Το tromaktiko και η γνωστή "αναγνώστρια" (my ass)

Έχω ξαναγράψει γι΄αυτήν που ποστάρει στο tromaktiko διάφορα ρουφιανοσχόλια για το ΕΚΑΒ. Σε τι αφορούν αυτά; Σε μαλακίες. Ψυχοθεραπεία κάνει και αν την βοηθάει αυτό εγώ προσωπικά δεν έχω αντίρρηση. Αλλά βάζω στοίχημα με όποιον διαφωνεί: Στα χάπια θα καταλήξει!

Από την μια θέλει να ρίξει μόνη της το ΠΑΣΟΚ, σχολιάζοντας μετακινήσεις και τοποθετήσεις προσωπικού.

Από την άλλη ζητάει να φύγουν από το Κέντρο οι τεμπέληδες (όπως αναφέρει) Διασώστες και να προσληφθούν επιστήμονες Νοσηλευτές.

Τώρα τελευταία ασχολείται με τα ιδιωτικά ασθενοφόρα και τον λόγο θα τον δείτε παρακάτω. Παίρνει λοιπόν αφορμή από την ανάρτησή μου για την απελευθέρωση του επαγγέλματος και ξεσπάει σε παραλήρημα. Από την μια καταγγέλλει τους ΕΚΑΒίτες που κάνουν δεύτερη δουλειά και από την άλλη ζητάει την 'αναβάθμιση' των ασθενοφόρων με προσλήψεις Νοσηλευτών.

Κατ' αρχήν σε μένα κάνει καλό. Με την αναφορά που έκανε στο blog μου, οι επισκέψεις έσπασαν ρεκόρ. Ούτε διαφήμιση να έβαζα.

Από την άλλη όμως έχει άδικο.

Κατ' αρχήν τα έχει κάνει σαλάτα. Κατήγγειλε μέχρι και την ΔΑΚΕ και με άφησε άφωνο. Τι είναι πάλι αυτό; Το έκανε δήθεν (ντεμέκ που λένε οι Βόρειοι), για να το παίξει ανεξάρτητη;

Εκτός αν προσχώρησε στην Ντόρα! Πως γίνεται όμως να μετακινηθεί κάποιος προς τον μεσαίο χώρο, προερχόμενος 'εκ των σταγονιδίων';

Δεν σκάμε για να μάθουμε. Θα δείξει.

Κάνει λάθος και για τους Νοσηλευτές. Ποιος είπε ότι δεν τους θέλουμε; Ή μάλλον ναι, τους νοσηλευτές δεν τους θέλουμε γιατί δεν είναι καλοί στη δουλειά τους. Διαπιστωμένο. Μόνο οι gay νοσηλευτές είναι αστέρια. Αλλά κι αυτοί δεν ξέρουμε τι θα μας βγουν. Θα ασχολούνται με τον άρρωστο, ή (όπως στο ανέκδοτο) θα βγάζουν το κεφάλι από το παράθυρο και θα κάνουν την σειρήνα: "πίπα - πίπα";

Τις νοσηλεύτριες όμως τις θέλουμε! Και ας είναι και από την διετούς. Αρκεί να γίνει επιλογή με κριτήρια.

Και να δείτε πως ανεβαίνει η παραγωγικότητα. Ούτε ασθένειες, ούτε γονικές, ούτε αιμοδοτικές. Ούτε κανονική άδεια δεν θα ζητάνε οι συνάδελφοι. Θα την χαρίζουν στην Υπηρεσία.

Αρκετά με την πλάκα. Να με συγχωρούν οι αναγνώστες και ιδιαίτερα οι Νοσηλευτές για την απότομη πτώση του επιπέδου, αλλά με αυτούς τους ανθρώπους δεν μπορείς να ασχοληθείς σοβαρά. Ειδικά όταν για το ΕΚΑΒ και γενικότερα για τον χώρο, έχουν πεθάνει προ πολλού. Και τους έχουμε κάνει και τα σαράντα. Και μάλιστα δυο φορές. Και βρυκολάκιασαν και τους ξαναθάψαμε.

Ελπίζω την τελευταία φορά, να θυμήθηκε κάποιος συνάδελφος να τους καρφώσει και ένα παλούκι για να μην ξανασηκωθούν.

Όσο για τη "αναγνώστρια" ένα θα της πω. Αν ανοίξει την εταιρεία Ασθενοφόρων που σχεδιάζει, θα τα χάσει τα λεφτά της. Και αυτή και ο Δήμαρχος. Και θα πάει στον Κορυδαλλό να κάνει την νοσοκόμα.

Η απελευθέρωση του επαγγέλματος - σε τι μας αφορά!

Με έκπληξη διαπιστώσαμε (πριν κανένα μήνα), ότι στην λίστα των κλειστών επαγγελμάτων περιλαμβάνεται και το δικό μας. Του Διασώστη - Πληρώματος Ασθενοφόρου.

Προς στιγμήν ένοιωσα προνομιούχος: με είχαν στην ίδια λίστα με τους φαρμακοποιούς, τους συμβολαιογράφους και τους δικηγόρους. Συμμαζεύτηκα όμως, παρατηρώντας το τριώροφο του φαρμακοποιού από τη μια και τους απλήρωτους λογαριασμούς στο τραπέζι μου, από την άλλη!

Σοβαρά τώρα, γιατί η απελευθέρωση ψηφίστηκε στο μεταξύ, στις 22/2 αν θυμ΄μαι καλά.

Τι πάει να πει αυτό και σε τι μας αφορά.

Κατ' αρχήν σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να σημαίνει, ότι καταργείται το ΙΕΚ ως προϋπόθεση πρόσληψης. Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Δεν αφορά εμάς λοιπόν, αλλά το ΕΚΑΒ ως αποκλειστικό φορέα παροχής υπηρεσιών ασθενοφόρων και τον δημόσιο χαρακτήρα του ΙΕΚ.

Με βάση τα παραπάνω, μόνο ερωτήματα μπορώ να θέσω, όπως:

Θα μπορούν να ιδρύονται νόμιμα ιδιωτικές εταιρείες υπηρεσιών ασθενοφόρων;

Θα πληρώνονται από τον ασθενή, ή από τα Ταμεία; Γιατί το δεύτερο δεν συμφέρει. Στον ασθενή χρεώνεις όσο θέλεις, ενώ το Ταμείο θα έχει τιμοκατάλογο.

Το ΕΚΑΒ θα συνεχίσει να επιχορηγείται, ή θα χρεώνει το Ταμείο του ασθενή;

Θα κάνω μία παρένθεση, για να αναφέρω ότι σε καμία περίπτωση δεν μιλάμε για επείγοντα, αλλά για διακομιδές. Τα επείγοντα και να σου τα χαρίσουν δεν τα θέλεις. Αυτά θα μείνουν για πάντα στο ΕΚΑΒ, όπως γίνεται σ' όλον τον κόσμο.

Εφ' όσον λοιπόν δεν έχουμε πληροφορίες, για το τι σημαίνει απελευθέρωση του επαγγέλματος, δεν μπορούμε να προχωρήσουμε σε αναλύσεις για τις επιπτώσεις. Για τις βλάβες, ή τα οφέλη που θα προκύψουν.

Παράδειγμα: Άνοιγμα εταιρειών ασθενοφόρων σημαίνει δουλειά για τους απόφοιτους του ΙΕΚ. Όλοι βέβαια θέλουν να διοριστούν στο ΕΚΑΒ, αλλά όσο διάστημα περιμένουν θα συμβιβαστούν με μια θέση σε ιδιωτική εταιρεία.

Περικοπή της κρατικής επιχορήγησης του ΕΚΑΒ, σημαίνει λιτότητα. Θα μπορεί να συντηρεί εκατοντάδες κοπρίτες;

Από την άλλη όμως, σημαίνει μείωση των δυνατοτήτων ανάπτυξης. Γιατί κακά τα ψέματα, μπορεί να έχουμε γεμίσει τεμπέληδες, αλλά αυτοί που έχουν μεράκι έχουν φτάσει τον Οργανισμό πολύ ψηλά. Χωρίς χρήματα όμως δεν γίνεται τίποτα.

Περιμένουμε λοιπόν να δούμε τι σκοπεύει η Πολιτεία να κάνει και θα επανέλθουμε. Εκτός αν κάποιος συνάδελφος, έχει πληροφορίες και μας διαφωτίσει.

Σωματείο Εργαζομένων ΕΚΑΒ Αθηνών: Το χθες αντιστέκεται!

Για τον συνδικαλισμό στο χώρο μας, έχω γίνει κουραστικός να γράφω. Σε αρκετές αναρτήσεις μάλιστα έχω αναρωτηθεί για τον λόγο ύπαρξης πολλών και διαφορετικών Σωματείων και για το τελικό όφελος που προκύπτει για τον απλό εργαζόμενο.

Πάγιο αίτημα των εργαζομένων σε όλη την Ελλάδα, η κοινή δράση αυτών. Πολλές συζητήσεις έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια, αλλά καμία ουσιαστική πρωτοβουλία σ' αυτή την κατεύθυνση.

Και ξαφνικά πληροφορούμαι ότι υπάρχει πρόταση για κοινή δράση όλων των Πρωτοβάθμιων Σωματείων του ΕΚΑΒ. Πρόταση που κατέθεσαν από κοινού, ο Πρόεδρος με τον Γραμματέα του Σωματείου μας.

Στο πλαίσιο της συνάντησης των Σωματείων, προτείνεται συμφωνία για θέματα Θεσμικά:

(αναφέρω επιγραμματικά) Ο δημόσιος χαρακτήρας του ΕΚΑΒ, η ενιαία πανελλαδική λειτουργία του, η αναβάθμιση του ρόλου του Διασώστη, η επικαιροποίηση του Οργανισμού, η προώθηση της άδειας άσκησης επαγγέλματος, η ένταξη στα βαρέα, η αναβάθμιση της βασικής εκπαίδευσης σε ΤΕΙ, ή Ακαδημία, κ.ά

Και Οικονομικά: η αποκατάσταση του εισοδήματός μας, οι απαίτηση για προσλήψεις, ενσωμάτωση νέων τεχνολογιών, καταβολή διάφορων επιδομάτων, κ.ά.

Και πριν προλάβω να χαρώ, μαθαίνω ότι υπάρχουν αντιδράσεις από ορισμένους συνδικαλιστές και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί!

Είναι δυνατόν ώριμος συνδικαλιστής να αντιδρά σε μια τέτοια πρωτοβουλία;

Κάθε αρχή και δύσκολη συνάδελφοι. Ειδικά όταν έχεις να αντιμετωπίσεις τον στενό κομματικό κλοιό όλων των Παρατάξεων που τόσα χρόνια έχει γίνει η αιτία για το  λίμνασμα των προβλημάτων με αποτέλεσμα να μην βρίσκουν λύση για την  ενιαία δράση των εργαζομένων στα κοινά προβλήματα.

Ζητούν κάτι συγκεκριμένο οι διαφωνούντες και αντιδρούν σ' αυτή την πρωτοβουλία;

Εκτός αν κάτι άλλο συμβαίνει!

Ανοιχτή επιστολή του Προέδρου εργαζομένων ΕΚΑΒ προς τον Υπουργό Υγείας

Θεωρώ υποχρέωσή μου να αναδημοσιεύσω την παρακάτω επιστολή. Τα αναφερόμενα σ' αυτήν είναι απολύτως τεκμηριωμένα, περιλαμβάνουν την σημερινή πραγματικότητα στον Οργανισμό, καθώς και την πολύχρονη εμπειρία του ΕΚΑΒίτη από την λειτουργία της Υπηρεσίας.

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΥΓΕΙΑΣ

Έξι σημεία για μια συμφωνία

1. Σκληρός πυρήνας της δημόσιας και δωρεάν περίθαλψης.

Σε συνθήκες όπως αυτές στις οποίες βρέθηκε η χώρα μας, με αποτέλεσμα να τεθεί υπό την επιτροπεία των δανειστών της, το κράτος πρόνοιας αποτελεί τον συνήθη στόχο.

Η συρρίκνωση του ξεκινά από τις συντάξεις και κατόπιν έρχεται η σειρά της περίθαλψης και των προνοιακών δομών.

Ασχέτως του πόσο αποτελεσματικό ή δίκαιο υπήρξε αυτό το κράτος πρόνοιας μέχρι τώρα, η υπεράσπιση του αποτελεί εξ ορισμού στόχο του συνδικαλιστικού κινήματος και ιδιαίτερα όταν πρόκειται για χώρο εργαζομένων στο ΕΣΥ.

Στην περίπτωση του ΕΚΑΒ, το οποίο έχει ως κύριο αντικείμενο του την επείγουσα προνοσοκομειακή περίθαλψη και την αντιμετώπιση των καταστροφών, θα λέγαμε ότι βρισκόμαστε στο σκληρό πυρήνα της δημόσιας και δωρεάν περίθαλψης.

Δεδομένου ότι πρόσφατα η επείγουσα νοσοκομειακή περίθαλψη έγινε στόχος όχι μόνο περικοπών αλλά και επιβολής οικονομικών φραγμών στην ελεύθερη πρόσβαση στις υπηρεσίες επειγόντων, η επισήμανση αυτή ίσως να αποκτά ιδιαίτερη επικαιρότητα.

2. Η συζήτηση πρέπει να γίνεται πάνω από το τραπέζι και με ανοικτά χαρτιά.

Το ΕΚΑΒ με πολλά προβλήματα στον τρόπο που αναπτύχθηκε αλλά και στον τρόπο που διοικείται έχει σίγουρα σοβαρότατα περιθώρια βελτιώσεων.

Ωστόσο είναι διαφορετική η προσέγγιση από την πλευρά του χρήστη και των εργαζομένων σε όσα αυτοί εντοπίζουν και που ξεκινούν από διάφορες αδυναμίες, ατέλειες, καθυστερήσεις, αγκυλώσεις, για να φθάσουν σε φαινόμενα κακοδιοίκησης ή ακόμη και καραμπινάτων σκανδάλων και τελείως διαφορετική η προσέγγιση όσων θεωρούν ότι η επείγουσα προνοσοκομειακή περίθαλψη αποτελεί μια υπερβολική πολυτέλεια υπό τις παρούσες δημοσιονομικές συνθήκες.

Άρα δεν είναι όλες οι γενόμενες επισημάνσεις, αποκαλύψεις, προτάσεις και μεταρρυθμιστικές ιδέες για το …καλό μας.

Όσο λάθος θα ήταν η τυχόν καθήλωση μας σε ότι συμβαίνει σήμερα και η συντηρητική άρνηση κάθε αλλαγής άλλο τόσο θα ήταν λάθος να υποβαθμίζεται η πολιτική σε μια αθώα αναζήτηση τεχνικών καινοτομιών χωρίς να διασαφηνίζεται δηλαδή η κατεύθυνση της κάθε πολιτικής καθώς και τα συμφέροντα τα οποία αυτή προτάσσει!

Ακόμη λοιπόν και όταν υπάρχουν κοινοί τόποι & συμπτώσεις απόψεων καθόλου δεν αποκλείεται να έχουμε συναντηθεί σε αυτούς ερχόμενοι από αντίθετα ρεύματα, οπότε οι επιμέρους συμφωνίες δεν αποκλείουν την σύγκρουση, ακόμη και την μετωπική.

Για το λόγο αυτό η διαφάνεια και η διαβούλευση είναι απαραίτητες όσο ποτέ και πάντως είναι απολύτως απαράδεκτη κάθε σκέψη πολιτικού αιφνιδιασμού όλων των εμπλεκόμενων και ιδιαίτερα των εργαζομένων.

3. Δέσμευση όλων στην προάσπιση της ακεραιότητας του ΕΚΑΒ και στην ενίσχυση του χαρακτήρα του ως εθνικής υπηρεσίας.

Η αποσπασματική ανάπτυξη του ΕΚΑΒ αλλά και μια σειρά αντικειμενικών δυσκολιών έχουν οδηγήσει σε μεγάλη ανομοιογένεια και σε διοικητική χαλαρότητα που φθάνει συχνά σε φαινόμενα εγκατάλειψης των παραρτημάτων του.

Προφανώς ο οργανισμός πρέπει να αποκτήσει επειγόντως status εθνικής υπηρεσίας ωστόσο αυτό δεν νομιμοποιεί απόψεις υπέρ του διαμελισμού του σε περιφέρειες είτε σε ΔΥΠΕ είτε ακόμη και σε νοσοκομεία.

Πίσω από τέτοιες απόψεις κρύβεται αφενός η επιθυμία ξεφορτώματος στην περιφέρεια του οικονομικού και πολιτικού κόστους και αφετέρου η προθυμία ανάληψης μιας τέτοιας ευθύνης από ανθρώπους που βλέπουν το ΕΚΑΒ ως ένα προνομιακό πεδίο παραγοντισμού, όπως συμβαίνει σήμερα στις αεροδιακομιδές αλλά και σε συγκεκριμένα νησιά του Αιγαίου.

Δεν αντιλαμβάνονται προφανώς ότι το κύριο έργο του ΕΚΑΒ δεν είναι η επιδεχόμενη ρουσφετολογικές παρεμβάσεις διαχείριση των χρονίων περιστατικών αλλά η υψηλών απαιτήσεων και συνήθως άχαρη δουλειά των επειγόντων και των καταστροφών.

Παρομοίως, διάφοροι παντογνώστες που στελεχώνουν την ιεραρχία του ΕΣΥ, αφού τάχα επέλυσαν όλα τα προβλήματα του υπόλοιπου ΕΣΥ, προθυμοποιούνται να αναλάβουν επιχειρησιακά κάτι το οποίο αγνοούν παντελώς.

Πρόκειται για τους ίδιους ανθρώπους που δεν έχουν επί δεκαετίες καταφέρει να λειτουργήσουν τα ΤΕΠ των νοσοκομείων και εχθρεύονται την ύπαρξη επείγουσας νοσοκομειακής περίθαλψης.

Αγνοούν λοιπόν τις σοβαρές ανάγκες τεχνογνωσίας της επείγουσας προνοσοκομειακής αφού θεωρούν το ΕΚΑΒ κάτι σαν εταιρεία μεταφορών με δύστροπους και απείθαρχους ‘οδηγούς’.

4. Δέσμευση όλων στην προτεραιότητα και στην μη αποδυνάμωση της επείγουσας, στα πλαίσια της ανάπτυξης των δραστηριοτήτων του ΕΚΑΒ.

Λίγοι γνωρίζουν ότι δεν είναι όλα τα κρατικά ασθενοφόρα ΕΚΑΒίτικα αφού περίπου το 1/3 εξ αυτών ανήκει σε νοσοκομεία και Κέντρα Υγείας, που εξυπηρετούν αφενός τις δικές τους ανάγκες διακομιδών ωστόσο καλύπτουν και ανάγκες της επείγουσας περίθαλψης σε σημαντικό μέρος της ελληνικής επικράτειας.

Αυτά τα ασθενοφόρα, που παρέχουν πολύ κατώτερες υπηρεσίες από πλευράς στελέχωσης και εκπαίδευσης, διαμορφώνουν μια παράδοξη εικόνα του τύπου της παλιάς διάκρισης Αστυνομίας – Χωροφυλακής.

Ωστόσο μια ετσιθελική λύση ενοποίησης χωρίς την αναγκαία ενίσχυση και χωρίς πολλές άλλες αναγκαίες ρυθμίσεις θα έθετε σε θανάσιμο κίνδυνο τον πυρήνα των παρεχομένων από το ΕΚΑΒ υπηρεσιών, δηλαδή των υπηρεσιών επειγόντων!

Είναι απορίας άξιο το πως αγνοείται ένα από τα πλέον στοιχειώδη μαθήματα του management για το πόσο εύκολα μπορεί να καταρρεύσει ακόμη και η πιο επιτυχημένη εταιρεία από την απότομη διεύρυνση του αντικειμένου της στα πλαίσια ενός κακώς προετοιμασμένου εγχειρήματος επέκτασης.

5. Απόκρουση σεναρίων στρατιωτικοποίησης του ΕΚΑΒ

Συχνά η Ελλάδα έγινε πεδίο εφαρμογών μεταρρυθμίσεων με την μέθοδο copy & paste.

Η μηχανιστική αντιγραφή μοντέλων επιτυχημένων αλλού μπορεί να οδηγήσει σε καταστροφικά σφάλματα.

Είναι γεγονός ότι στη χώρα μας υπολείπεται σημαντικά ο συντονισμός υπηρεσιών που εμπλέκονται στην Πολιτική Προστασία.

Από την άλλη σε πολλές χώρες λειτουργούν ενοποιημένα οι υπηρεσίες έκτακτων αναγκών που συνήθως ανήκουν στους δήμους.

Στην Ελλάδα όμως η Πυροσβεστική υπάγεται στα Σώματα Ασφαλείας και δεν σχετίζεται καθόλου με την επείγουσα προνοσοκομειακή περίθαλψη.

Οι σκέψεις περί τυχόν ενοποίησης όλων των υπηρεσιών εκτάκτων αναγκών θα έπρεπε να αναφέρονται σε μια εκ βάθρων αναδιάρθρωση πολλών εμπλεκόμενων υπηρεσιών και όχι στην αυθαίρετη εκχώρηση του σημερινού ΕΚΑΒ στην σημερινή Πυροσβεστική!

Πώς θα μπορούσε εξάλλου να διοικηθεί το ΕΚΑΒ από μια ιεραρχία που σε όλη της την επαγγελματική ζωή της δεν έχει δει το χρώμα του αίματος;

Ποια είναι άραγε η εμπειρία από την αντίστοιχη ενοποίηση της με τη Δασική Υπηρεσία, όπου η συνάφεια του αντικειμένου ήταν πολύ μεγαλύτερη;

Παρά την όποια γοητεία διαθέτουν τέτοιες λύσεις σε καιρούς θρυλούμενων ιδιωτικοποιήσεων ή και αμφισβήτησης της μονιμότητας…

6. Δέσμευση όλων στη προσπάθεια αναβάθμισης του ρόλου του διασώστη, στη βάση τόσο του νέου εκπαιδευτικού επιπέδου του όσο και της σχετικής διεθνούς εμπειρίας για το ρόλο του.

Η παραδοσιακή λογική του διασώστη - συνοδού του ιατρού έχει ξεπεραστεί από τα πράγματα οπότε πρέπει να είμαστε ανοικτοί σε νέου τύπου δραστηριότητες, στη θεσμοθέτηση της δια βίου εκπαίδευσης και στην ενσωμάτωση των εκπαιδευτικών κριτηρίων στη διαμόρφωση μιας νέας εκαβίτικης ιεραρχίας.

Η συμπλήρωση δε των 25 χρόνων του ΕΚΑΒ, για το οποίο οι εργαζόμενοι του υπήρξαμε πάντα περήφανοι, ας γίνει η αφετηρία για την αναζήτηση μιας ανανεωμένης μορφής του Οργανισμού κατάλληλης για να ανταποκριθεί στις σύγχρονες απαιτήσεις των πολιτών. Αυτό θα ήταν η καλύτερη άμυνα και έναντι όσων τυχόν φροντίζουν πριν από εμάς για εμάς…

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΣ

Πρόεδρος εργαζομένων ΕΚΑΒ

6944427851 – konstantinou@ymail.com

Κατ' αρχήν αξίζουν συγχαρητήρια στον συντάκτη της επιστολής, άσχετα αν μας είναι συμπαθής, ή όχι και άσχετα αν συμφωνούμε πολιτικά μαζί του, ή όχι. Για το ΕΚΑΒ μιλάμε τώρα και αυτή η επιστολή έπρεπε να είχε σταλεί 20 χρόνια πριν.

Βέβαια, σημεία διαφωνίας και σημεία προς συζήτηση υπάρχουν. Για παράδειγμα, σε μία ελεύθερη κουβέντα μεταξύ μας, θα θεωρούσα διαπραγματεύσιμη την περίπτωση της ένταξης του ΕΚΑΒ στην Π.Υ. Όπως επίσης την αυτόνομη ανάπτυξη των Παραρτημάτων, μέσω της υπαγωγής των στις περιφέρειες.

Θεωρώ όμως απολύτως σωστό και δεσμευτικό το επιχείρημα του Προέδρου του Σωματείου μας ότι σ' αυτήν την χρονική στιγμή, αυτές οι ενέργειες θα ήταν καταστροφικές και θα ισοδυναμούσαν με πισωγύρισμα. Όπως επίσης ότι, η Ελλάδα δεν είναι Αμερική, ή Μ. Βρετανία.

Συμμερίζομαι επίσης την ανησυχία του, για το ποιος θα αναλάβει την υλοποίηση αυτών των μεταβολών.

Αυτό που έχει σημασία αυτήν την ώρα, είναι η συνεχής επιμονή μας στα αναφερόμενα στην επιστολή, έτσι ώστε το Υπουργείο να κατανοήσει ότι, δεν αποτελούν απλά κραυγή αγωνίας, αλλά ταυτόχρονα δείχνουν ότι βαθιά γνώση του χώρου τους έχουν μόνο οι ΕΚΑΒίτες.

Combat Medic

Θα γράψω για Διασώστες στο Στρατό, την κοιτίδα του επαγγέλματός μας. Και για τον Ελληνικό Στρατό, τον μοναδικό Στρατό του κόσμου, χωρίς αυτή την ειδικότητα στις τάξεις του.

Αυτό που ελάχιστοι γνωρίζουν είναι η προέλευση του επαγγέλματος. Καμιά πολιτική υπηρεσία δεν το ξεκίνησε, σε καμιά χώρα. Θεωρούμε ότι οι Αμερικανοί είναι πρωτοπόροι, αλλά ακόμη κι αυτοί χάζευαν και έκαναν πειραματισμούς έως την δεκαετία του '70.

Αλλού είχαν αναθέσει στην Αστυνομία τις μεταφορές ασθενών. Αλλού στα Νοσοκομεία. Εκεί χρησιμοποιούσαν οδηγούς με τραυματιοφορείς, οδηγούς με νοσοκόμες, με ειδικευόμενους γιατρούς και ότι τους φώτιζε ο Θεός. Ξεκινούσαν ένα σύστημα και όταν δεν τους έβγαινε το άλλαζαν.

Μην νομίζουμε λοιπόν ότι μόνο στην Ελλάδα βρίσκονται μαθητευόμενοι μάγοι και προτείνουν διάφορες ηλιθιότητες στις Διοικήσεις του ΕΚΑΒ. Έχουν προηγηθεί άλλοι ηλίθιοι, ή άλλοι υπηρέτες συμφερόντων.

Ο Στρατός των ΗΠΑ όμως τραβούσε τον δικό του δρόμο και δεν είχε περιθώρια για πειράματα. Γιατί εκεί είχαν βαριά τραυματίες και δεν έπαιζαν μαζί τους. Από τον Β΄ΠΠ υπήρχαν οι combat medics σε επίπεδο διμοιρίας. Ήταν αυτοί που στις ταινίες οι συμπολεμιστές τους αποκαλούν "doc". Στους Ελληνικούς υπότιτλους λανθασμένα μεταφράζεται "γιατρέ". Δεν είχαν κόκκινο σταυρό στο κράνος, ούτε λευκό περιβραχιόνιο με κόκκινο σταυρό. Αυτά τα πρόσθεσε ο κινηματογράφος.

Είχαν όμως δικό τους έμβλημα, με τον Ελληνικό Σταυρό στο κέντρο, το οποίο διατήρησαν και στην Κορέα.

Στα μισά του πολέμου του Βιετνάμ αντικατέστησαν τον Σταυρό με το αστέρι της ζωής και διατηρούν αυτό το έμβλημα μέχρι σήμερα.

Πρόσφεραν βοήθεια σε 303.704 συμπολεμιστές τους που είχαν τραυματιστεί από εχθρικές ενέργειες και το 82% των τραυματιών επιβίωσε και επέστρεψε στην πατρίδα.

Όταν οι combat medics αποστρατεύτηκαν με το τέλος του πολέμου στελέχωσαν τις υπηρεσίες ασθενοφόρων στις ΗΠΑ και τα πειράματα τελείωσαν.

Είναι μία ειδικότητα που και ο Ελληνικός Στρατός πρέπει να έχει στις τάξεις του, βάσει των Νατοϊκών υποχρεώσεών του. Μέχρι σήμερα δεν έχει κάνει τίποτα, κοροϊδεύοντας τους νατοϊκούς, αλλά και κείνοι δεν το έχουν ψάξει.

Είναι γεγονός ότι δεν υπάρχει τεχνογνωσία και εμπειρία στο αντικείμενο. Θα μπορούσε να γίνει μια πολύ καλή αρχή προσλαμβάνοντας αποφοίτους του ΙΕΚ ΕΚΑΒ. Μία τέτοια κίνηση σε περιορισμένο επίπεδο και χωρίς συνέχεια, έχει κάνει η Αεροπορία.