Εκπαίδευση και σύγχρονες απαιτήσεις.

Στις συζητήσεις και τα σχόλια των προηγούμενων αναρτήσεων, φάνηκε ένα ζήτημα να απασχολεί το σύνολο των συναδέλφων, άσχετα με την τοποθέτησή τους. Αυτό της επάρκειας του Διασώστη, να αντιμετωπίσει το επείγον αποτελεσματικά.

Η επάρκειά του καθορίζεται από την εκπαίδευση στο ΙΕΚ, την συνεχιζόμενη εκπαίδευση και την εμπειρία του. Δεν θέλω να αναφέρω την διάθεση του καθενός να προσφέρει. Γιατί είναι ευθύνη της Διοίκησης να ελέγχει την προσφορά υπηρεσιών, σύμφωνα με κανόνες που υποχρεούται να θεσπίσει.

Είναι κοινά αποδεκτό ότι το ΙΕΚ ολοκλήρωσε τον κύκλο του. Παράγει ικανότατους Διασώστες στο επείγον, αλλά όταν φτάσουμε να αναφερθούμε σε κρίσιμα περιστατικά τότε τα πράγματα αλλάζουν.

Από τον απόφοιτο του ΙΕΚ λείπουν και οι γνώσεις (φυσιολογίας, φαρμακολογίας), αλλά και η πρακτική εξάσκηση σε τεχνικές.

Γι' αυτό εδώ και χρόνια, έχει ξεκινήσει μια συζήτηση για την αναβάθμιση της σχολής του ΕΚΑΒ, σε επίπεδο ΤΕΙ, ή/και ΑΕΙ.

Η πλειοψηφία των εμπλεκόμενων στη συζήτηση και κύρια οι συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι, υποστηρίζουν την πρόταση για ΤΕΙ. Και μάλιστα ως κλάδο της Νοσηλευτικής, ώστε (όπως υποστηρίζουν), οι μελλοντικοί απόφοιτοι να βρίσκουν επαγγελματική διέξοδο και στα Τμήματα επειγόντων των Νοσοκομείων.

Υπάρχει όμως και η πρόταση για Ακαδημία Διασωστών, την οποία υποστηρίζουν αρκετοί συνάδελφοι. Με το επιχείρημα ότι πρέπει να τολμήσουμε. Και γιατί η λύση του ΤΕΙ δεν θα προσφέρει το απαιτούμενο αποτέλεσμα, σε σχέση με τα επαγγελματικά δικαιώματα του Διασώστη.

Αυτό που πάντα με απασχολούσε, είναι οι πραγματικές απαιτήσεις της κοινωνίας και το έχω αναφέρει σε προηγούμενες αναρτήσεις. Δηλαδή πως απαντάμε στο ερώτημα: "είναι όλα τα περιστατικά κρίσιμα", ή όπως λένε τα στατιστικά μόνο ένα ποσοστό 8 - 9%; Χρειάζονται λοιπόν τόσοι πτυχιούχοι (ΑΕΙ ή ΤΕΙ δεν έχει σημασία), όταν η πλειοψηφία των περιστατικών είναι μη επείγοντα, ή απλές διακομιδές; Ή εφ' όσον μιλάμε για κατηγορίες περιστατικών, θα πρέπει να μιλάμε και για κατηγορίες στην εκπαίδευση των Διασωστών;

Δεν χρειάζεται να πελαγοδρομούμε, ή να φιλοσοφούμε με αναφορές στην Διεθνή πραγματικότητα. Πρέπει να δούμε τις ανάγκες και την πραγματικότητα της κοινωνίας μας. Και φυσικά να μην αφήνουμε το προσωπικό μας συμφέρον να στέκεται εμπόδιο στην ανάπτυξη του ΕΚΑΒ.

Σωματείο - συνέχεια

Τελείωσαν λοιπόν οι εκλογές στο Σύλλογο, έγινε ότι έγινε, θα έχουμε συνέχεια, αλλά πρέπει που και που να λέμε και καμιά αλήθεια. Πάμε λοιπόν.

Η αλλαγή των συσχετισμών στο Συμβούλιο του Συλλόγου μας, μόνο ωφέλιμη μπορεί να είναι, για τον απλούστατο λόγο, ότι όπως ήταν τα πράγματα πριν τις εκλογές, είχαμε πιάσει πάτο και το είχα αναφέρει.

Το κρίσιμο και διαχρονικό ερώτημα, είναι τι μπορεί να περιμένει, όχι ο υπάλληλος του ΕΚΑΒ, αλλά ο Διασώστης, από έναν Σύλλογο αυτής της μορφής. Έναν σύλλογο δημοσίων υπαλλήλων. Η απάντηση είναι ξεκάθαρη. ΤΙΠΟΤΑ.

Αυτοί οι σύλλογοι έχουν δημιουργηθεί, για να φροντίζουν τα συμφέροντα των δημοσίων υπαλλήλων ενός Οργανισμού γενικότερα και όχι μιας κατηγορίας, ή ενός Κλάδου όπως οι Διασώστες. Παλιότερα δεν υπήρχε πρόβλημα, γιατί όλοι οι υπάλληλοι έβραζαν στο ίδιο καζάνι.

Στους Οργανισμούς Υγείας ξεχώριζε μόνο μία κατηγορία - οι γιατροί. Αργότερα προστέθηκαν και οι νοσηλευτές, όταν εμφανίστηκαν οι πρώτοι πτυχιούχοι. Αυτές οι κατηγορίες δημιούργησαν ξεχωριστά ΚΛΑΔΙΚΑ σωματεία, μέσω των οποίων διαπραγματεύονται με το κράτος - εργοδότη. Γιατί δεν έχουν τις ίδιες συνθήκες εργασίας με τις άλλες κατηγορίες εργαζομένων (διοικητικούς - τεχνικούς - βοηθητικούς κ.ά.). Γιατί δεν έχουν τα ίδια ωράρια εργασίας. Γιατί δεν έχουν τις ίδιες ανάγκες εκπαίδευσης και επιμόρφωσης. Γιατί δεν έχουν την ίδια μισθοδοσία.

Ο σύλλογος εργαζομένων του ΕΚΑΒ μπορεί θαυμάσια να συσπειρώσει όλες τις κατηγορίες εργαζομένων του Οργανισμού, υπερασπιζόμενος τις κατακτήσεις των Δημοσίων Υπαλλήλων. Από κει και πέρα, όταν τα συνθήματα με τα οποία οι παρατάξεις κατέβηκαν στις εκλογές, γίνουν θέσεις, μόνο ένα κλαδικό σωματείο μπορεί να τις προωθήσει.

Αυτά όλα βέβαια στο ΕΚΑΒ θα αργήσουν να γίνουν, για έναν και μόνο λόγο. Ο Διασώστης διαφέρει από τις άλλες κατηγορίες πτυχιούχων σε ένα βασικό σημείο. Ο Γιατρός σπουδάζει για να γίνει Γιατρός. Ο Νοσηλευτής για να γίνει Νοσηλευτής. Ο Διασώστης σπουδάζει για να γίνει Δημόσιος Υπάλληλος. Και βολεύεται με την όποια κατάσταση στο ΕΚΑΒ, γιατί έχει πετύχει τον νούμερο ένα στόχο στη ζωή του. Να γίνει Δημόσιος Υπάλληλος.

Και αν μερικοί ξεφεύγουν και κολλήσουν το μικρόβιο του ασθενοφόρου κακό του κεφαλιού τους. Θα τους πουλήσουν οι συνάδελφοί τους που δεν παρεκκλίνουν από την διαδρομή:

πρόσληψη - ασθενοφόρο - καρέκλα - μετάταξη.

DVD

Όχι δεν έχω DVD με αμαρτίες Κυβερνητικών στελεχών. Δεν είναι της μόδας γιατί τα σκάνδαλα είναι καθημερινότητα πλέον.

Θέλω να σας πω ότι, εκτός από όσα έχουν γραφτεί και γράφονται καθημερινά για τη δουλειά μας, έχουν γυριστεί και δύο καταπληκτικές ταινίες. Την δεύτερη την γνωρίζουμε όλοι. Πρόκειται για μία δραματική ταινία του 1999 με πρωταγωνιστή τον Nicolas Cage σε σκηνοθεσία Martin Scorsese, το "Bringing out the dead".

Η πρώτη είναι μία κωμωδία του 1976, το "Mother, Jugs & Speed", με πρωταγωνιστές τους καταπληκτικούς Raquel Welch, Bill Cosby και Harvey Keitel.

Μπορούμε να τις βρούμε στο Ίντερνετ (για την πρώτη δυστυχώς δεν υπάρχουν υπότιτλοι) και πιθανά σε κάποια Βίντεοκλαμπ. Όποιοι συνάδελφοι δυσκολεύονται να τις βρουν, αλλά θέλουν να τις έχουν, μπορούν να μου στείλουν ένα μήνυμα και ευχαρίστως να τους παρέχω ένα αντίγραφο (εννοείται δωρεάν).

Είναι δύο ταινίες που κατά τη γνώμη μου, θα έπρεπε να προβάλλονται στο ΙΕΚ, ως εκπαιδευτικό υλικό.