Εκλογές στο ΕΚΑΒ και αναλύσεις.

Μάταια ο καλός συνάδελφος Νίκος, προσπαθεί μέσα από μια ολοκληρωμένη ανάλυση να μας αποτρέψει να συγχέουμε τα πολιτικά κόμματα, με τις συνδικαλιστικές προσπάθειες στο χώρο μας. Εμείς τα ίδια και τα ίδια. Τα γράφω αυτά, παίρνοντας αφορμή από 'ανάλυση' και σχολιασμό του εκλογικού αποτελέσματος, από συναδέλφους στο facebook (γνωστό και κατάλληλο τόπο συνδικαλιστικής και πολιτικής γόνιμης αντιπαράθεσης).

Διαβάστε σχόλιο, την Δευτέρα που μας πέρασε: 

"Arxi Diaswstis Για τις εκλογες στο υπηρεσιακο, αναρωτηθηκατε για τα αποτελεσματα? Απο τους 2000 σχεδον που ψηφισαν ,οι 1300 εξακολουθουν να στηριζουν τους υποψηφιους του ΠΑνελληνιουΣΟΚ. Ενα χρονο μετα την υπεροχη διακυβερνηση του ΠΑνελληνιουΣΟΚ, οι ΕΚΑΒιτες εξακολουθουν να το στηριζουν στο Υπερεσιακο με ποσοστο 65%. Για τετοιο μεγαλειο μαλακιας μιλαμε! 65% Μαλακια !"

Μια διαπίστωση, ένα σύνθημα και καμία αντιπρόταση. Τι ήθελε δηλαδή να κάνουν οι Εκαβίτες; Να απορρίψουν τους υποψήφιους του ψηφοδελτίου της ΠΑΣΚΕ, αντιδρώντας στα μέτρα Παπακωνσταντίνου; Τι σχέση έχει η κυβερνητική πολιτική, με τον συνδικαλισμό στο ΕΚΑΒ; ¨Η νομίζουν ορισμένοι, πως στην ΠΑΣΚΕ συμφωνούν με την λιτότητα και τις περικοπές των μισθών μας;

Ή μήπως θα προτιμούσε να υπερψηφιστούν οι υποψήφιοι του αντίπαλου ψηφοδελτίου; Είναι γνωστό ότι ο Έλληνας ξεχνάει γρήγορα. Τόσο γρήγορα όμως, δεν ξεχνάει.

Υπήρχαν βέβαια στον αντίπαλο συνασπισμό, δυνάμεις που αξίζουν και έχουν αποδείξει ότι νοιάζονται για το ΕΚΑΒ, πέρα από προσωπικά συμφέροντα. Έκαναν λάθος συμμαχία, λάθος πολιτική επιλογή και έχασαν. Δεν παραδειγματίστηκαν από τις Δημοτικές εκλογές. Όσοι υποψήφιοι ξέχασαν τα τοπικά προβλήματα και έκαναν σημαία του προεκλογικού τους αγώνα την αντιμνημονιακή πολιτική, έχασαν.

Και βέβαια μην ξεχνάμε, πως τα πρόσωπα παίζουν ρόλο. Και αυτοί που έχουν την συμπάθεια και την αναγνώριση των συναδέλφων ψηφίζονται, άσχετα με το ψηφοδέλτιο που κατεβαίνουν.

Να κοιτάξουμε λοιπόν να στηρίξουμε συναδέλφους με ήθος, σε όλες τις θέσεις και να αφήσουμε στην άκρη το ΠΑΣΟΚ και την ΝΔ. Για αυτούς θα μιλήσουμε στις βουλευτικές.

Συνδικαλισμός και κόμματα

Με αφορμή τις εκλογές της 27ης Νοεμβρίου θα ήθελα να αναφέρω μερικούς προβληματισμούς
Από το 2004 που εργάζομαι στο ΕΚΑΒ δεν θυμάμαι εκλογική αναμέτρηση που να μην μας έχει ζητηθεί να εκλέξουμε πρωτίστως συνδικαλιστικούς – ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΥΣ συνδυασμούς και έπειτα συνδικαλιστές εκπροσώπους
Πιστεύω ότι ο κομματισμός όπου έχει εμπλακεί μέχρι σήμερα το μόνο που έχει καταφέρει είναι η νοσηρότητα μιας και συμπεριφέρεται σαν ιός μολύνοντας υγιείς δυνάμεις και θεσμούς

Πρέπει να ξεχωρίσουμε επιτέλους πως,
άλλο πράγμα είναι τα πολιτικά κόμματα
και άλλο η συνδικαλιστική εκπροσώπηση
Προκύπτει λοιπόν το εξής ερώτημα:
Τι δουλεία έχουν τα κόμματα στον συνδικαλισμό;
Διαπίστωσα με τα λίγα που καταλαβαίνω ότι τα κόμματα εν προκειμένου κρύβονται πίσω από την λέξη ιδεολογία και έτσι μπορούν να ελέγχουν το συνδικαλιστικό κίνημα, το φοιτητικό αντίστοιχα, την τοπική αυτοδιοίκηση κλπ ενώ την ίδια στιγμή μετά από κάθε εκλογική αναμέτρηση τα κόμματα μετρούν το καθένα ξεχωριστά και αναλυτικά τα ποσοστά τους, δηλαδή η ιερή διαδικασία των συνδικαλιστικών εκλογών αποτελεί ταυτοχρόνως δωρεάν και έγκυρο γκάλοπ εις όφελος των κομμάτων

Και αν κάποιος πει που θα το πει γιατί το έχω ακούσει ότι δηλαδή:
Οι συνδικαλιστές συνυπάρχουν δραστηριοποιούνται και συμφωνούν βοηθούμενοι από την κομματική τους ιδεολογία, τότε θα ρωτήσω:
Γιατί δεν εμπλέκουμε στον συνδικαλισμό τότε την θρησκευτική αντίληψη να έχουμε δηλαδή,
π.χ. ψηφοδέλτια θεοσεβούμενων και άθεων,
Χριστιανών ή μουσουλμάνων,
Μουτζαχεντιν ή ταλιμπαν
Ή γιατί δεν εντάσσουμε στον συνδικαλισμό την φιλοσοφική ιδεολογία δηλαδή να έχουμε
ψηφοδέλτια Στωικών ή Κυνικών ιδεολόγων;
Ή να υιοθετήσουμε στα ψηφοδέλτια την διδασκαλία ή την μαλακια και ου το καθ εξής…..
Πιστεύει άραγε κάποιος πως δεν υπάρχουν αξιόλογοι συνάδελφοι σε όλους τους πολιτικούς χώρους από την άκρα δεξιά έως την άκρα αριστερά;
Πιστεύει κανείς ότι τα αξιόλογα άτομα δεν μπορούν να συνεργαστούν μεταξύ τους για τα συμφέροντα των εργαζομένων και του ΕΚΑΒ (στην δική μας περίπτωση);
Ή μήπως δεν υπάρχουν αντιστοίχως λαμογια σε όλους τους πολιτικούς χώρους τα οποία συμφωνούν σε ένα και μόνο πράγμα. Στην κουτάλα;
Τότε για ποια κομματική ιδεολογία μιλάμε στον συνδικαλισμό όταν ταυτόχρονα τα κόμματα αποτελούν μέρος της κεντρικής εξουσίας;
Δυστυχώς συνάδελφοι τα κόμματα στο συνδικαλιστικό κίνημα ένα πράγμα έχουν καταφέρει μέχρι τώρα.
Να δημιουργούν τερατογενεσεις όπως:
-Εργατοπατέρες
-Απαξίωση της ΓΣΕΕ
-Ανενεργή ΑΔΕΔΥ
-Βολεμένους εργαζόμενους
-Διχόνοια στους εργαζόμενους και όχι ενότητα
-Κομματικούς στρατούς
-Αδιαφορία των εργαζομένων προς τον συνδικαλισμό κ.α.

Ερχόμενος στα δικά μας διαπίστωσα ακόμη μια φορά ότι στις εκλογές που πέρασαν για την ανάδειξη εκπροσώπου, κληθήκαμε να ψηφίσουμε τους υποψηφίους συναδέλφους μας μέσο κομματικών ή ανεξάρτητων ψηφοδελτίων
Κατά την ταπεινή μου γνώμη επειδή το «μαγαζί» είναι σχετικά μικρό και λίγο πολύ όλοι γνωριζόμαστε μεταξύ μας, θεωρώ ότι αξιόλογα άτομα όπως η Στέλλα δεν είχαν και δεν έχουν ανάγκη από κομματικές προστασίες, άρα για ποιον λόγο εν έτη 2010 στην χρεοκοπημένη Ελλάδα να παίζουμε ακόμα τα παιχνίδια των κομμάτων και εμείς ως ΕΚΑΒ σε εκλογές εργαζομένων;

Ανοίγω μια παρένθεση για να υπενθυμίσω πως, οι εποχές αλλάζουν και δυστυχώς διαπιστώνουμε την ρευστότητα στις εργασιακές μας σχέσεις την μείωση των μισθών σύμφωνα με το μνημόνιο και την τρόικα, την μέθοδο της επαναπρόσληψης που συλλαβίζεται, όπως επίσης την απειλή των εργασιακών μας δικαιωμάτων που έρχεται
Αν κάποιοι πιστεύουν ότι δεν θα υπάρξουν απολύσεις ΜΟΝΙΜΩΝ δημοσίων υπαλλήλων κατά την γνώμη μου κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου η μάλλον του αδίκου, διότι πολύ απλά όταν θα συγχωνευτούν δημόσιοι οργανισμοί όπως π.χ. νοσοκομεία, θα αλλάξουν και τα οργανογράμματα δηλαδή θα «μεταβληθούν» οι οργανικές θέσεις που σημαίνει ότι κάποιοι δημόσιοι υπάλληλοι ίσως μείνουν ξεκρέμαστοι, με ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται
Όσο για τους συμβασιούχους ορισμένου και αορίστου χρόνου ούτε λόγος είναι καμένοι από χέρι και ειλικρινά εύχομαι να κάνω λάθος για όσα λέω
Άρα λοιπόν στην απρόβλεπτη εποχή που ζούμε νομίζω ότι θα πρέπει να αντιδράσουμε και να συμβάλλουμε ο καθένας μας όσο και όπως μπορεί ώστε να δημιουργήσουμε ένα υγιές συνδικαλιστικό κίνημα για να μαζέψουμε κάπως το πράγμα, γιατί θεωρώ όπως έχουν τα πράγματα δεν πρόκειται να υπάρξει σοβαρή συνδικαλιστική αντίδραση μελλοντικά όπως δεν υπήρξε μέχρι τώρα, από μαριονέτες τύπου Παναγόπουλου και από προσκείμενους η καλύτερα προσκυνημένους τύπου Παπασπυρου, γιατί πολύ απλά τέτοιοι τύποι είναι πρωτίστως πουλημένοι στα κόμματα τους και όχι στην εργατική τους συνείδηση και στους εργαζόμενους που τους εκλέγουμε, κλείνω την παρένθεση

Επιστρέφοντας ξανά στα δικά μας φυσικά δεν θα προτείνω σε καμία περίπτωση να υπάρχουν στις εκλογές πολλά ή διαφορετικά ανεξάρτητα ψηφοδέλτια γιατί πάλι θα πέσουμε στην παγίδα συντήρησης των εκλογικών συνδυασμών και όχι στην ελεύθερη ανάδειξη προσωπικοτήτων.
Θα πρότεινα όμως αν συμφωνούμε να αλλάξουμε κάποια στιγμή τα καταστατικά των σωματείων ώστε οι υποψήφιοι να εκλέγονται επιτέλους από ένα μοναδικό ενιαίο και υγιές ψηφοδέλτιοΈτσι θα υπάρξει νομίζω πιο ποιοτική εκπροσώπηση συνδικαλιστών με ότι αυτό σημαίνει από εκεί και πέρα
Και νομίζω ότι αυτού του είδους η αλλαγή θα μπορούσε να γίνει μόνο με την συλλογή υπογραφών οι οποίες θα κατατεθούν σε κάθε σωματείο αντίστοιχα και όχι με την διαδικασία της γενικής συνέλευσης, όπου εσκεμμένα η μη θα εξελιχτεί ως συνήθως σε λογομαχίες απαξίωση και ακύρωση του αιτήματος
Μπορεί να ήμουν σε όσα είπα υπερβολικός αλλά αυτή είναι η άποψη μου και νομίζω ότι καλό θα ήταν να πείτε την γνώμη σας όσοι θέλετε και να τοποθετηθείτε για όλα τα παραπάνω

Κλείνοντας θα ήθελα να σε ευχαριστήσω Κυριάκο που μου έδωσες χώρο να εκφραστώ μέσα από το blog σου

Σας ευχαριστώ

Μαρκογιαννης Νίκος
Μεσολόγγι

Αδερφές και παλικάρια....

Μάθανε ότι μαμιόμαστε... πλακώσανε κι οι γύφτοι.

Τι θα γράψω και ξεκινάω έτσι; Για Νοσηλευτές!

Λόγω της δουλειάς μας, γνωρίζουμε πολλούς. Εγώ προσωπικά, τους περισσότερους τους θεωρώ καθημερινούς ήρωες, 'οπως και τους συναδέλφους μου και άλλες κατηγορίες υγειονομικών. Γιατί είναι πολύ καλοί στη δουλειά τους, αμείβονται με ψίχουλα, βγάζουν δουλειά για 5 και από την άλλη τρέχουν σε δυο και τρεις δουλειές, γιατί έχουν και οικογένεια.

Έχουν όμως και κάτι κέρατα ανάμεσά τους, που μου γυρίζουν τ' άντερα. Κάτι κομπλεξικούς που έχουν κόλλημα με την εξουσία.

Οι Νοσηλευτές που λέτε, διοικούν τα νοσοκομεία. Κι αυτό γιατί οι γιατροί δεν ασχολούνται, επειδή είναι κολλημένοι στην επιστήμη. Που και που βέβαια, σκάει κανένας γιατρός τρελαμένος και τους στέλνει για τσάι. Έχουν που έχουν το κόμπλεξ κατωτερότητας, επειδή δεν μπορούν να καταλάβουν τον διακριτό ρόλο γιατρών και νοσηλευτών, όταν τους την λες τρελαίνονται.

Αυτή η κατηγορία Νοσηλευτών ψάχνει κόσμο να τον διοικήσει. Με αγωνία και επιμονή.

Εδώ και πολλά χρόνια έχουν ανακαλύψει το ΕΚΑΒ. Εύκολα πράγματα. Το ΕΚΑΒ έχει Οργανισμό Νοσοκομείου. Δεν έχει Διεύθυνση Διασωστών, αλλά Διεύθυνση Νοσηλευτικής. Το τέλειο θύμα.

Δεν θα γράψω τι έχουμε τραβήξει όλα τα χρόνια, απ' αυτή την Διεύθυνση. Ο Τζαγκαράκης με τόσα στραβά που έκανε στο ΕΚΑΒ, είχε ένα καλό. Τους νοσηλευτές δεν τους πήγαινε με την καμία. Και την θέση, όταν άδειασε την άφησε κενή, για να μην τον ζαλίζουν. Δεν την κατάργησε όμως. Και όταν άλλαξαν τα πράγματα, ήρθε η Σοφία και στρογγυλοκάθισε. Η Σοφία έφυγε, αλλά το πάρτι συνεχίζεται.

Γιατί τώρα κάποιος (κάποια) νοσηλευτής κάνει προτάσεις για το ΕΚΑΒ.

Διαβάζουμε λοιπόν στο (γνωστό) blog tromaktiko:

Μήπως ο κ Υπουργός θα πρέπει να εξετάσει την συγχώνευση του ΕΚΑΒ με τα Τμήματα επειγόντων Περιστατικών των Νοσοκομείων.
Κυρίως στην περιφέρεια τα παραρτήματα και οι τομείς του ΕΚΑΒ στεγάζονται στα Νοσοκομεία . Το προσωπικό να μεταταχθεί στα νοσοκομεία και να μην έχουμε αφ΄ενός την κακοδιοίκηση από το ΕΚΑΒ και τους ανεξέλεγκτους υπαλλήλους από την υδροκέφαλη Κεντρική Διοίκηση, αλλά αφ΄ετέρου τα ασθενοφόρα οχήματα να στελεχώνονται ανάλογα με την κλήση με το εξειδικευμένο για το περιστατικό προσωπικό από τα ΤΕΠ .

Ας δουν οι σύμβουλοι του Υπουργού Υγείας , τα προγράμματα προνοσοκομειακής φροντίδας της Γαλλίας ,της Σουηδίας της Ιταλίας ή της Ισπανίας έστω κτλ και τότε μήπως πρέπει να επανεξετάσει την παρούσα κατάσταση του ΕΚΑΒ.

Με τους υπαλλήλους να κοστίζουν περισσότερο από τους υπαλλήλους των ΔΕΚΟ και με προσφορά παρεχόμενης φροντίδας κάτω του μέσου όρου , για να μη πω κάτω από την βάση.

ΑΝΑΓΝΩΣΤΡΙΑ

Και σε επόμενη ανάρτησή της:

Πρέπει επιτέλους να εφαρμοστούν πρωτόκολλα διαλογής των περιστατικών στο τηλεφωνικό κέντρο του ΕΚΑΒ . Πρωτόκολλα που δεν είναι βέβαια δυνατόν να εφαρμοστούν από πληρώματα ασθενοφόρων αποφοίτους του ΙΕΚ αλλά από γιατρούς και Νοσηλευτές τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με εξειδίκευση στην διαλογή των περιστατικών.

ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΣΥΝΧΟΝΕΥΣΕΙΣ Ο ΜΟΝΟΣ ΤΟΜΕΑΣ ΤΟΥ ΕΚΑΒ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΚΕΠΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΘΕΙ,ΣΤΕΛΕΧΩΘΕΙ,ΜΕ ΕΙΔΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ. ΟΙ ΔΕ ΔΙΑΣΩΣΤΕΣ ΠΛΗΡΩΜΑΤΑ ΑΣΘΕΝΟΦΟΡΩΝ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΣΤΗΝ ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΤΟΥΣ ΘΕΣΗ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΤΣΑΚΟΝΟΝΤΑΙ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΑΕΙ ΣΤΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ ΓΙΑ ΛΟΥΦΑ ΚΑΙ ΚΑΚΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΥΓΕΙΑΣ.

Τι θέλει τώρα αυτή από την ζωή μας; Θα σας πω αμέσως: Να μπει από την πίσω πόρτα και να μας ανέβει στο σβέρκο. Να αντικαταστήσει τους άχρηστους, τεμπέληδες, λουφαδόρους Διασώστες, με επιστήμονες Νοσηλευτές. Και να διαλυθεί το ΕΚΑΒ στην Επαρχία, οι Διασώστες να μεταταγούν στα Νοσοκομεία και να κάνουν τους οδηγούς στους Νοσηλευτές.

Η απάντηση έχει δύο σκέλη:

Πρώτον, επιστημονικά: πουθενά στον κόσμο δεν γίνονται αυτά που λέει, ούτε καν στις χώρες που αναφέρει.

Δεύτερον, Ελληνικά: Θα πάρει τα τέτοια μας.

Αυτό που με απασχολεί είναι άλλο. Γιατί εμείς σαν εργαζόμενοι του ΕΚΑΒ και σαν Σωματείο, δεν σταματάμε να ασχολούμαστε με μαλακίες και δεν κοιτάμε να θωρακίσουμε το επάγγελμά μας; Η λύση είναι μία: Κατάργηση της Διεύθυνσης Νοσηλευτικής από τον Οργανισμό του ΕΚΑΒ και των οργανικών θέσεων Νοσηλευτών. Αυτούς που έχουμε, είναι καλά παιδιά και τους θέλουμε. Να τους κρατήσουμε σε προσωποπαγείς θέσεις, μέχρι να πάρουν σύνταξη.

Άλλους καριόληδες, να βγάζουμε εμείς τη δουλειά και αυτοί να το παίζουν διοίκηση, δεν θέλουμε. Τελεία.

Εκπαίδευση και σύγχρονες απαιτήσεις.

Στις συζητήσεις και τα σχόλια των προηγούμενων αναρτήσεων, φάνηκε ένα ζήτημα να απασχολεί το σύνολο των συναδέλφων, άσχετα με την τοποθέτησή τους. Αυτό της επάρκειας του Διασώστη, να αντιμετωπίσει το επείγον αποτελεσματικά.

Η επάρκειά του καθορίζεται από την εκπαίδευση στο ΙΕΚ, την συνεχιζόμενη εκπαίδευση και την εμπειρία του. Δεν θέλω να αναφέρω την διάθεση του καθενός να προσφέρει. Γιατί είναι ευθύνη της Διοίκησης να ελέγχει την προσφορά υπηρεσιών, σύμφωνα με κανόνες που υποχρεούται να θεσπίσει.

Είναι κοινά αποδεκτό ότι το ΙΕΚ ολοκλήρωσε τον κύκλο του. Παράγει ικανότατους Διασώστες στο επείγον, αλλά όταν φτάσουμε να αναφερθούμε σε κρίσιμα περιστατικά τότε τα πράγματα αλλάζουν.

Από τον απόφοιτο του ΙΕΚ λείπουν και οι γνώσεις (φυσιολογίας, φαρμακολογίας), αλλά και η πρακτική εξάσκηση σε τεχνικές.

Γι' αυτό εδώ και χρόνια, έχει ξεκινήσει μια συζήτηση για την αναβάθμιση της σχολής του ΕΚΑΒ, σε επίπεδο ΤΕΙ, ή/και ΑΕΙ.

Η πλειοψηφία των εμπλεκόμενων στη συζήτηση και κύρια οι συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι, υποστηρίζουν την πρόταση για ΤΕΙ. Και μάλιστα ως κλάδο της Νοσηλευτικής, ώστε (όπως υποστηρίζουν), οι μελλοντικοί απόφοιτοι να βρίσκουν επαγγελματική διέξοδο και στα Τμήματα επειγόντων των Νοσοκομείων.

Υπάρχει όμως και η πρόταση για Ακαδημία Διασωστών, την οποία υποστηρίζουν αρκετοί συνάδελφοι. Με το επιχείρημα ότι πρέπει να τολμήσουμε. Και γιατί η λύση του ΤΕΙ δεν θα προσφέρει το απαιτούμενο αποτέλεσμα, σε σχέση με τα επαγγελματικά δικαιώματα του Διασώστη.

Αυτό που πάντα με απασχολούσε, είναι οι πραγματικές απαιτήσεις της κοινωνίας και το έχω αναφέρει σε προηγούμενες αναρτήσεις. Δηλαδή πως απαντάμε στο ερώτημα: "είναι όλα τα περιστατικά κρίσιμα", ή όπως λένε τα στατιστικά μόνο ένα ποσοστό 8 - 9%; Χρειάζονται λοιπόν τόσοι πτυχιούχοι (ΑΕΙ ή ΤΕΙ δεν έχει σημασία), όταν η πλειοψηφία των περιστατικών είναι μη επείγοντα, ή απλές διακομιδές; Ή εφ' όσον μιλάμε για κατηγορίες περιστατικών, θα πρέπει να μιλάμε και για κατηγορίες στην εκπαίδευση των Διασωστών;

Δεν χρειάζεται να πελαγοδρομούμε, ή να φιλοσοφούμε με αναφορές στην Διεθνή πραγματικότητα. Πρέπει να δούμε τις ανάγκες και την πραγματικότητα της κοινωνίας μας. Και φυσικά να μην αφήνουμε το προσωπικό μας συμφέρον να στέκεται εμπόδιο στην ανάπτυξη του ΕΚΑΒ.

ΕΚΑΒ - Τροχαίο

Εντυπωσίασε η συνδυασμένη επέμβαση των μέσων του ΕΚΑΒ, σε σοβαρό τροχαίο μπροστά στον Άρειο Πάγο.