Τι έγινε με τις μετατάξεις;

Πριν από 3 χρόνια οι μετατάξεις Πληρωμάτων Ασθενοφόρων σε θέσεις διοικητικών, μετέτρεψαν το ΕΚΑΒ σε πεδίο μάχης. Όχι μόνο ανάμεσα σε αντίπαλες παρατάξεις, αλλά και μεταξύ των ενδιαφερομένων. Τελικά κάποια νύχτα, κάποιοι άλλαξαν ειδικότητα.

Δεν την παρακολούθησα την υπόθεση, γιατί αυτά τα συχαίνομαι. Γιατί κάποιοι αγωνίζονται στο δρόμο και έχουν να ταΐσουν και αυτούς που διαγκωνίζονται για την καρέκλα του γραφείου. Το έχω ξαναγράψει ότι, η θέση τους δεν είναι στο ΕΚΑΒ, αλλά στον κάδο ανακύκλωσης. Η συμπεριφορά τους έχει επίπτωση στο ηθικό όλων και δηλητηριάζει τις σχέσεις μεταξύ συναδέλφων.

Τις τελευταίες μέρες, χωρίς να μπορώ να το διασταυρώσω, κυκλοφορεί μία φήμη ότι αυτές οι μετατάξεις ακυρώθηκαν από Δικαστήριο, στο οποίο προσέφυγαν άλλοι ενδιαφερόμενοι. Πρέπει να ενημερωθούμε, αν όντως ισχύει κάτι τέτοιο, όχι χάριν κουτσομπολιού, αλλά για να κάνουμε την επόμενη ερώτηση: "Έχει εκδοθεί η Ημερήσια που τους βγάζει από το γραφείο και τους επαναφέρει στα προηγούμενα καθήκοντά τους;" Στο ασθενοφόρο, δηλαδή.

Για να δούμε.

ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΓΙΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΜΟΡΙΟΔΟΤΗΣΗΣ ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΚΥΚΛΙΚΟΤΗΤΑΣ.

Πριν σχολιάσουμε βέβαια, πρέπει να πάμε εδώ:
http://www.somatioekab166.gr/
για να μελετήσουμε την πρόταση.

Η συγκεκριμένη πρόταση αφορά, όπως αναφέρεται, στην δυνατότητα όλων να έχουν πρόσβαση σε όλες τις θέσεις. Πρώτα πρέπει να καθορίσουμε, ποιοι είναι αυτοί οι ‘όλοι’. Από την πρώτη στιγμή διαπιστώνουμε, ότι το ΕΚΑΒ δεν αποτελείται από ένα ομοιογενές σύνολο και έτσι είμαστε υποχρεωμένοι να χωρίσουμε τα Πληρώματα των Ασθενοφόρων σε τρεις (3) κατηγορίες.

·         Μάχιμοι.

·         Παλαιοί.

·         Άχρηστοι (Αυτοί που δεν θέλουν).

Το πρόβλημα δημιουργήθηκε, όταν η Τρίτη κατηγορία (αυτοί που δεν θέλουν), άρχισε με κάθε τρόπο να φεύγει από τα ασθενοφόρα και να ‘πηγαίνει μέσα’. Αρχικά δεν τέθηκε ζήτημα, γιατί κανείς δεν τους ήθελε ‘έξω’. Το πρόβλημα παρουσιάστηκε για δύο λόγους:

·         Οι ‘έξω’ μειώθηκαν και η δουλειά δεν έβγαινε. Οι ‘μέσα’ πολλαπλασιάστηκαν και δεν χωρούσαν άλλοι.

·         Οι ‘μέσα’, όχι μόνο δεν υποβαθμίστηκαν, αλλά έκαναν διοίκηση. Έπαιρναν και προαγωγές. Η δουλειά, τα ρεπό, οι άδειες, οι μεταθέσεις των ‘έξω’, εξαρτώνται από τις διαθέσεις των ‘μέσα’.

Η πρόταση του Σωματείου, φαντάζει ανεφάρμοστη στην πράξη, γιατί ακόμη και μία κατηγορία υπαλλήλων να είχαμε, τους Μάχιμους, πάλι δεν θα μπορούσαμε να μιλάμε για ‘όλους’. Δεν μπορούν όλοι να πάνε σε όλες τις θέσεις και αυτό συμβαίνει εξ ορισμού. Για παράδειγμα δεν μπορούν όλοι να γίνουν ιπτάμενοι, γιατί κάποιοι φοβούνται. Δεν μπορούν όλοι να πάνε στις Μηχανές, γιατί κάποιοι δεν μπορούν να οδηγήσουν μηχανή. Μην ξεχνάμε ότι, ποτέ δεν εφαρμόστηκε η εκ περιτροπής οδήγηση, γιατί ορισμένοι αγόρασαν το δίπλωμα οδήγησης και δεν οδηγούν.

Επομένως η πρόταση του Σωματείου, αφορά στην δυνατότητα ‘ορισμένων’ να έχουν πρόσβαση σε ‘ορισμένες’ θέσεις.

Στην πρόταση του Σωματείου, οι θέσεις χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: Αυξημένων και ηπιότερων απαιτήσεων.

Δεν νοείται επαγγελματίας Διασώστης, να ενδιαφέρεται για θέση Ηπιότερης απασχόλησης. Αυτές λοιπόν, αφορούν παλαιούς συναδέλφους, οι οποίοι αποφάσισαν να παραμείνουν στάσιμοι και να μην εκπαιδευτούν σύμφωνα με τις σημερινές απαιτήσεις του ΕΚΑΒ.

Πως λοιπόν ξεκουράζεται ο Επαγγελματίας Διασώστης; Τι συμβαίνει Διεθνώς; Πολύ απλά δεν ξεκουράζεται ποτέ. Η Υπηρεσία του τον ‘εκμεταλλεύεται’, μέχρι να πάρει σύνταξη. Ο Διασώστης προάγεται. Υπάρχουν θέσεις Τομεαρχών και Επιθεωρητών. Το τι κάνουν αυτοί δεν είναι της παρούσης. Όταν εφαρμόσουμε κάτι αντίστοιχο, θα μιλήσουμε για τα καθήκοντά τους. Για την κάλυψη αυτών των θέσεων εφαρμόζεται η μοριοδότηση.

Δεν πρέπει λοιπόν να δημιουργήσουμε σύστημα μοριοδότησης; Και βέβαια πρέπει. Για ποιο λόγο;

Κατ’ αρχήν βάσει αυτού θα κριθούν όλοι, για τις θέσεις που έχουν και όσοι δεν πληρούν τα κριτήρια θα αντικατασταθούν. Στη συνέχεια το σύστημα θα χρησιμοποιηθεί για να συμπληρώνονται τα κενά που δημιουργούνται με τις αποχωρήσεις.

Σε ΚΑΜΙΑ υπηρεσία στην Ελλάδα και στον Κόσμο, δεν εφαρμόζεται η κυκλικότητα στις θέσεις. Και ειδικά σε υπηρεσίες προς τους πολίτες. Και ειδικότερα σε υπηρεσίες προς ασθενείς!

Γιατί όταν έχεις έναν υπάλληλο ο οποίος αποδίδει άριστα, είναι έγκλημα να τον αντικαταστήσεις με άλλον, με την προοπτική ο άλλος να εκπαιδευτεί και ίσως σε έναν χρόνο να γίνει το ίδιο καλός. Στο διάστημα αυτό, ποιες οι επιπτώσεις στους ασθενείς; Όταν συμβεί κάτι στην οικογένειά μας, ποιον θα φωνάξουμε; Αυτόν που αντικαταστήσαμε, ή αυτόν που ίσως γίνει καλός;

Φαντάζεστε οι επιμελητές να χειρουργούσαν εκ περιτροπής με τους ειδικευόμενους; Όχι βέβαια. Οι ειδικευόμενοι θα χειρουργήσουν όταν γίνουν επιμελητές, σε θέση που άδειασε γιατί ο επιμελητής έγινε διευθυντής. Αυτό σε μία Υπηρεσία, ονομάζεται ΣΥΝΕΧΕΙΑ.

Γενικά σχόλια

Πουθενά στον κόσμο δεν κατεβαίνει Διασώστης από το ασθενοφόρο, ούτε προάγεται, αν δεν συμπληρώσει 15 χρόνια ενεργής υπηρεσίας σε αυτό.

Πουθενά στον κόσμο και για κανέναν λόγο, δεν πηγαίνει Διασώστης στο Συντονιστικό, αν δεν ολοκληρώσει επιτυχώς ειδικό σχολείο (dispatch).

Στο ΕΚΑΒ τώρα. Οι Αεροδιακομιδές δεν αποτελούν Ειδικό Τμήμα, αφού δεν απαιτούν ειδικές ικανότητες από τον Διασώστη. Απλά ξεχωρίζουν από το Μέσο. Το αντικείμενό τους είναι, διανοσοκομειακές διακομιδές, το ίδιο δηλαδή με τις Μονάδες. Οι μόνοι που δείχνουν τις ικανότητές τους εκεί είναι οι γιατροί, γιατί οι διακομιδές βαρέως πασχόντων, είναι ιδιαίτερα απαιτητικές. Θα ήταν ειδικό τμήμα, αν έκαναν πρωτογενείς επεμβάσεις.

Ειδικά τμήματα είναι: Οι μοτοσυκλέτες, επειδή απαιτούν γνώσεις και τεχνικές στην υποστήριξη του πάσχοντα, μέχρι την έλευση του ασθενοφόρου. Το ΕΤΙΚ, όταν αποκτήσει τον ρόλο του και καθημερινή λειτουργία.

Πρώτα λοιπόν πρέπει να αποφασίσουμε, αν θέλουμε να γίνουμε Υπηρεσία Ασθενοφόρων, ή να παραμείνουμε Δημόσιοι Υπάλληλοι. Αν θα βάλουμε κριτήρια που εξυπηρετούν τον Υπάλληλο, ή κριτήρια που εξυπηρετούν τον ασθενή.

Το Κέντρο της Αθήνας χωρίς λαθρομετανάστες

Σάββατο πρωί ήμουν βάρδια στην Ομόνοια. Κατεβήκαμε αρχικά στο Σύνταγμα, όπου βρήκαμε το Α10 και πιάσαμε την κουβέντα, μέχρι να πάρει σήμα και να φύγει προς Γουδή. Αυτοκίνητα στο Κέντρο δεν είχε, ένα Α4 προς τα πάνω και το Α13 προς τα κάτω. Μετά τις 9, υπολογίζοντας ότι θα αρχίσει η δουλειά κατηφορίσαμε προς Ομόνοια.

Ανεβάσαμε τις μηχανές στην πλατεία και χαζεύαμε τον τροχονόμο που σταματούσε για έλεγχο τα αυτοκίνητα. Κάτι ήταν διαφορετικό. Κάτι δεν μας κάθονταν καλά, αλλά δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε τι ήταν αυτό.
Μετά από λίγο το βρήκαμε: δεν είχε λαθρομετανάστες. Επίσημη γλώσσα της Πλατείας τα Ελληνικά. Που και που άκουγες και κάποια Αγγλικά. Μόνο Έλληνες και τουρίστες στην Πλατεία. Συνειδητοποίησα ότι, είχαν προηγηθεί δυο - τρεις "σκούπες" της Αστυνομίας. Προσπάθησα να θυμηθώ την Πλατεία χωρίς λαθρομετανάστες, τα 23 χρόνια που είμαι στο ΕΚΑΒ, αλλά δεν τα κατάφερα. Νομίζω ότι πάντα υπήρχαν εκεί.

"Που τους πήγατε;" ρώτησα έναν αστυφύλακα. "Πουθενά" μου απάντησε. "Τους μαζέψαμε και τους αφήσαμε, αλλά φοβούνται και δεν βγαίνουν έξω".

Σε λίγο παρατήρησα ότι δεν υπήρχαν ούτε χρήστες. Φοβούνται κι αυτοί μήπως τους τσιμπήσουν και μέσα στην μαστούρα τους βρεθούν στην Ισλαμαμπάντ, χωρίς να το καταλάβουν. Προτίμησαν λοιπόν τα συμβεβλημένα καφενεία, γύρω από την Ομόνοια.

Μέχρι την ώρα που τελείωσε η βάρδια, δεν εμφανίστηκε ούτε ένας λαθρομετανάστης. Και γυρίσαμε παντού. Πήγαμε Μεταξουργείο για αλλοδαπό και εκεί βρήκαμε τον πρώτο, αλλά μέσα σε καφενείο. Κολικός του Νεφρού, δεν μπορούσαμε να κάνουμε κάτι και ζητήσαμε ασθενοφόρο. Έστειλε από μακριά, οπότε άρχισαν οι διαμαρτυρίες: "Στη Βουλγαρία έρχεται σε 5 λεπτά", με παρατήρησε μια κυρία σε έντονο ύφος. "Στην Ελλάδα έχουμε πολλούς ξένους, και γι' αυτό δεν προλαβαίνουν" της απάντησα, οπότε σταμάτησε. Για να αποφύγουμε παραπάνω γκρίνια, του βάλαμε έναν ορό να τρέχει γρήγορα, οπότε αναγκάστηκε να πηγαινοέρχεται στην τουαλέτα και σταμάτησε να χτυπιέται.

Κάναμε 3 - 4 ακόμη, στη Λιοσίων, στην Κυψέλη, στην πλατεία Καραϊσκάκη, πουθενά οι αλλοδαποί. Ούτε Αστυνομία.

Σχόλασα και σκεφτόμουν ότι αν φύγουν οι ξένοι, όλοι θα ζητάνε να δουλέψουν Ομόνοια.

Ποιος θα με πρωτοδιοικήσει;

Για την σημερινή συνέλευση, με θέμα την τροποποίηση του Οργανισμού, λέω. Με πείσμα και επιμονή, οι συνάδελφοι Νοσηλευτές, επιμένουν να μας διοικήσουν. Επιχείρημα δεν είχαν, γι' αυτό περιορίστηκαν να δηλώσουν ότι, αυτοί έχουν το πτυχίο και έχουν σπουδάσει και διοίκηση στη νοσηλευτική.

Μια και ο γιος μου παρουσιάστηκε πρόσφατα, το μυαλό μου πήγε στο Στρατό. Εκεί έχει Νοσηλευτές υψηλόβαθμους. Ξεκινούν από Ανθυπολοχαγοί και φτάνουν μέχρι Ταξίαρχοι (ίσως και παραπάνω). Ξέρετε τι διοικούν; Τις κλινικές στα στρατιωτικά νοσοκομεία. Δεν διοικούν λόχους Πεζικού! Οι πεζικάριοι, έχουν πεζικάριους αξιωματικούς. Και όταν δεν έχουν, η ιεραρχία μεταβιβάζεται προς τα κάτω και φτάνει στον αρχαιότερο στρατιώτη. Δεν φέρνουν Νοσηλευτές αξιωματικούς!

Η απάντηση που πρέπει να πάρουν λοιπόν είναι, να πάνε στα νοσοκομεία και να διοικήσουν Νοσηλευτές. Αφού βέβαια, διοικηθούν από τους παλιότερους.

Ας βάλουν λοιπόν το βύσμα που έβαλαν για να έρθουν στο ΕΚΑΒ, να τους πάει εκεί που τους έχουν ανάγκη. Γιατί στο ΕΚΑΒ δεν έχουν ρόλο.

Νέο Οργανόγραμμα (σε δουλειά να βρισκόμαστε)

Μέχρι να έρθουν οι Γάλλοι να μας αξιολογήσουν και να μας αναμορφώσουν, εμείς συνεχίζουμε να παίζουμε. Με τον Οργανισμό και το Οργανόγραμμα. Και δεν λέμε να καταλάβουμε για ποιο λόγο φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Και αναφέρομαι στην τρόικα και το μνημόνιο και τον μισθό μας, που πήρε την κατηφόρα.

Φτάσαμε εδώ, γιατί το ΕΚΑΒ προσφέρει υπηρεσίες ασθενοφόρου κλινικής. Ούτε καν ιδιωτικού νοσοκομείου.

Όσον αφορά στα κρίσιμα και επείγοντα περιστατικά: Καμία δυνατότητα άμεσης επέμβασης και καμία δυνατότητα υποστήριξης ζωής. Βασικής,ή εξειδικευμένης. Είναι σε όλους γνωστό ότι στα κρίσιμα περιστατικά, έχεις 5 λεπτά να επέμβεις. Το ΕΚΑΒ, με τον τρόπο που διαχειρίζεται τα μέσα του, σε όποιο σημείο της Ελληνικής Επικράτειας (ακόμη και μέσα στο κτήριο της ΚΥ) να εκδηλωθεί κρίσιμο περιστατικό, τέτοια δυνατότητα δεν έχει. Όσο καλούς Διασώστες και να έχεις, όταν φτάνουν στο σημείο του συμβάντος μισή ώρα μετά, το αποτέλεσμα δυστυχώς είναι το ίδιο. Τρεις δεκαετίες μετά την ίδρυση του Οργανισμού, ακόμη κατεβάζουμε τρέχοντας τις ανακοπές, για να σώσουμε το τομάρι μας από τους συγγενείς. Συμπέρασμα: Το ΕΚΑΒ δεν μπορεί να ανταποκριθεί στο σκοπό για τον οποίο ιδρύθηκε. Δεν είναι Κέντρο Άμεσης Βοήθειας. Πρέπει να αλλάξει όνομα. Και εφ' όσον ισχύουν τα παραπάνω, όλοι εμείς κακώς πληρωνόμαστε.

Ας αφήσουμε τα επείγοντα να πεθαίνουν με την ησυχία τους και ας πάμε στις διακομιδές. Αυτό που θέλει να κάνει το 80% του προσωπικού. Να είναι δηλαδή, Πληρώματα ασθενοφόρου και όχι Διασώστες. Αυτό που θέλει και το ίδιο το ΕΚΑΒ. Γι' αυτό δίνει σε όλους ένα μπλουζάκι που γράφει Διασώστης και αυτός μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε: Από πτυχιούχος ΙΕΚ, με πιστοποίηση BLS, PHTLS, πολλοί με ALS, έως ΕΘΕΛ. Στις διακομιδές αυτό που μετράει είναι η ποιότητα των υπηρεσιών. Από την εμφάνιση του πληρώματος, του αυτοκινήτου, τον τρόπο που φέρεσαι στον ασθενή και τους συγγενείς, τον τρόπο χρησιμοποιείς τον εξοπλισμό, τον τρόπο που ολοκληρώνεις την διαδικασία μεταφοράς, από το ένα σημείο στο άλλο. Δεν χρειάζεται σ' αυτά να κάνουμε κανένα σχόλιο.

Τι θα δει ο τροϊκανός ελεγκτής; Μία δημόσια υπηρεσία που (όπως όλες στην Ελλάδα), στήθηκε για να εξυπηρετεί, όχι τον άρρωστο, αλλά του υπαλλήλους. Έναν προϋπολογισμό Λονδίνου για την Αθήνα, χωρίς η μία υπηρεσία να έχει σχέση με την άλλη. Ούτε σε προσωπικό, ούτε σε οχήματα, ούτε σε εξοπλισμό, ούτε σε υπηρεσίες.

Μία Διοίκηση η οποία δεν έχει σχέση με το αντικείμενο. Διοικητικές υπηρεσίες τελείως αποκομμένες από τις επιχειρήσεις. Τεχνικές υπηρεσίες επίσης. Υπαλλήλους να δουλεύουν όποτε θέλουν, όπως θέλουν. Και οι μέσα και οι έξω.

Η αναμόρφωση που θα προτείνουν οι Γαλλογερμανοί για το ΕΚΑΒ, θα έχει έναν και μόνο σκοπό. Την μείωση του κόστους. Θα αναρωτηθούν λοιπόν: Για ποιο λόγο πρέπει να έχουμε Διοίκηση δική μας, αφού έχει μηδενική προσφορά στην ανάπτυξη του Οργανισμού. Για ποιο λόγο θα πρέπει να έχουμε διοικητικές υπηρεσίες, αφού αυτές οι δουλειές (προσωπικό, μισθοδοσία, οικονομικά κλπ), μπορούν να γίνουν και κεντρικά (στο υπουργείο). Το ίδιο για τις προμήθειες, το ίδιο για το συνεργείο. Και στη συνέχεια θα αναρωτηθούν για τις υπηρεσίες των ασθενοφόρων.

Θα επαναλάβω λοιπόν για χιλιοστή φορά, ότι πρέπει να αναμορφωθούμε, πριν μας αναμορφώσουν. Να κάνουμε την αυτοκριτική μας με κάθε ειλικρίνεια και να παραδεχτούμε ότι "μαζί τα φάγαμε". Άλλοι πολύ, άλλοι λίγο. Και στην συνέλευση που θα γίνει γι' αυτό το θέμα θέλω όλοι να παρατηρήσουμε κάτι: Με ποιο σκοπό θα μιλήσουν, όσοι μιλήσουν; Τι θεωρούν καλό για το ΕΚΑΒ; Το καλό του ασθενούς, ή το καλό το δικό τους;

Τα περιθώρια στενεύουν και πρέπει σύντομα να αποφασίσουμε, αν θα αλλάξουμε, ή αν θα βουλιάξουμε. Όσο για το ποιοι πρέπει να μας διοικούν, αφού τόσα χρόνια φροντίσαμε να μην μπορούμε να ορίζουμε την τύχη μας, έχω αναφερθεί σε προηγούμενη ανάρτηση:

http://hellas-medic.blogspot.com/2011/12/blog-post_30.html