ΕΤΙΚ Season 6

Γιατί αυτό το σήριαλ γράφει τόσα επεισόδια, ενώ όλοι ξέρουμε ότι δεν βλέπεται, επειδή στην πραγματικότητα είναι κάτι που δεν υπάρχει; Επειδή το ξέρουμε εμείς, οι από μέσα. Οι απ' έξω, δηλαδή οι πολίτες, νομίζουν ότι είναι κάτι μοναδικό, κάτι ηρωικό, κάτι πολύ μάχιμο, που θα τους σώσει την ώρα της καταστροφής. Βέβαια, δεν τους το είπαμε εμείς αυτό που πιστεύουν, αλλά το αφήσαμε να εννοηθεί και να το πλάσουν με την φαντασία τους. Δική τους η ευθύνη λοιπόν. Το ίδιο παραμύθι πιστεύουν και οι άλλες Υπηρεσίες για το ΕΤΙΚ του ΕΚΑΒ, δηλαδή η Αστυνομία και η Πυροσβεστική. Το ίδιο και οι Υπουργοί. Πιστεύουν ότι το ΕΚΑΒ, έχει οργανωμένο Ειδικό Τμήμα.

Για να είναι Τμήμα, πρέπει να έχει Δομή και καθημερινή λειτουργία. Δεν μπορεί να συγκροτείται όταν γίνει η καταστροφή, με ότι βρεθεί εκείνη την ώρα.

Για να είναι Ειδικό, θα πρέπει να μπορεί να ανταποκριθεί σε ειδικές συνθήκες. Για να μπορεί να ανταποκριθεί, θα πρέπει να στελεχώνεται με προσωπικό ομοιογενές, δηλαδή εξειδικευμένο στο αντικείμενο, με θεωρητική κατάρτιση και πρακτική άσκηση πάνω σε αυτό. Και συνεχή επανάληψη της άσκησης, των πρωτοκόλλων και των διαδικασιών, ώστε να τους γίνουν δεύτερη φύση και να τα εκτελούν χωρίς σκέψη. Τα άτομα, πρέπει να γνωρίζονται άριστα μεταξύ τους, ώστε την ώρα του συμβάντος να μιλάνε με τα μάτια. Αυτό επιτυγχάνεται με την καθημερινή συνεργασία. Πρέπει να γνωρίζουν τα οχήματα και την λειτουργία τους ΟΛΟΙ, ώστε οι απουσίες να μην επηρεάζουν την ομάδα. Πρέπει να γνωρίζουν να τα οδηγούν, μόνα τους ή με το ρυμουλκούμενο, πάνω σε οποιοδήποτε έδαφος, ακόμη και με χρήση τετρακίνησης. Πρέπει να γνωρίζουν τα υλικά και την θέση τους στα οχήματα. Τις γεννήτριες και τις ιδιοτροπίες τους, την εγκατάσταση των συστημάτων ψύξης και θέρμανσης, την ανάπτυξη των σκηνών. Πρέπει να διαθέτουν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, από σταθερότητα χαρακτήρα, μέχρι ηγετική φυσιογνωμία, αφού θα αναλάβουν την Διοίκηση Πεδίου Συμβάντος.

Το ΕΤΙΚ, δεν μπορεί να στελεχώνεται από άτομα, τα οποία δεν ξέρουν την τύφλα τους από τα παραπάνω, αλλά πιστεύουν ότι δικαιούνται. Δικαιούνται επειδή είναι παλαιοί, επειδή είναι μάγκες, επειδή έχουν θράσος, επειδή έχουν βύσμα. Δικαιούνται να πηγαίνουν εκδρομές, με έξοδα πληρωμένα από το ΕΚΑΒ, να βγάζουν φωτογραφίες και να παίρνουν λάικ, να πουλάνε φιγούρα, να παριστάνουν τα στελέχη με την δουλειά, το κουβάλημα και τον ιδρώτα άλλων. Γιατί όταν χρειαστεί να πάνε στο συμβάν, το μόνο σύστημα που θα εφαρμοστεί, θα είναι το αμερικάνικο "many chiefs, no indians", με δύο να δουλεύουν και οχτώ να δίνουν οδηγίες.

Το ΕΤΙΚ απέκτησε Σχέδιο Δομής και Δράσης την δεκαετία του '90, έχοντας εμπειρία εγχώριων και διεθνών αποστολών. Εμείς που το καταθέσαμε, προτείναμε και την μετεξέλιξή του σε μάχιμο Τμήμα, τύπου ΕΜΑΚ του ΠΣ. Η οποία ΕΜΑΚ, δεν κάθεται να βλέπει Netflix, περιμένοντας την καταστροφή, αλλά της έχει ανατεθεί ένας τομέας ευθύνης, όπου παράγει πυροσβεστικό έργο. Αυτό δεν έγινε ποτέ, απλά την προολυμπιακή περίοδο, έγινε μια τροποποίηση και καμία βελτίωση του Σχεδίου.

Από το 2005 και μετά, εγκαταλείφθηκε οριστικά και διαλύθηκε, όπως και άλλα Τμήματα, τα οποία είτε υποβαθμίστηκαν (αεροδιακομιδές - Κινητές Μονάδες), είτε έκλεισαν (μοτοσικλέτες).

Αυτό που είχαμε προτείνει, δεν το βγάλαμε από το μυαλό μας, αλλά μελετώντας την Διεθνή Πραγματικότητα. Ένα Τμήμα 25 ατόμων, το οποίο καθημερινά θα βγάζει 2 οχήματα (ένα βόρεια και ένα νότια). Θα στελεχώνεται (λαμβάνοντας υπ' όψη την πραγματικότητα του ΕΚΑΒ) από έμπειρους Διασώστες, οι οποίοι δεν μπορούν να συνεχίσουν στον δρόμο για οποιοδήποτε λόγο και θα πάνε χαμένοι σε κάποια αποθήκη. Από γυναίκες οι οποίες ξέρουν, ή θέλουν να μάθουν, αλλά μπαίνουν μέσα με χαρτί γιατρού, γιατί τις τσάκισε το κουβάλημα. Τι θα κάνουν; Ότι και μια μοτοσικλέτα. Ταχεία ανταπόκριση και συνεχή παρουσία στον Τομέα, αφού δεν θα παραλαμβάνουν. Ανταπόκριση σε δύσκολες καιρικές συνθήκες και δύσβατα εδάφη. Εκπαίδευση σπουδαστών του ΙΕΚ, λόγω των επιπλέον θέσεων των διασωστικών οχημάτων. Το σπουδαιότερο. Άμεση ανταπόκριση σε Ειδικά και Μαζικά Συμβάντα.

Θα γίνει κάποτε; Όχι, όπως δεν πρόκειται να γίνει τίποτα και σε κανέναν Τομέα. Επειδή οι εργαζόμενοι προτιμούν να είναι καραγωγείς, αφού φοβούνται ότι θα φανούν ανεπαρκείς σε περίπτωση εξέλιξης. Και επειδή οι Διοικήσεις, προτιμούν η γυναίκα του Καίσαρα να φαίνεται τίμια, χωρίς να τους νοιάζει να είναι κιόλας.

Ήρωες.

Έχουν σβήσει οι φωτιές στην Αττική, αφού έκαψαν τα πάντα και σκότωσαν, ακόμα δεν ξέρουμε πόσους. Έχουν έρθει οι πλημμύρες, θα φύγουν κι αυτές καιρού θέλοντος και θα ακολουθήσει, ποιος ξέρει ποια άλλη καταστροφή.

Είμαι πολύ μακριά, σε άδεια και παρακολουθώ μία μεγαλύτερη καταστροφή. Τις γνώμες, τις απόψεις, τα δημοσιεύματα από όλους προς όλους. Τυφλοί εναντίον μονόφθαλμων, σε οδηγούν με ασφάλεια στο συμπέρασμα, πως αν δεν γίνουμε Κράτος και την επόμενη φορά θα έχουμε θύματα. Και την μεθεπόμενη και με Δεξιά και με Αριστερά και με Κέντρο.

"Γιατί δεν δουλεύει τι 112 να σώσει κόσμο;" αναρωτιέται κάποιος και ακολουθούν δεκάδες δημοσιεύματα και αναλύσεις. Εκ του πονηρού, γιατί όλοι ξέρουν ότι το 112 δεν λειτούργησε ποτέ. Υπάρχει μόνο για τους Ευρωπαίους τουρίστες, τους λαθρομετανάστες και τους χρήστες ουσιών. Οι πρώτοι, επειδή πιστεύουν ότι βρίσκονται σε Ευρωπαϊκό Κράτος. Οι υπόλοιποι, επειδή έχουν αυτή την οδηγία από τις ΜΚΟ. "Όταν το 166 δεν σου στέλνει ασθενοφόρο, πάρε το 112 και θα έρθει αμέσως".

Διαβάζω "σοβαρό" δημοσιογράφο, σε "σοβαρή" εφημερίδα, ο οποίος ανακάλυψε ότι την ώρα της καταστροφής απουσίαζε η Διοίκηση του ΕΚΑΒ. "Αναγκαστικά" λέει, "η διαχείριση της κρίσης, έπεσε στους ώμους του Διευθυντή Ιατρικών Υπηρεσιών και στην Διευθύντρια του ΕΤΙΚ". Δηλαδή ρε ηλίθιε, αν ήταν παρούσα η Διοίκηση, ποιος θα έκανε διαχείριση; Ποιος κατέχει την απόλυτη γνώση, ποιος έχει την εμπειρία; Και στο φινάλε, ποιος έσωσε την (συνολική) παρτίδα, στο μπάχαλο που ονομάζουμε 'διαχείριση κρίσης';

Ένας άλλος πιο έξυπνος, νομίζει ότι βρήκε ατράνταχτο επιχείρημα και το ρίχνει στο τραπέζι: "Γιατί δεν χρησιμοποιήθηκαν τα Οχήματα Καταστροφών που μας δώρισαν οι Ολλανδοί, για να σώσουν ανθρώπους;" Γιατί ρε άσχετε, αυτά τα οχήματα δεν εντάχθηκαν ποτέ σε κανένα Σύστημα. Τι να τα κάνουμε, να τα πάμε βόλτα στην Ραφήνα; Δεν σώζουν ζωές τα μέσα και τα υλικά, οι επαγγελματίες σώζουν.

Διάφοροι άλλοι, ψάχνουν δικαιολογίες και καταλήγουν στο συμπέρασμα, ότι δεν υπήρχε σωτηρία λόγω της παράνομης και άναρχης δόμησης. Δηλαδή σε όλη την Χώρα, οτιδήποτε συμβεί, δεν υπάρχει σωτηρία. Τι να τους πεις; Ότι δεν υπάρχει παράγοντας, ο οποίος θα αποτρέψει την εφαρμογή του Σχεδίου Αντιμετώπισης Καταστροφών, απλά υποχρεώνει σε τροποποιήσεις.

Απέχω. Είμαι διακοπές, είμαι σε απόσταση και η πίεσή μου παραμένει σε φυσιολογικά επίπεδα. Είναι Κυριακή πρωί και ξεκινάω για μπάνιο. Άργησα να ξυπνήσω και θα τιμωρηθώ. Βρίσκομαι στην μέση μιας ορδής αυτοκινήτων ντόπιων και Αθηναίων. Και άλλων τόσων Vikings από το υπόλοιπο Θεσσαλίας, σε διαμόρφωση "επείγουσα μετανάστευση", οι οποίοι πραγματοποιούν την καθιερωμένη Κυριακάτικη επιδρομή στις ακτές του Πηλίου. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η οδήγηση δεν αποτελεί αντικείμενο, ενώ η πολυκοσμία οδηγεί τον νου στην καταστροφή.

Όχι, δεν θα γράψω για καμμένα μωρά στην αγκαλιά των μανάδων τους. Αυτό το αφήνω στους τυμβωρύχους συνδικαλιστές. Να λαϊκίσουν και να το συνοδέψουν με προτάσεις - συνθήματα, χωρίς καμία τεκμηρίωση, για να αποδείξουν ακόμη μία φορά την ανεπάρκεια και την ασχετοσύνη τους. Το αφήνω και σε κάτι αποτυχημένους στο facebook, που προσπαθούν χρόνια τώρα και με κάθε τρόπο να συγκινήσουν καμία χαζή.

Η πρώτη μου καταστροφή, ήταν το 1995 στο Αίγιο. Απούσα κάθε τεχνογνωσία από προηγούμενα συμβάντα (Καλαμάτα, Αρμενία), το μόνο που αποκόμισα από το συμβάν, είναι μία γυναίκα που αφήσαμε να πεθάνει, από σύνδρομο κατάχωσης. Και η κωμική εικόνα πέντε - έξι πυροσβεστών,να τρέχουν πάνω στα ερείπια κρατώντας το φορείο και ένας γιατρός του ΕΚΑΒ να τρέχει παράλληλα, προσπαθώντας να κάνει ΚΑΡΠΑ χωρίς να τσακιστεί. Κωμική για μας βέβαια, τραγική για το θύμα και τους οικείους της. Δεν το ανάλυσα ποτέ για να καταλήξω στην Υπηρεσία που ευθύνεται για τον θάνατο. Βολεύομαι να ρίχνω την ευθύνη στους πυροσβέστες, οι οποίοι έτσι κι αλλιώς είναι πανάσχετοι και αρκούνται να απεγκλωβίσουν το θύμα και "να το περιφέρουν ως τρόπαιο μπροστά στις κάμερες", όπως θα σημείωνε 4 χρόνια αργότερα ο Πρόεδρος του ΕΚΑΒ στον Αρχηγό της Πυροσβεστικής.

[οι ανατολίτες Ταϋλανδοί, έφεραν αναισθησιολόγο, ο οποίος χορήγησε σχήματα (atropine, ketamine, midazolam) στα παιδιά που εγκλωβίστηκαν στο σπήλαιο, πριν αρχίσει η επιχείριση. Εμείς με γαλόνια, πουλάδες και αρμοδιότητες, θα τα βγάζαμε νωρίτερα. Πνιγμένα, ή σκασμένα.]

Τον ίδιο χρόνο, φύγαμε για τα βάθη της Τουρκίας. Φοβερή εμπειρία, ευτυχώς που επιβιώσαμε χωρίς εφόδια και εξοπλισμό, σε θερμοκρασίες κάτω από το μηδέν, έχοντας δύο επιλογές κάθε βράδυ. Να κοιμηθείς στο αυτοκίνητο και να ξυλιάσεις, ή να την βγάλεις δίπλα στην φωτιά που είχαν ανάψει οι πυροσβέστες. Το κονιάκ που υπήρχε μέσα στα κιβώτια με τις κονσέρβες δεν βοήθησε καθόλου και η κατάσταση βελτιώθηκε μόνο όταν έκλεψα μερικά ποτήρια Johnie Walker, από τις προσωπικές προμήθειες του επικεφαλής επιπυραγού.  Ζωντανοί δεν υπήρχαν, κάναμε μια επιχείριση και βγάλαμε μία θαμμένη νεκρή, πριν την πάρουν οι μπουλντόζες με τα μπάζα. Κάναμε ένα επικοινωνιακό σόου και αποχωρήσαμε.

Δύο χρόνια αργότερα, καθίσαμε τρεις άνθρωποι και γράψαμε τον πρώτο κανονισμό λειτουργίας του ΕΤΙΚ.

Στην συνέχεια, απείχα από κάθε δραστηριότητα ειδικών επιχειρήσεων, αφού ο επικεφαλής γιατρός βάλθηκε (και πέτυχε) να εξοντώσει την σειρά μου και μένα, από Μονάδες, Αεροδιακομιδές και ΕΤΙΚ, επειδή είχαμε άποψη. Τον θεωρήσαμε χαζό που ασχολήθηκε μαζί μας και πήγαμε για την πρώτη μας θητεία στην Ομόνοια.

Αποδείχτηκε όμως πανέξυπνος, γιατί στην επόμενη αποστολή το 1999 στην Τουρκία, απαίτησε να είμαστε και μεις. Μας έψησε με ωραίο τρόπο, εμείς μασήσαμε και νάμαστε για ένα ωραίο πενθήμερο. Κρατούσα σημειώσεις για κάθε δυσλειτουργία και επιστρέφοντας έστειλα στην Διοίκηση μία ωραία αναφορά με τις παρατηρήσεις μου, τελειώνοντας με την προειδοποίηση ότι πρέπει να διορθωθούμε άμεσα, γιατί ο επόμενος σεισμός μπορεί να γίνει αύριο και μπορεί να είναι στην Αθήνα. Δεν ίδρωσε το αυτί κανενός και 2 μήνες μετά, έπεσε η Αθήνα. Στην παρατήρησή μου ότι σας τα έλεγα, πήρα την απάντηση ότι είμαι γκαντέμης. Δεν εφαρμόστηκε κανένα σχέδιο και η καταστροφή αντιμετωπίστηκε με το σύστημα που μας κληροδότησε ο Γ. Καραϊσκάκης: Γιουρούσι. Δεν έχουν σημασία οι λεπτομέρειες.

Τα επόμενα χρόνια, το ΕΚΑΒ αργοπέθαινε και μαζί του το ΕΤΙΚ. Και τα δύο σώθηκαν από την Γιάννα Αγγελοπούλου και πήραν παράταση ζωής, με στελέχωση και εξοπλισμό πέρα από κάθε φαντασία. Ότι υλικά είχα ζητήσει το 1999, με τις προδιαγραφές που είχαμε βάλει τότε, παραδόθηκαν μέσα σε λίγους μήνες. Μέχρι Κινητό Συντονιστικό, μέχρι Οχήματα Καταστροφών με πολυφαρικά συστήματα, τα οποία είχαμε ζητήσει για να σπάσουμε τα νεύρα των προμηθευτών, οι οποίοι συνέχιζαν να τοποθετούν στα ασθενοφόρα, μονούς πλαστικούς φάρους. Εκπαιδεύσαμε εκατοντάδες συναδέλφους, με επιδοτούμενα προγράμματα.

Έτσι φτάσαμε στις φωτιές της Ηλείας. Βλέποντας την απουσία σχεδίου και τον Καραϊσκάκη να μου ρίχνει ειρωνικές ματιές, απείχα. Με έτρωγε μόνον το άγχος για τους συναδέλφους που συμμετείχαν. Γιατί η απουσία σχεδίου, μπορεί να αποτελεί τροχοπέδη στην προσπάθεια διάσωσης, αλλά έχει και άλλες επιπτώσεις. Θύματα μεταξύ των Διασωστών. Παρακολούθησα την επιχείριση από κοντά και έγραψα μία αναφορά, επισημαίνοντας λάθη. Πήρα απάντηση ότι εγώ κάνω μεγάλο λάθος και πως όλα λειτούργησαν άψογα. Όπως στο χειρουργείο. Μπορεί να γίνουν ένα σωρό λάθη, αλλά αν ζήσει ο ασθενής, κανείς δεν τα ψάχνει, ούτε κανείς σου ζητάει το λόγο. Θαυμάσια.

Πάμε στο Μάτι. Γιουρούσι. Κανένα σχέδιο. Έχασαν την μπάλα Αστυνομία και Πυροσβεστική, πίσω τους και το ΕΚΑΒ. Όλοι μαζί και ο καθένας μόνος του. Κρίμα τόσες κοινές ασκήσεις. Αλλά ας δούμε τα δικά μας. "Έχει χαθεί η μπάλα - εδώ μέσα γίνεται κόλαση", είναι δύο φράσεις που ακούστηκαν από το Κέντρο. Όσες δυνάμεις και να διαθέσεις, πάνε χαμένες χωρίς συντονισμό. "Ανοίξτε ξεχωριστό κανάλι" τους φώναξε κάποιος συνάδελφος και το έκαναν κάποια στιγμή. Αυτό διδάσκουμε όμως; Που είναι η Διοίκηση Πεδίου; Που είναι το Κινητό Συντονιστικό Κέντρο, να πάει στην περιοχή και να κάνει επιτόπου συντονισμό; Που είναι τα σημεία συγκέντρωσης; Που είναι η Γραμμή Αντιμετώπισης και η Διαλογή; Που είναι ο Υπεύθυνος Διακομιδών; Τίποτα και πουθενά. Έστελνε ένα ασθενοφόρο να παραλάβει κάποιον τραυματία, αυτό έβρισκε στον δρόμο κάποιον άλλον που νόμιζε ότι είχε δύσπνοια, τον παραλάμβανε και εξαφανίζονταν στον Ευαγγελισμό. Σε κάποιο ξενοδοχείο είχαν μαζευτεί 200 άτομα. Ζήτησε βοήθεια μια μοτοσικλέτα του ΕΚΑΒ, να στήσουν έναν σταθμό εκεί, το Κέντρο έστειλε μία Μονάδα, η οποία μόλις έφτασε, παρέλαβε και αποχώρησε. Ποιοι στάλθηκαν να αντιμετωπίσουν την καταστροφή. Νέοι συνάδελφοι, που ακόμη δεν έχουν μάθει την καθημερινή δουλειά και άλλοι που δεν είχαν ιδέα. Πρόβατα επί σφαγή. Με συντονισμό από άτομα που επίσης δεν είχαν ιδέα. Τι διδάσκουμε στο αντίστοιχο μάθημα; " Τα λάθη που θα κάνουμε τα πρώτα 5 λεπτά, θα τρέχουμε να τα μαζέψουμε τις επόμενες 5 ώρες". Αυτό.

Κάποια στιγμή έκλεισα το Tetra, ευχόμενος να μην καεί κάποιος συνάδελφος. 

"Πως τα πήγατε", ρωτάει ο δημοσιογράφος; "Άριστα, οι Διασώστες είναι ήρωες". Όταν κάποιος υπάλληλος κάνει κάποιο λάθος, δεν σημαίνει ότι το ΕΚΑΒ είναι σκάρτο. Έτσι λοιπόν, όταν κάποιοι υπάλληλοι είναι ήρωες, είναι για πάρτη τους. Δεν σημαίνει ότι το ΕΚΑΒ είναι ηρωική Υπηρεσία. Αυτά όμως είναι ψιλά γράμματα στο επικοινωνιακό παιχνίδι. Και αν καιγόταν και κάποιος συνάδελφος, ακόμη καλύτερα. Εκεί να δεις φιέστες και εμβατήρια ηρωικά και πένθιμα. Εκεί να δεις άρθρα. Φωτιά θα έπαιρνε το facebook.

Τελειώνει η άδεια και σύντομα θα γυρίσω στην δουλειά. Θα έρθει ο Οκτώβρης, θα ανοίξει το ΙΕΚ, θα πάρω τα χάπια μου και θα συνεχίσω να διδάσκω: "Διοίκηση Πεδίου - Διαλογή - Γραμμή αντιμετώπισης - Υπεύθυνος Διακομιδών".

Τελείωσαν τα έργα ....

.... στο parking του ΕΚΑΒ.

Για τα ποδήλατα είπαμε:

Μπήκαν δύο κατασκευές για 12 συνολικά ποδήλατα και δεν παρκάρει κανένα. Περιμένουμε το καλοκαίρι, για να εκτιμήσουμε την αξία του έργου.

Για την κατασκευή στο parking όμως έπεσα έξω. Δεν έγιναν VIP θέσεις όπως φαντάστηκα, γιατί κάποιοι απέδειξαν ότι έχουν μεγαλύτερη φαντασία από μένα.

Έγιναν στέγαστρα για τα διασωστικά οχήματα του Ειδικού Τμήματος Ιατρικής των Καταστροφών. Συγχαρητήρια σ' αυτούς που το εισηγήθηκαν και σ' αυτούς που το ενέκριναν, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά πως δεν έχουν καμία σχέση με το ΕΚΑΒ και την αποστολή του.

Γιατί αν ρωτήσεις ένα 10χρονο παιδάκι, θα σου πει ότι ένα όχημα ακινητοποιημένο 9 χρόνια καταστρέφεται, ακόμη κι αν το βάλεις σε γυάλα. Κι αν ρωτήσεις ένα μεγαλύτερο παιδάκι, θα σου πει ότι η αχρήστευση των οχημάτων είναι το μικρότερο κακό. Το μεγαλύτερο είναι ότι, οχήματα που αγοράστηκαν με δημόσιο χρήμα το 2003, ποτέ δεν πρόσφεραν στους πολίτες τις υπηρεσίες για τις οποίες προορίζονταν.

Γιατί αυτοί που διαχειρίζονται το ΕΚΑΒ, από τότε μέχρι σήμερα, δεν ξέρουν για ποιο λόγο αγοράστηκαν τα διασωστικά.

Μεγάλη βέβαια και η ευθύνη της Ιατρικής Υπηρεσίας, παράγοντες της οποίας προφανώς σκεπτόμενοι συντεχνιακά και αφού δεν είχαν γιατρούς με διάθεση να δουλέψουν στο δρόμο, προτίμησαν να τα εγκαταλείψουν να καταστραφούν, παρά να προτείνουν στους Διασώστες να τα δουλέψουν μόνοι τους. Και το λέω αυτό, γιατί το ΕΤΙΚ από την ίδρυσή του διοικείται από γιατρό.

Αφού κανείς λοιπόν δεν ξέρει τι να τα κάνει, να κάνω εγώ μία πρόταση: Τα διασωστικά οχήματα, λόγω διαρρύθμισης  γίνονται καλοί περιστερώνες. Και αφού πολλοί και διάφοροι των διοικητικών και τεχνικών υπηρεσιών, κάνουν ενάμιση χρόνο να ολοκληρώσουν διαδικασίες 15 ημερών, σίγουρα θα έχουν χρόνο να πετάνε και τα περιστέρια.
Αν όμως θέλουμε να σοβαρευτούμε και να μάθουμε τι σημαίνει διάσωση, μπορούμε να ρωτήσουμε στο εξωτερικό. Όχι τους Άγγλους και τους Αμερικανούς όπως φώναζα τα προηγούμενα χρόνια. Πάνε αυτοί, είναι 100 χρόνια μπροστά και δεν τους πιάνουμε.
Να ρωτήσουμε τους Τούρκους συναδέλφους, που ήταν 100 χρόνια πίσω και τώρα γελάνε μαζί μας.

Turkey winter ambulance

Ή τους Νορβηγούς που δεν θεωρούν κατάρα τα νησιά τους τον Χειμώνα.

ΕΤΙΚ 2005

Και μια και στην προηγούμενη ανάρτηση, αναφέρθηκα στο Ειδικό Τμήμα Αντιμετώπισης Καταστροφών του ΕΚΑΒ, δημοσιεύω και μια σειρά φωτογραφίες του 2005, για να θυμηθούμε τα επίπεδα που είχε πιάσει το Τμήμα, πριν το αδρανοποιήσει η Διοίκηση την επόμενη χρονιά.

ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ:

ΣΧΕΔΙΑΣΗ:

ΕΚΤΕΛΕΣΗ:

Το ΕΚΑΒ στα επεισόδια της 12/02

Ασφαλώς δεν υπήρχε κανένας σχεδιασμός και καμία προετοιμασία. Το νοιώσαμε όλοι. Δεν το κατάλαβε κανείς άλλος για συγκεκριμένους λόγους. Πρώτα απ' όλα, η αυτοθυσία των Πληρωμάτων των Ασθενοφόρων. Που περνούσαν "σκουπίζοντας" και πνιγμένοι από τα δακρυγόνα, παραλάμβαναν 5, 6, ή και 7 τραυματίες. Τους πήγαιναν γρήγορα στο Νοσοκομείο και επέστρεφαν γρήγορα στη θέση τους, για να πάρουν την επόμενη δόση ασφυξίας. Και ανέφεραν ότι επέστρεψαν, μήπως και τους ξεχάσει το Κέντρο και στείλει κανέναν άλλον.

Και βέβαια έμειναν πέραν του ωραρίου και το δήλωσαν στο Κέντρο υπερήφανα. Και μια και αναφέραμε το Κέντρο, ευτυχώς ο Σπύρος δεν έπαθε καμία κρίση. Γιατί αν ήμουν εγώ στη θέση του, μπορεί να πάθαινα. Μετά από 4 ώρες μπήκε ξεχωριστό κανάλι για τα επεισόδια. Προσπαθούσες να διαβιβάσεις μέσα στο χαμό και έπρεπε να πάρεις σειρά από τον συνάδελφο στην περιφέρεια, που έψαχνε ουρολόγο.

Γιατί όμως, έπρεπε να υπάρχει σχεδιασμός και προετοιμασία;

Γιατί ξέραμε μέρες πριν το μέγεθος της συγκέντρωσης. Γιατί είμασταν σίγουροι ότι θα υπήρχαν πολλοί τραυματίες. Δεν ξεκινάς λοιπόν σαν να πρόκειται για μια συνηθισμένη κάλυψη. Το αντιμετωπίζεις σαν "καταστροφή", ή τουλάχιστον σαν "μαζικό συμβάν". Γι' αυτό τον λόγο υπάρχει (!) το ΕΤΙΚ.

Οργανώνεσαι με Διοίκηση Πεδίου και Σταθμούς Αντιμετώπισης. Σταθμούς αντιμετώπισης είχαν στήσει οι Εθελοντές. Που; Εκεί ακριβώς που όλα τα εγχειρίδια λένε ότι δεν τους κάνουμε: Στην καυτή ζώνη, στο κέντρο των επεισοδίων. Όταν όμως απουσιάζουν οι επαγγελματίες, δεν μπορείς να έχεις απαιτήσεις.

Οι άλλες υπηρεσίες έχουν ιεραρχία στο δρόμο. Οι αξιωματικοί τους, από την μία συντονίζουν τις επιχειρήσεις επί τόπου και από την άλλη αποτελούν τα μάτια και τα αυτιά του Συντινιστικού τους Κέντρου.

Το ΕΚΑΒ, έχει ένα πολύ ωραίο Κινητό Συντονιστικό Κέντρο, το οποίο σαπίζει στον περίβολο της Κ.Υ. Πολύ ωραία θα μπορούσε να στηθεί σε ασφαλές σημείο και εκτός από την δουλειά, θα έκανε και άλλη εντύπωση στους πολίτες. Έτσι δίνεις εικόνα σοβαρής υπηρεσίας. Έτσι αντιλαμβάνεται ο πολίτης ότι δεν είμαστε μόνο για κουβάλημα. Εμείς πήραμε τα λεφτά του κόσμου όταν το αγοράσαμε και τα πετάξαμε στα σκουπίδια. Με ασύρματες επικοινωνίες TETRA, VHF, UHF, σταθερή, κινητή και δορυφορική επικοινωνία, τηλεόραση, υπολογιστές, φαξ, εκτυπωτές, γεννήτρια και άλλα.

Επίσης σε ασφαλές σημείο, θα έπρεπε να στηθούν οι Σταθμοί Αντιμετώπισης. Επειδή κάποιος ρούφηξε δακρυγόνο, ή ζαλίστηκε, ή έπαθε κρίση πανικού, δεν σημαίνει ότι έπρεπε να διακομιστεί στο Γεννηματάς. Τουλάχιστον όχι άμεσα, με αποτέλεσμα να χάνεις όλα τα ασθενοφόρα. Και να μην σου φτάνουν τα 7 οχήματα που έχεις και συνεχώς να τραβάς περισσότερα από τους Τομείς.

Στους σταθμούς αυτούς έπρεπε να είναι οι Γιατροί του ΕΚΑΒ και όχι στα γραφεία, ζητώντας να γίνουν Διεύθυνση.

Στους σταθμούς αυτούς έπρεπε να είναι οι Νοσηλευτές του ΕΚΑΒ και όχι στα γραφεία, ζητώντας να διοικούν τα κορόιδα.

Και επειδή ο Θεός είναι πάντα με το μέρος μας, τα επεισόδια περιορίστηκαν την ώρα που οι δυνάμεις του ΕΚΑΒ είχαν φτάσει στα όριά τους. Ελπίζω και την επόμενη φορά να γίνει το ίδιο και εύχομαι στους συναδέλφους να συνεχίζουν με αυτοθυσία να βγάζουν τον Οργανισμό ασπροπρόσωπο. Και να δουλεύουν μερικές δεκάδες, για να πληρώνονται εκατοντάδες. Και να υπάρχουν και πολλές καρέκλες και πολλά αξιώματα.

Το ALTER για την άσκηση του ΕΤΙΚ στο Μαρούσι

Ε.Τ.Ι.Κ. 2010

Το Ε.Τ.Ι.Κ., άσχετα με αυτά που γράφουν τα χαρτιά, δεν υπήρχε πριν το '95. Ήταν ένα όνομα, δύο στοίβες υλικά και δυο κουτιά αναλώσιμα. Λειτουργούσε κι αυτό, όπως τα πάντα στο ΕΚΑΒ, με το σύστημα μπουλούκι.

Μετά την αποστολή στο Αίγιο και το Dinar της Τουρκίας, αποφασίσαμε ότι πρέπει να οργανωθούμε. Να αποκτήσουμε σχέδιο δράσης και να εκπαιδευτούμε πάνω σ' αυτό, στην αντιμετώπιση καταστροφών και μαζικών ατυχημάτων.

Το '99, στην δεύτερη αποστολή στην Τουρκία, διαπιστώσαμε ότι είμαστε 50 χρόνια πίσω, όχι μόνο από τους Δυτικούς, αλλά απ' όλο τον Κόσμο. Καινούρια σχέδια, εκπαιδευτικά προγράμματα, προδιαγραφές οχημάτων και υλικών. Μας πρόλαβε ο σεισμός της Αθήνας και αμέσως μετά η τότε Διοίκηση, τα έριξε όλα στο συρτάρι.

Σε πείσμα αυτής της αντίδρασης, μια ομάδα ανθρώπων αποφασίσαμε να κρατήσουμε το ΕΤΙΚ ζωντανό. Βλέπαμε εξ' άλλου τι γίνεται σ' όλον τον κόσμο και τι απαιτούσαν οι σύγχρονες συνθήκες. Αντίδραση μεγαλύτερη υπήρχε εκ' των έσω, αφού η πλειοψηφία των συναδέλφων πίστευε (και πιστεύει), πως "δουλειά μας είναι το κουβάλημα και πρόοδος οι προσλήψεις και η αγορά ασθενοφόρων".

Το 2003, ήρθε η 'προίκα' των Ολυμπιακών Αγώνων και είδαμε στην πόρτα μας τα οχήματα και τα υλικά που είχαμε ζητήσει το 1999.

Μετά τους Ο.Α., η Διοίκηση Κεκερή, έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για την παραπέρα ανάπτυξη του ΕΤΙΚ. Το 2005 προσγειωθήκαμε ανώμαλα στην πραγματικότητα, αντιλαμβανόμενοι ότι δεν θα υπήρχε καμία συνέχεια, αφού η διοίκηση Παπαευσταθίου είχε σκοπό να ασχοληθεί αποκλειστικά με ρουσφέτια, εγκαταλείποντας κάθε δραστηριότητα. ΕΤΙΚ, Μονάδες, Μηχανές, το ένα μετά το άλλο τα κομμάτια του ΕΚΑΒ, πέρασαν στο τίποτα.

Εχθές πραγματοποιήθηκε στο Μαρούσι, σε χώρο που μας παραχώρησε ο Δήμος στο άλσος Συγγρού, άσκηση του ΕΤΙΚ, σε μια προσπάθεια επανασύνταξης. Ανάπτυξη, καταγραφή και εξοικείωση με τα υλικά και το Σχέδιο Δράσης.

Κρίνοντας από τα αποτελέσματα, είμαστε απολύτως σε θέση να ξαναφτιάξουμε σύντομα, αυτό που χάλασαν τα προηγούμενα χρόνια. Να εκσυγχρονίσουμε τον εξοπλισμό που πάλιωσε στις αποθήκες, να εντάξουμε νέους συναδέλφους, να προχωρήσουμε στην εκπαίδευση και να αποκεντρώσουμε την λειτουργία του τμήματος, αναπτύσσοντας αντίστοιχες δραστηριότητες στα παραρτήματα.

Η Διοίκηση, με την παρουσία του Αντιπροέδρου στο χώρο, έδειξε το ενδιαφέρον της και προσφέρθηκε να βοηθήσει.

Παρούσα ήταν και η φίλη μου η Σοφία, κερνώντας γλυκά τον κόσμο, δηλώνοντας όμως ότι αυτό δεν έχει σχέση με επικείμενη αποχώρησή της από το ΕΚΑΒ.

Στο αμφιθέατρο του ΕΚΑΒ, στη θέση των φωτογραφιών από την καταστροφή του 'Ήλιος', όπου δεν είχαμε να κάνουμε και κάτι, θα έπρεπε να βρίσκονται φωτογραφίες από τις καταστροφές στα Τέμπη και τον Μαλιακό, όπου το ΕΤΙΚ απουσίαζε και το ΕΚΑΒ περιορίστηκε σε ενέργειες 1960.

Φωτιές 2009

Ούτε ο Θεός δεν τους θέλει, τους ηλίθιους που κυβερνάνε. Αν δεν τσακιστούν να φύγουν, μετά τις φωτιές θα ρίξει ακρίδες.

Όσο για τα αίτια, μην ακούτε κανέναν. Δύο πράγματα ισχύουν Διεθνώς: Πρόληψη και Καταστολή. Τι ισχύει στην Ελλάδα; Στον τομέα της πρόληψης, πέντε διαφορετικές υπηρεσίες, κρατικές ή δημοτικές, συγκρούονται μεταξύ τους για τις αρμοδιότητες και κανείς δεν κάνει τίποτα. Τελεία. Επιπλέον ο κοπρίτης ο Έλληνας, δεν καθαρίζει ούτε τα ξερόχορτα από την αυλή του και μετά φωνάζει για Ελικόπτερα και το κράτος που τον εγκατέλειψε. Όσο "για τους κόπους μιας ζωής" και "τις περιουσίες που χάθηκαν", ένα έχω να πω: 'έστι δίκης οφθαλμός....'.

Στον τομέα της καταστολής τα πράγματα είναι χειρότερα. Όχι μόνο λείπουν 3000 πυροσβέστες, αλλά και αυτοί που υπάρχουν δεν ξέρουν να σβήνουν φωτιές. Και από τους ανώτατους αξιωματικούς της Π.Υ., οι 8 στους 10 είναι για τα πανηγύρια. Δεν τα λέω εγώ αυτά, οι ίδιοι οι Πυροσβέστες τα λένε.

Τα ψέματα τελείωσαν. Τέλος το δημοσιοϋπαληλίκι σ' αυτές τις Υπηρεσίες!!! Ή θα στελεχωθούν με επαγγελματίες, ή θα έχουν τα αποτελέσματα που βλέπουμε.

Περίτρανη απόδειξη στις εξετάσεις για τις Αστυνομικές Σχολές. Οι μισοί τις δήλωσαν φέτος σε σχέση με πέρυσι, μετά τα γεγονότα του Δεκέμβρη. Έκλασαν μέντες οι φλώροι που πήγαιναν στην Αστυνομία για να γίνουν Δημόσιοι υπάλληλοι.

Όσο για το ΕΚΑΒ, τα ίδια καραγκιοζιλίκια. Ξαναθυμήθηκαν το ΕΤΙΚ που έχουν καταργήσει εδώ και 5 χρόνια. Γι΄αυτούς όλα είναι ένα θέατρο. Προς όλες τις κατευθύνσεις. Μάζεψαν άτομα, τα έστειλαν στις εστίες της φωτιάς και ενημέρωσαν την ΝΕΤ ότι το ΕΚΑΒ είναι εκεί με "ειδικές μονάδες". Κοροϊδεύουν και τον κόσμο και την πολιτική ηγεσία. Οι οποίοι βέβαια δεν γνωρίζουν πως ούτε ΕΤΙΚ υπάρχει, ούτε οι συνάδελφοι έχουν κάποια ειδική εκπαίδευση, σε σχέση με καταστροφή από φωτιά. Ας κάνουν ότι θέλουν, τέτοια νούμερα που είναι. Αρκεί τις μαλακίες τους να μην τις πληρώσει συνάδελφος και πάθει κάτι.

Περί καταστροφών 2

Τελικά θα το πιστέψω κι εγώ, ότι είναι γραφτό κάθε φορά που αναφέρομαι στο ΕΤΙΚ, να γίνεται μεγάλος σεισμός. Έγραψα στις 23 Μαρτίου πως θα μιλήσω μία φορά, αλλά δεν μπορώ να μην κάνω αναφορά σε όσα φαιδρά διαδραματίστηκαν στο ΕΚΑΒ, μετά τον σεισμό στην Ιταλία. Και φτηνά την γλυτώσαμε, αφού οι Ιταλοί δεν ζήτησαν βοήθεια.

Έτρεχε χτες η Διοίκηση, να δημιουργήσει μέσα σε μία ώρα, το ΕΤΙΚ που κατάργησε μόλις ανέλαβε την εξουσία. Και να ετοιμάσει αποστολή για την Ιταλία, σε περίπτωση που το Υπουργείο το ζητούσε. Γιατί ούτε το Υγείας, ούτε το Εξωτερικών γνωρίζουν ότι το ΕΤΙΚ είναι πλέον φάντασμα.

Και τι αποστολή θα έστελναν; Άτομα χωρίς καμία εκπαίδευση, που θα νόμιζαν ότι θα πάνε εκδρομή στην Ιταλία και θα επιστρέψουν δοξασμένοι σαν βετεράνοι του Βιετνάμ! Χωρίς εξοπλισμό. Χωρίς ούτε καν ατομικό εξοπλισμό. Τι θα φορούσαν; Τις στολές του ΕΚΑΒ, σε κλιματολογικές συνθήκες Μετσόβου.





Που θα κοιμόταν; Μέσα σε νεκρόσακους οι δανεικοί από την Π. Αεροπορία υπνόσακοι, πριν χρόνια στην Τουρκία, για να μην περνάει η υγρασία, δίπλα στις σκηνές της ΕΜΑΚ. Και μην πει κανείς όχι, γιατί σε ότι αναφέρομαι, έχω στοιχεία και φωτογραφίες.

Που θα πλένονταν;

Τι θα έτρωγαν; Ζητιανιά κονσέρβες από την ΕΜΑΚ της Πυροσβεστικής, ή μπισκότα από το περίπτερο και άλλα είδη, με προσωπική δαπάνη. Όταν βέβαια έρθουν οι εθελοντικές οργανώσεις και αρχίσουν τα συσσίτια λύνεται το πρόβλημα. Ο Διασώστης του ΕΚΑΒ μπαίνει στην ουρά με τους άστεγους και τρώει γεύμα προσφορά από McDonalds και Coca Cola.





Πως επικοινωνούν μεταξύ τους, με το ΕΚΑΒ και με τα σπίτια τους; Με τα κινητά τους, όσοι έχουν roaming. Όσοι δεν έχουν, τράκα κινητό από τον συνάδελφο, ο οποίος μόλις επιστρέψει Ελλάδα θα πληρώσει 800 ευρώ λογαριασμό. Γιατί όλα αυτά; Γιατί στο Κινητό Συντονιστικό Κέντρο, το οποίο έχει δυνατότητα ενσύρματης και κινητής τηλεφωνίας, πλήρεις ασύρματες επικοινωνίες (VHF - UHF - TETRA, simplex - full duplex), δορυφορικές επικοινωνίες, TV, Video, Fax, Internet, καμία συσκευή δεν δουλεύει, γιατί δεν προγραμματίστηκε ποτέ, από το 2004 που τις παραλάβαμε. Σε τι χρησιμεύει λοιπόν αυτό το αυτοκίνητο; Που να ξέρω. Πείτε μου εσείς.


Να σημειώσουμε βέβαια, ότι το αυτοκίνητο που πήρε η Θεσσαλονίκη, δουλεύει άψογα και μάλιστα έχουν προσαρμόσει και τον ηλεκτρικό εργάτη. Η αντίστοιχη δική μας συσκευή, σαπίζει στο υπόγειο 5 χρόνια.


Ποιος θα τα μάθαινε όλα αυτά; Κανείς, αφού ένα καλοστημένο θέατρο στα κανάλια θα τα κάλυπτε όλα και οι συνάδελφοι που θα πήγαιναν στην αποστολή, θα ντρέπονταν να μιλήσουν για την ξεφτίλα που πέρασαν συγκρινόμενοι με τις άλλες αποστολές.

Γιατί αυτοί που θα έπρεπε να ντρέπονται, δεν ντρέπονται καθόλου.

Περί Καταστροφών

Γι' αυτό το θέμα θα μιλήσω μόνο μία φορά και εξηγώ γιατί:

Το 1999 επιστρέφοντας από μία αποστολή σε καταστροφικό σεισμό στην Τουρκία, έστειλα μία αναφορά στην Διοίκηση, ενημερώνοντας για τις ατέλειες στην οργάνωση της αποστολής και στα προβλήματα που δημιουργήθηκαν. Ζητούσα να γίνουν άμεσα οι απαραίτητες βελτιώσεις, με την επισήμανση ότι: "ο επόμενος σεισμός μπορεί να γίνει αύριο και μπορεί να γίνει στην Αθήνα". Η αναφορά πετάχτηκε στα σκουπίδια και ένα μήνα αργότερα έγινε ο καταστροφικός σεισμός στην Αθήνα. Τα ασθενοφόρα έτρεχαν πάνω - κάτω για μέρες, προσπαθώντας να δείξουμε κι εμείς ότι κάτι κάνουμε. Το μόνο που είχε να μου πει, ο τότε υπεύθυνος του Ειδικού Τμήματος Ιατρικής των Καταστροφών (ΕΤΙΚ), ήταν πως ήμουν γρουσούζης.

Τα επόμενα χρόνια αγωνιστήκαμε αρκετοί συνάδελφοι, να κρατήσουμε το Τμήμα ζωντανό, με ενέσεις. Με προσωπική δουλειά και πάντα εκτός ωραρίου. Γιατί δεν μας άρεσε το ρεζίλεμα, όσο κι αν δεν ήταν δική μας ευθύνη. Εκεί ποντάρουν πάντα οι Διοικήσεις, στο μεράκι και το φιλότιμο του ΕΚΑΒίτη. Τουλάχιστον τότε δεν μας ενοχλούσαν.

Την περίοδο πριν την Ολυμπιάδα, τα πράγματα άλλαξαν με μιας. Τότε πίστευα ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες έγιναν για την ανάπτυξη του ΕΚΑΒ. Αγοράστηκαν όλα τα υλικά - εξοπλισμός - οχήματα - συσκευές που είχαμε ζητήσει το 1999, με τις προδιαγραφές που είχαμε βάλει και άλλα τόσα επιπλέον. Εκπαιδεύτηκε σχεδόν το σύνολο του προσωπικού σε Καταστροφές - Χημικά - Εκρηκτικά - Τρομοκρατία.

Ακόμη και με την λήξη της Ολυμπιακής περιόδου, το Τμήμα δεν σταμάτησε να δραστηριοποιείται αφού και ο Πρόεδρος του ΕΚΑΒ Κεκερής και ο Υπουργός Κακλαμάνης και στήριζαν τη λειτουργία του και πρόβαλαν στα ΜΜΕ το έργο και την ετοιμότητά του, σε κάθε ευκαιρία. Συνεχίστηκαν ακόμη και οι ασκήσεις ετοιμότητας.

Τα πράγματα άλλαξαν με μιας, με την αλλαγή Διοίκησης στο ΕΚΑΒ. Από την πρώτη μέρα η νέα Διοίκηση έδειξε τις προθέσεις της για αδρανοποίηση του τμήματος. Τότε βέβαια δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε που θα φτάναμε.

Σήμερα, με αυτή τη Διοίκηση είμαι σίγουρος πως όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά

εύκολα μπορούν να γίνουν χειρότερα:

Εφαρμόζοντας το Μεσαιωνικό Δόγμα, "ότι δεν καταλαβαίνουμε το ρίχνουμε στην πυρά", σταμάτησαν την λειτουργία του Τμήματος, κρατώντας την μόνο στα χαρτιά. Έτσι κι αλλιώς, αλλού είχαν το μυαλό τους. Αργότερα μάθαμε που. Πέταξαν στα σκουπίδια Ιστορία δύο Δεκαετιών, απογοήτευσαν κόσμο, ακύρωσαν τον κόπο δεκάδων ανθρώπων, την εμπειρία, τις γνώσεις τους. Ανάμεσα σ' αυτούς, του Διευθυντή της Ιατρικής Υπηρεσίας κου Πύρρου και της Ιατρού κας Ζυγούρα, η οποία έχει στο βιογραφικό της ένα μοναδικό χαρτί: της Οργάνωσης και Διαχείρισης της ετοιμότητας του ΕΚΑΒ στους Ολυμπιακούς αγώνες. Και με άριστα. Ανθρώπων αναγνωρισμένων σε διεθνές επίπεδο.

Πάμε στο σήμερα. Τα πράγματα στο ΕΚΑΒ δεν αλλάζουν (πως θα μπορούσαν άλλωστε), αλλάζουν όμως στην Κοινωνία.

Δεν είναι μόνο οι σεισμοί που συμβαίνουν μια στο τόσο, αλλά οι ταραχές και η τρομοκρατία, που έχουν γίνει μέρος της καθημερινότητας. Πως θα εμπλακεί το ΕΚΑΒ, χωρίς προετοιμασία και εκπαιδευμένο προσωπικό; Όπως στις ταραχές του περασμένου Δεκέμβρη, στέλνοντας νέα παιδιά, χωρίς προστατευτικό εξοπλισμό, στην καυτή ζώνη;

Ή εμφανίζοντας ένα μαϊμού ΕΤΙΚ, για τα μάτια του κόσμου;

Ασφάλεια για τον Διασώστη, υπάρχει μόνο με γνώση, προετοιμασία και εκπαίδευση. Το "μένω μακριά" δεν σημαίνει τίποτα, αν δεν ξέρεις ποιο είναι το μακριά και που θα σκάσει η επόμενη.

Είπα ότι θα μιλήσω μόνο μια φορά για το θέμα. Αλλά θα τους προειδοποιήσω..... αν πάθει το παραμικρό συνάδελφος, δεν θα γλυτώσουν.