί άλλη μια Διεύθυνση, αυτή των Ιατρικών Υπηρεσιών.

Και οι Διασώστες; Εκεί που ήταν, στην Νοσηλευτική Υπηρεσία.

Δώστε προσοχή στον τίτλο της Διεύθυνσης: ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΠΡΟΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΗΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΙΚΗΣ.

Ούτε μικρό παιδάκι δεν θα έκανε τέτοια πατάτα. Ο ένας όρος αναιρεί τον άλλον. Μια υπηρεσία, ή νοσηλευτική θα είναι, ή προνοσοκομειακή. Και τα δυο δεν γίνεται. Αυτοί που σκέφτηκαν τέτοια βλακεία, με την οποία θα γελάει όλος ο πλανήτης και θα γίνουμε διεθνώς ρεζίλι, διοικούν τον οργανισμό και πληρώνονται χιλιάδες ευρώ κάθε μήνα.

Τι αλλάζει για μας, για να επανέλθουμε στο θέμα μας, αφήνοντας αυτούς που σκέφτονται τέτοια πράγματα να αυτογελοιοποιούνται. Αυτό είναι το ζητούμενο. Δεν αλλάζει τίποτα. Τόσα χρόνια φωνάζαμε να αλλάξει ο Οργανισμός, ο οποίος κατά γενική ομολογία (και της ίδιας της Διοίκησης, με δηλώσεις του Προέδρου) ήταν απαρχαιωμένος. Τώρα που αλλάζει, μένει ο ίδιος.

Στις διαπραγματεύσεις με την Διοίκηση είχαμε τρεις δρόμους να ακολουθήσουμε.

1. Δική μας Διεύθυνση.
2. Να παραμείνουμε στην Νοσηλευτική.
3. Να ενταχθούμε στην Ιατρική Διεύθυνση.

Πολλοί συνάδελφοι (και γω μαζί τους) υποστηρίξαμε την πρώτη επιλογή. Αυτή κάηκε γρήγορα (απ' όσο μπορώ να καταλάβω) αφού δεν υπήρξε διάθεση να υποστηριχθεί μέχρι τέλους και να οδηγηθούμε σε αντιπαραθέσεις και ρήξεις. Το εμπόδιο της εκπαιδευτικής βαθμίδας των Διασωστών παρουσιάστηκε ως ανυπέρβλητο.

Να μείνουμε στην Νοσηλευτική λοιπόν, ή να ενταχθούμε στην Ιατρική.

Δεν υπάρχει πραγματικό δίλημμα και θα δούμε γιατί.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΝΟΣΗΛΕΥΤΩΝ ΣΤΟ ΕΚΑΒ.

Ποιο το όφελος του Οργανισμού και των Διασωστών; Κανένα. Ήρθαν να πάρουν το μεροκάματο και βρέθηκαν να κάνουν Διοίκηση.

Αρνήθηκαν, με απόφαση του Συλλόγου τους, να εργαστούν στα ασθενοφόρα.

Δεν έχουν σχέση με τα επείγοντα.

Δεν υπάρχει προνοσοκομειακή Νοσηλευτική. Μόνο εξωνοσοκομειακή (νοσηλεία κατ' οίκον). Αντίθετα διεθνώς, υπάρχει προνοσοκομειακή φροντίδα (prehospital care) και προνοσοκομειακή ιατρική (prehospital medicine).

Από το 1995 πίεζαν σε κυβερνητικό επίπεδο να μην δημιουργηθεί ΙΕΚ ΕΚΑΒ, αλλά να προσλαμβάνονται νοσηλευτές διετούς για τα ασθενοφόρα. Γι' αυτούς δεν υπήρχε ο περιορισμός του φορείου και οι νοσηλευτές ΤΕΙ θα έκαναν διοίκηση. Μέχρι το 2006 πίεζαν να κλείσει το ΙΕΚ. Και πάντα με την ίδια αιτιολογία, την ανεργία στον κλάδο τους. Και να διευκρινίσω ότι λέγοντας νοσηλευτές, δεν εννοώ τα 10 -20 άτομα που είναι στο ΕΚΑΒ. Αυτοί έναν μισθό θέλουν, όπως και μεις. Υπάρχει ένα ολόκληρο σύστημα πίσω και πάνω από αυτούς.

Εντάσσοντας την εκπαίδευσή μας στο ΤΕΙ νοσηλευτικής, αφήνουμε κερκόπορτα ανοιχτή. Ελέγχοντας και την εκπαίδευση, θα επιβάλλουν μόνιμη διοίκηση στα ασθενοφόρα. Και με πλήρη υποστήριξη εκ των έσω, αφού θα είναι εύκολο να αλλοιώσουν την σύνθεση του προσωπικού, περνώντας διατάξεις που θα υποχρεώνουν το ΕΚΑΒ να προσλαμβάνει και νοσηλευτές.

Τέλος, δεν έχουμε να κερδίσουμε επιστημονικά, αφού είναι άσχετοι με το αντικείμενο.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΓΙΑΤΡΩΝ ΣΤΟ ΕΚΑΒ

Το ΕΚΑΒ δεν το έφερε ο Άγιος Βασίλης για να παίζουν τα παιδάκια.

Το ΕΚΑΒ το δημιούργησαν οι Γιατροί. Τζαγκαράκης, Παπαστρατής, Τσίπρας, κ.ά. Στην δημιουργία του δεν είχαν συμμετοχή, ούτε οι οδηγοί, ούτε οι τραυματιοφορείς, ούτε οι ΙΚΑτζήδες, ούτε οι Ερυθροσταυρίτες. Αυτοί πάλεψαν για τα επιδόματα και για την μονιμοποίηση των συμβασιούχων.

Οι Γιατροί έχουν ρόλο διεθνώς στα επείγοντα (prehospital medicine).

Δεν μπορεί να υπάρχει υπηρεσία επειγόντων χωρίς επιστημονικό έλεγχο. Και οι γιατροί περιορίζονται εκεί. Δεν απειλούν την δουλειά μας. Και άνεργος να μείνει ένας γιατρός δεν ζητάει να γίνει Διασώστης.

Το σημαντικότερο. Ο Γιατρός περιορίζεται στον επιστημονικό έλεγχο (κάτι που το θέλουμε όλοι) και δεν μπερδεύεται στις επιχειρήσεις. Θα έχουμε πλήρη ελευθερία να ρυθμίζουμε εμείς τα ζητήματα της καθημερινότητας.

Όταν ήρθαν οι πρώτοι γιατροί στο ΕΚΑΒ, κάναμε άλματα μπροστά. Γιατροί από διάφορα πόστα (ΙΕΚ, Ιατρική Υπηρεσία, ΕΤΙΚ) πέτυχαν σημαντικά πράγματα προς όφελος των Διασωστών, όσο εμείς τρωγόμασταν μεταξύ μας. Σ' αυτούς στηρίχθηκε το ΕΚΑΒ σε δεκάδες περιπτώσεις. Σε διεθνείς αποστολές, σε εκδηλώσεις, στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Οι νοσηλευτές έρχονται πάντα κατόπιν εορτής και ζητάνε μερίδιο.

Έκαναν και πολλά στραβά, για τα οποία έχω γράψει δεκάδες αναρτήσεις και σχόλια. Αλλά στραβό, είναι ολόκληρο το Ελληνικό Κράτος.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Το να πάμε στην Ιατρική Υπηρεσία είναι πιο δύσκολο από το να μείνουμε στ' αυγά μας. Αν όμως σκοπεύουμε να αναβαθμίσουμε το επάγγελμά μας, δεν υπάρχει δίλημμα.

Αν σκοπεύουμε να προσφέρουμε ένα άλλο μέλλον στο ΕΚΑΒ. Αν θέλουμε αυτοί που θα έρθουν μετά από μας να έχουν πτυχία που θα αναγνωρίζονται σε όλον τον κόσμο. Αν δεν θέλουμε να μας ελέγχουν για πάντα, άνθρωποι που δεν βγήκαν από το γραφείο τους.

Να φύγουμε λοιπόν από τα νοσηλευτικά επαγγέλματα και να πάμε στα παραϊατρικά. Να μην μας κυριεύει ο φόβος της απώλειας επιδομάτων. Αυτά που πήραμε, αποδείχτηκε ότι μπορούν να μας τα πάρουν πίσω με μια απόφαση. Να πάμε στα παραϊατρικά επαγγέλματα και να πάρουμε άλλα επιδόματα. Και μεγαλύτερα είναι και δεν τα κόβει και κανείς.

Και αφού πάρουμε την απόφαση να κάνουμε το επόμενο βήμα. Αναβάθμιση της εκπαίδευσης, ώστε στην επόμενη αναθεώρηση του Οργανισμού να μην έχουμε κανένα δίλημμα σε ποια Διεύθυνση να ενταχθούμε.

Κρίσιμο σταυροδρόμι

Ξαφνική κινητικότητα παρουσίασε το ζήτημα της αλλαγής του Οργανισμού του ΕΚΑΒ. Χρόνια μας απασχολούσε, αφού ο προηγούμενος αποτελούσε τροχοπέδη ανάπτυξης.

Οι διαβουλεύσεις βέβαια δεν θα γίνουν με γνώμονα την πρόοδο στην προνοσοκομειακή φροντίδα, αλλά στο πως θα μοιραστούν οι καρέκλες. Και οι Διασώστες, για άλλη μία φορά δεν θα έχουν λόγο, αφού σε τέτοιου είδους σχεδιασμούς συμμετέχουν όποιοι κάθονται σε γραφείο.

Το μεγάλο παιχνίδι βρίσκεται στο μοίρασμα των Διευθύνσεων. Στον ισχύοντα Οργανισμό, προβλέπονται τρεις (!) διοικητικές διευθύνσεις και μία νοσηλευτική. Για ποιο λόγο τρεις διοικητικές; Μάλλον για να υπάρχουν πολλές θέσεις σε γραφεία.

Για ποιο λόγο νοσηλευτική διεύθυνση; Τι δουλειά έχουν οι νοσηλευτές στην προνοσοκομειακή φροντίδα; Κανείς δεν ξέρει την απάντηση.

Οι Διασώστες και τα ασθενοφόρα είναι αναγκαίο κακό για το ΕΚΑΒ. Υπάρχουν μόνο και μόνο για να μπορούν κάποιοι να είναι δημόσιοι υπάλληλοι.

Όλες οι άλλες ειδικότητες στο ΕΚΑΒ δημιουργήθηκαν για να υποστηρίζουν την λειτουργία των ασθενοφόρων. Κι όμως! Τα Πληρώματα των ασθενοφόρων είναι η τελευταία τρύπα της φλογέρας. Για να μπορέσουν να κάνουν την δουλειά τους πρέπει να γυρνάνε από γραφείο σε γραφείο και να παρακαλάνε. Ακόμη και για ένα κουτί γάντια. Για μια τέτοια παραγγελία "εργάζονται" 15 διοικητικοί υπάλληλοι και απασχολείται προσωπικό 3 διευθύνσεων. Μια διαδικασία 15 ημερών, ολοκληρώνεται σε 14 μήνες. Έτσι για να έχουμε δουλειά.

Και βέβαια αυτοί που είναι οι τελικοί χρήστες του υλικού, δεν έχουν κανέναν λόγο στη διαδικασία. Δεν μπορούν ούτε την γνώμη τους να πουν για την ποιότητα και τις προδιαγραφές.

Όταν δημιουργήθηκε ο Οργανισμός, στον δρόμο δούλευαν δύο ειδικότητες: Τα Πληρώματα των ασθενοφόρων και οι γιατροί. Η Ιατρική Υπηρεσία έγινε Τμήμα και τα Πληρώματα προσωπικό στην Νοσηλευτική Διεύθυνση. Οι νοσηλευτές δεν εργάστηκαν ποτέ στα ασθενοφόρα, αφού με απόφαση του σωματείου τους δεν επιτρέπεται να σηκώνουν φορείο. Προσλαμβάνονται λοιπόν στο ΕΚΑΒ, για να κάνουν διοίκηση. Ποιους να διοικούν; Τους χαμάληδες!!!

Περισσότερες πιθανότητες να αποκτήσουν Διεύθυνση έχουν οι γιατροί, παρ' ότι η Ιατρική προνοσοκομειακά έχει ξεπεραστεί ιστορικά και πουθενά στις ανεπτυγμένες χώρες δεν εργάζονται γιατροί στα ασθενοφόρα. Γιατροί με ειδικότητα την επείγουσα ιατρική, χρησιμοποιούνται για τον επιστημονικό έλεγχο των παρεχόμενων υπηρεσιών. Και όχι κατ' ανάγκη ως κύριο έργο. Μπορούν να δουλεύουν στο Νοσοκομείο τους και να το κάνουν κι αυτό.

Σ' όλο τον (πολιτισμένο) κόσμο, οι υπηρεσίες ασθενοφόρων διοικούνται από Διασώστες. Είτε ανήκουν στο Κράτος, είτε στους Δήμους, είτε στην Πυροσβεστική. Ακόμη και οι ιδιωτικές.

Βέβαια, προϊστάμενος Διεύθυνσης δεν μπορεί να γίνει ένας απόφοιτος λυκείου. Ούτε ένας απόφοιτος ΙΕΚ. Είναι λοιπόν ευκαιρία, να πετύχουμε μ' έναν σμπάρο δυο τρυγόνια. Να δοθεί η διεύθυνση στους Διασώστες και ταυτόχρονα να ιδρυθεί η Ακαδημία. Και να μέχρι να υπάρξει διασώστης με ανάλογα προσόντα, η θέση να δοθεί σε συνάδελφο με κριτήρια που θα θεσπίσει η Διοίκηση.

Το Σωματείο εργαζομένων, πρέπει να δηλώσει ξεκάθαρα στη Διοίκηση, πως οποιαδήποτε άλλη απόφαση θα είναι casus belli.

Οποιαδήποτε άλλη στάση του Σωματείου θα ισοδυναμεί με μειοδοσία.

Περιστατικό

Άλλη μια εντυπωσιακή επέμβαση των Μηχανών, στο Κέντρο της Αθήνας (Πλ. Συντάγματος). Σ' αυτό βέβαια βοήθησε και η τύχη, αφού ο ηλικιωμένος κύριος παρασύρθηκε από δίκυκλο 20 μέτρα από το σημείο που σταθμεύουμε. Αντιμετωπίστηκε και μεταφέρθηκε άμεσα, αφού είχε την ατυχία μετά τον τραυματισμό να κάνει και έμφραγμα.

Έχουμε και τα καλά μας

Στα καλά της δουλειά μας αναφέρομαι. Την περασμένη Παρασκευή 4 του μήνα μου έτυχε ένα και ήθελα να γράψω γι' αυτό, αλλά καθυστέρησα λόγω διάφορων γεγονότων.

Από την αρχή του Νοέμβρη βγάζουμε πιλοτικά ένα ζευγάρι μηχανές στον Πειραιά. Εκείνη την μέρα πήγα να κάνω απόγευμα. Το τρίτο περιστατικό ήταν στο Κερατσίνι, πιθανό έμφραγμα, το οποίο ταυτόχρονα το διαβίβασε και σε ασθενοφόρο (το Β22 ήταν αν θυμάμαι καλά, αν κάνω λάθος ζητώ συγνώμη). Φτάσαμε σε λιγότερο από 10' και ασχοληθήκαμε με ζωτικά και τοποθέτηση ορού, αφού δεν εκτίμησα την κατάσταση ως άμεσα απειλητική.

Φλέβα δεν προλάβαμε να βάλουμε, αλλά ο ασθενής πρόλαβε να κάνει ανακοπή, την στιγμή που το ασθενοφόρο έφτανε από κάτω. Ξεκινήσαμε ΚΑΡΠΑ και μπήκε αυτόματος απινιδωτής. Επανήλθε με την πρώτη, μεταφέρθηκε στο Τζάνειο και όταν αργότερα πήγα να δω τι απέγινε, τον βρήκα να μιλάει με τους γιατρούς για την στεφανιογραφία στην οποία έπρεπε να υποβληθεί.

Αυτά είναι τα καλά και δεν τα αλλάζω με τίποτα, όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσους ασθενείς κι αν αντιμετωπίσω. Μεγάλη η ικανοποίηση να σώζεις μια ζωή.

Στο συγκεκριμένο περιστατικό, χάρηκα ιδιαίτερα για την συνεργασία με τους συναδέλφους του ασθενοφόρου. Και θέλω πραγματικά να τους ευχαριστήσω και να τους συγχαρώ.

Και αυτά είναι τα περιστατικά τα οποία με κάνουν να γράφω, όσα γράφω κάθε τόσο, για την δουλειά που πρέπει να κάνει το ΕΚΑΒ.