Διασώστες και κοπρίτες.

Από την μέρα που κάποιοι έχασαν την καρέκλα τους στο ΕΚΑΒ, άρχισε ένας χορός δημοσιευμάτων κύρια στο blog "tromaktiko", με τα οποία επιχειρούν να "πάρουν το αίμα τους πίσω". Γιατί κανείς νοήμων συνάδελφος δεν πιστεύει ότι αυτά τα άτομα κάνουν πολιτική, ή συνδικαλισμό, ή ενδιαφέρονται για το καλό του ΕΚΑΒ.

Στέλνουν λοιπόν μια σειρά σχολίων, για τον Αντιπρόεδρο του ΕΚΑΒ (επειδή αυτός τους πέταξε έξω) και για όποιον άλλο πιστεύουν ότι είναι ευάλωτος (ο Πρόεδρος του Σωματείου μας, ο οδηγός, διάφοροι υπεύθυνοι στο Κέντρο κλπ.).

Πιστεύουν ότι με τις συκοφαντίες θα βλάψουν την Διοίκηση, θα πέσει το ΠΑΣΟΚ και αυτοί θα ξαναγυρίσουν στα γραφεία τους. Και επειδή είναι βλάκες κανείς δεν ασχολείται μαζί τους.

Κακώς.

Κατ' αρχήν κακώς η Διοίκηση τους έβγαλε στα Ασθενοφόρα. Γιατί οι συγκεκριμένοι τα μισούν. Αντίθετα οι πραγματικοί Διασώστες είναι υπερήφανοι για την δουλειά τους και δεν "δίνουν κώλο" για να πάνε μέσα.

Τι πρέπει να κάνει η Διοίκηση; Πρώτα θα πω, τι δεν πρέπει να κάνει:

Δεν πρέπει να ασχοληθεί μ' αυτούς που διαρρέουν έγγραφα του ΕΚΑΒ στα συγκεκριμένα άτομα, τα οποία στη συνέχεια χρησιμοποιούνται προς δήθεν τεκμηρίωση της συκοφαντίας.

Δεν πρέπει να διώξει από μέσα όλους τους Δεξιούς, επειδή κάποιοι σαμποτάρουν το έργο της.

Δεν πρέπει να καταγγείλει τους ανώνυμους συκοφάντες στην Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, ώστε να βρεθούν και να τιμωρηθούν.

Πρέπει:

Να τοποθετήσει έξω από το ΕΚΑΒ, έναν κάδο περισυλλογής μπάζων και να πετάξει μέσα όλους τους κοπρίτες, σε όποια παράταξη και αν ανήκουν. Αυτούς που έφεραν ένα πακέτο πιστοποιητικά, για να δηλώσουν ότι είναι κατάλληλοι για Πληρώματα Ασθενοφόρου και μόλις έγιναν Δημόσιοι υπάλληλοι, έφεραν άλλα τόσα για να δηλώσουν ότι είναι ανίκανοι και πρέπει να πάνε σε γραφείο. Να τους διώξει να πάνε αλλού, για να αδειάσουν θέσεις. Είναι ευκαιρία τώρα με τις μετατάξεις που γίνονται σε όλο το Δημόσιο. Δεν είναι δυνατόν να μισθοδοτούνται εκατοντάδες τεμπέληδες και να έχουν και την απαίτηση να κάνουν Διοίκηση, τη στιγμή που υπάρχουν 4000 μάχιμοι Διασώστες, αδιόριστοι.

Να ξεκινήσει άμεσα τις διαδικασίες αλλαγής του Οργανισμού και αντικατάστασης του Εσωτερικού Κανονισμού, ώστε να μπει οριστικό τέλος σε αυτό το φαινόμενο.

Όποια άλλα μέτρα και να παρθούν, όσες βελτιώσεις και να γίνουν, όσοι νέοι και να έρθουν, αυτό το φαινόμενο θα αναπαράγεται.

Και αυτοί που δουλεύουν στο δρόμο, πάντα θα αισθάνονται ότι κάποιος τους θεωρεί μαλάκες.

Καλή αρχή λοιπόν για τις μοτοσυκλέτες του ΕΚΑΒ στην Αθήνα.

Ναι είναι πραγματικότητα. Από την περασμένη Δευτέρα δύο ζευγάρια Δικύκλων, εργάζονται στο Κέντρο της Αθήνας.

Για να φτάσουμε εκεί, έγινε αγώνας δρόμου γιατί τα προβλήματα ήταν πολλά. Δεν ανοίγει ένα Τμήμα από την μια μέρα στην άλλη. Είχα αμφιβολίες ακόμη κι εγώ. Βλέπεται είναι η τέταρτη φορά που εμπλέκομαι στην δημιουργία τμήματος. Προηγήθηκαν οι Μονάδες το '96, το ΕΤΙΚ το '99 και οι αεροδιακομιδές το '01.

Και τα τρία, στραβά τα φτιάξαμε γι' αυτό και φυτοζωούν σήμερα. Με τα Δίκυκλα είναι διαφορετικά. Είναι κάτι που το φτιάχνουν μόνοι τους οι συνάδελφοι. Και ο Διασώστης, αν τον αφήσεις να κάνει αυτό που αγαπάει κάνει θαύματα. Από την Διοίκηση θέλει μόνο βοήθεια και όχι παρεμβάσεις, απειλές και εκβιασμούς, όπως γίνονταν στο παρελθόν.

Μέσα σε χρόνο ρεκόρ λοιπόν, οι εγκαταλειμμένες μοτοσυκλέτες έγιναν λειτουργικές, εξοπλίστηκαν και βγήκαν στο δρόμο. Τα αποτελέσματα της λειτουργίας τους φάνηκαν από τις πρώτες βάρδιες. Έγιναν αποδεκτές με ενθουσιασμό, από το Συντονιστικό Κέντρο, αφού σκουπίζουν με ταχύτητα, όσα περιστατικά εμφανίζονται στον Τομέα τους.

Στόχος είναι βέβαια να γίνεται και σωστή δουλειά με τον ασθενή, να αντιμετωπίζεται πλήρως και να παραδίδεται στους συναδέλφους των ασθενοφόρων έτοιμος για μεταφορά στο Νοσοκομείο.

Η επιλογή των Διασωστών που τις στελεχώνουν, έγινε με ένα και μοναδικό κριτήριο: την όρεξη για δουλειά και όχι σε ποιο κόμμα πιστεύουν και τι γνωριμίες έχουν. Ελπίζουμε σύντομα και όταν το ΕΚΑΒ λύσει τα προβλήματα στελέχωσης που αντιμετωπίζει, να έρθουν και άλλοι συνάδελφοι και να αυξηθούν οι τομείς που καλύπτουμε. Ανάγκες έχουν και άλλες περιοχές.

Οι φωνές που αντιδρούσαν έχουν αρχίσει να σβήνουν, αφού οι περισσότερες αφορούσαν σκοπιμότητες. Και αρκετοί συνάδελφοι, έχουν αρχίσει να δείχνουν ενδιαφέρον για να έρθουν στο Τμήμα.

Πέρα από την ικανοποίησή μου για την συνεργασία με την Διοίκηση, πολλούς συναδέλφους από τον εξοπλισμό, το Γρ. Κινήσεως, το Συντονιστικό Κέντρο, θέλω να ευχαριστήσω και τον μηχανικό από το Συνεργείο που έχει την ευθύνη της συντήρησης των μοτοσυκλετών. Η δουλειά που έβγαλε τις τελευταίες ημέρες, δεν ταιριάζει σε "Δημόσιο Υπάλληλο".

Καλή αρχή λοιπόν και ίσως αυτή να είναι μια νέα αρχή για όλους τους Διασώστες και την επαγγελματική τους προοπτική.

Πάμε λοιπόν στο 24ωρο

Ξεκίνησε από τις Αεροδιακομιδές και τους ιπτάμενους Διασώστες το 2001. Πως έγινε αυτό; Ας δούμε λίγο την ιστορία.

Το 1998 οι περισσότεροι των παλαιότερων Διασωστών είχαν εκδιωχθεί, ή είχαν υποχρεωθεί να αποχωρήσουν από το τμήμα, κατ' απαίτηση του ισχυρότατου (τότε) ιατρικού λόμπι. Δεν γουστάρανε τους παλιούς, να τους τα πρήζουν, να φέρνουν αντιρρήσεις, να αμφισβητούν την εξουσία τους και να απαιτούν συνθήκες εργασίας και αμοιβές. Τους αντικατέστησαν με 34 άτομα, οι οποίοι εργάζονταν παράλληλα και στις Μονάδες. Δεν ήθελαν εξειδικευμένο προσωπικό, όπως δήλωναν, παρά κάποιους να κουβαλάνε τον εξοπλισμό.

Το Σωματείο μας συμφώνησε απολύτως, γιατί απλά δεν ήθελε κάποιους να δρουν ανεξέλεγκτα και να "το παίζουν έξυπνοι".

Εμένα με έστειλαν στο Α10, αγαπημένο τόπο διακοπών, τον οποίο επισκέπτομαι κάθε φορά που κάποια Διοίκηση, αποφασίζει ότι δεν μπορεί να με ανεχθεί άλλο.

Το 2001 με την πτώση του ελικοπτέρου και τον θάνατο των συναδέλφων, εκδηλώθηκε μια συντονισμένη αντίδραση (καθοδηγούμενη από την γνωστή αριστεροδέξια συμμαχία), η οποία οδήγησε σε παραίτηση όλους τους ιπτάμενους Διασώστες.

Η Διοίκηση δεν μπορούσε να αντιδράσει τσακισμένη από το γεγονός και το Σωματείο παρακολουθούσε ανίσχυρο, αφού όλη η δύναμή του στηρίζονταν στην συνδιοίκηση.

Έριξαν λοιπόν τα μούτρα τους και ζητήθηκε η επιστροφή μας. Παράλληλα επεξεργάζονταν και σενάρια παραχώρησης των αεροδιακομιδών σε ιδιώτη (έχω τα έγγραφα). Οι υπόλοιποι συνάδελφοι δεν ήθελαν ούτε να ακούσουν για επιστροφή και με το δίκιο τους. Τους πίεσα αφόρητα και τους υποσχέθηκα πράγματα τα οποία ποτέ δεν κατάφερα να κάνω πράξη.

Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, αργότερα να με κατηγορήσουν για κρυφή συμφωνία με την Διοίκηση σε βάρος τους. Αυτό που με έκαιγε εμένα, ήταν να μην εγκαταλειφθεί μια δραστηριότητα, που την είχαμε στήσει από το μηδέν και που στο φινάλε ανήκε στο ΕΚΑΒ και όχι σε κάποιον επιχειρηματία.

Στις διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν με την Διοίκηση προβάλαμε 8 αιτήματα, τα οποία έγιναν αμέσως αποδεκτά. Ένα από αυτά ήταν το 24ωρο, για καθαρά πρακτικούς λόγους τους οποίους όλοι σήμερα γνωρίζουν. Τα άλλα αιτήματα δεν υλοποιήθηκαν ποτέ, αφού φάγαμε το παραμύθι "να ξεκινήσουμε να δουλεύουμε και στην πορεία θα γίνουν όλα".

Το 24ωρο εφαρμόστηκε αμέσως, αφού μας ζητήθηκε και υπογράψαμε δήλωση ότι "δεν θα στηριχτούμε σ' αυτό για να προβάλλουμε επιπλέον μισθολογικές και ασφαλιστικές απαιτήσεις". Ο σκοπός μας βέβαια δεν ήταν αυτός, οπότε δεν φέραμε καμία αντίρρηση.

Τα ελικόπτερα όμως συνέχισαν να πέφτουν και η Διοίκηση χτύπησε διάλυση. Σ' αυτή την περίοδο άρχισαν να εφαρμόζουν 24ωρο και άλλοι. Και όσο δεν υπήρχε αντίδραση αυτό επεκτείνονταν. Στο Γραφείο αεροδιακομιδών, στους αποθηκάριους, στους οδηγούς. Σύντομα στο Βενιζέλος και στις Μονάδες.

Ποια υπηρεσιακή ανάγκη υπήρξε για να γίνει αυτό; Καμία. Απλώς όπου δεν έχει πολλή δουλειά, αντί ο συνάδελφος να πάει σπίτι του για ύπνο, κοιμάται στην δουλειά και γράφει και βάρδιες.

Έτσι αυτές οι θέσεις έγιναν περιζήτητες και γίνεται σφαγή ποιος θα πρωτοπάει. Τα οφέλη είναι πολλά. Και δουλεύεις χαλαρά και γράφεις και "μάχιμη υπηρεσία" και έχεις και δυο τριήμερα την εβδομάδα να κάνεις ότι γουστάρεις. Δεύτερη δουλειά, ψάρεμα, εκδρομές, χαλάρωση, επιδερμίδα.

Περί 24ώρου...

Μια και το έταξα, είμαι υποχρεωμένος να πω πέντε πράγματα για το περίφημο 24ωρο, που δουλεύουν κάποιοι συνάδελφοι, σε κάποια πόστα.

Και θα ξεκινήσω απ' ευθείας με μια παρένθεση, για να αναφερθώ σε κάποιους συναδέλφους οι οποίοι δουλεύουν 24ωρο, ή και 48ωρο, πουλώντας βάρδιες σε κάποιους άλλους "συναδέλφους" που έχουν να φανούν στο ασθενοφόρο 5 χρόνια. Που βρίσκονται αυτοί; Που να ξέρω! Κάποιοι μπορεί να κέρδισαν το λαχείο, ή να πήγαν καλά με την επιχείρηση που άνοιξαν στο όνομα της γυναίκας τους. Κάποιοι μπορεί να παντρεύτηκαν και να πήραν προίκα.

Κάποιοι όμως τους δουλεύουν τις βάρδιες εργολαβία. Είναι γνωστοί αυτοί. Όποτε και να έχεις βάρδια, σε όποια ομάδα κι αν ανήκεις, τους συναντάς. Όταν έρχονται για δουλειά είναι σένιοι. Όταν φεύγουν, έχουν μεγαλώσει τα γένια τους 2 πόντους και τα ρούχα τους έχουν κολλήσει. Αργούν να δώσουν τέλος για να πάρουν έναν υπνάκο.

Και οι μεν και οι δε, δεν ρισκάρουν μόνο το πειθαρχικό παράπτωμα. Εδώ μιλάμε για ποινικό αδίκημα.

Ποιοι το ξέρουν αυτό; ΟΛΟΙ. Πρώτα εμείς. Άλλωστε κι εμείς όταν θέλουμε να μας κάνουν κάποια βάρδια, σ' αυτούς απευθυνόμαστε. Και υπάρχει και τιμοκατάλογος. Τόσο το πρωινό, τόσο το απογευματινό, τόσο η νύχτα, τόσο η αργία, τόσο η εθνική εορτή. Και τα δίνουμε.

Το ξέρει το Γραφείο, το ξέρει ο ασύρματος, το ξέρει η Διοίκηση, το ξέρει το Σωματείο. Είναι όλοι συνένοχοι. Θα πάνε όλοι μαζί στον εισαγγελέα (αγαπημένη έκφραση στο ΕΚΑΒ), όταν θα γίνει το μπαμ.

Γιατί τα ερωτήματα είναι πολλά. Τα κυριότερα;

Γιατί αυτός που λείπει από την Υπηρεσία τόσα χρόνια καταλαμβάνει θέση υπαλλήλου και δεν παραιτείται, αφού έχει βρει κάτι καλύτερο;

Αυτός που του πουλάει τις βάρδιές του, πόσο ασφαλής είναι για τον ασθενή και πως δηλώνει το επιπλέον εισόδημα;

Γενικά η Διοίκηση, γιατί δεν αντιδρά και δεν επαναφέρει την νομιμότητα;

Το Σωματείο γιατί καλύπτει την παρανομία;

Λοιπόν θα συνεχίσω στην επόμενη ανάρτηση για το 24ωρο, μήπως και κάποιος συνάδελφος θέλει να κάνει κάποια παρατήρηση πάνω σ' αυτά.

Κυκλικότητα στις θέσεις του ΕΚΑΒ

Στην προηγούμενη ανάρτηση, ένας συνάδελφος έκανε ένα σχόλιο περί "καθιέρωσης κυκλικότητας" στις θέσεις της Υπηρεσίας, σημειώνοντας :

"ΑΝ ΠΕΡΝΟΥΣΑΜΕ ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ ΣΤΑΔΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙΑΣ ΤΟΥ ΕΚΑΒ, ΙΣΩΣ Η ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΣΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ. ΟΙ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΠΟΥ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΜΕ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΠΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΑΣΤΕ, ΣΕ ΕΝΑΛΛΑΓΗ ΜΕ ΚΑΠΟΙΟ ΜΙΚΡΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΠΛΗΡΩΜΑΤΩΝ ΣΕ ΘΕΣΕΙΣ ΕΝΤΟΣ ΤΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΘΑ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΩΦΕΛΙΜΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ."

Θέλω να το σχολιάσω, επειδή ακούγεται ευχάριστα και κατά καιρούς γίνεται και σύνθημα.
Εδώ συνάδελφοι, πρέπει να δοθούν διευκρινήσεις. Για ποιες θέσεις μιλάμε. Γιατί οι θέσεις είναι δύο ειδών: Οι τεμπελοθέσεις και οι θέσεις με εξειδίκευση. Οι θέσεις στον ιματισμό, στα σημεία ανεφοδιασμού, στις φωτοτυπίες, στην πύλη κλπ, ανήκουν στην πρώτη κατηγορία και το σημαντικότερο, δεν έχουν καμιά σχέση με την ειδικότητα.
Αντίθετα θέσεις στο τηλεφωνικό κέντρο, στις ΚΜ, στις αεροδιακομιδές, στις μηχανές κλπ, είναι θέσεις εξειδίκευσης και έχουν άμεση σχέση με την ειδικότητα.

Το χωρίζω στις δύο κατηγορίες, για να ξέρουμε γιατί μιλάμε. Φανταστείτε να βάζαμε όλες τις θέσεις σ' ένα τσουβάλι και να ζητούσαν οι συνάδελφοι να πάνε από την ΚΜ στον ιματισμό, μετά στο συνεργείο, από κει στην πύλη και μετά αεροδιακομιδές. Ή να σου λέει ο συνάδελφος, ότι εγώ πάω στην πύλη, αλλά δεν πάω αεροδιακομιδές, γιατί φοβάμαι για την ζωή μου. Μπορεί δηλαδή να διαλέξει κάποιος που τον βολεύει να πάει, ή θα είναι υποχρεωμένος να περάσει από παντού;

Οι θέσεις ξεκούρασης, ανήκουν αποκλειστικά σε συναδέλφους που πλησιάζουν στην σύνταξη και έχουν πρόβλημα υγείας. Δεν ανήκουν σε κοπρίτες. Και δεν νοείται μάχιμος Διασώστης να ζητά να πάει σε τέτοια θέση. Γιατί αν δεν μαζεύονταν μέσα τόσοι τεμπέληδες, θα μοιράζονταν καλύτερα η δουλειά και δεν θα κουράζονταν κανένας.

Και η πρόταση η σωστή είναι, όσοι πηγαίνουν σ' αυτές τις θέσεις (με σωστή επιλογή, για τους λόγους που προανέφερα) να αλλάζουν ειδικότητα. Για να γνωρίζουμε στο φινάλε, ποιοι είμαστε Διασώστες και πόσοι είμαστε.

Για τις άλλες θέσεις τώρα: τις θέσεις εξειδίκευσης. Πουθενά στον κόσμο συνάδελφοι δεν αλλάζουν έναν εξειδικευμένο υπάλληλο, με έναν ανειδίκευτο. Είναι τελείως αντιπαραγωγικό να αντικαταστήσεις έναν Διασώστη που είναι 5 χρόνια στον ασύρματο με έναν νέο. Είναι το ίδιο αντιπαραγωγικό να αντικαταστήσεις έναν ιπτάμενο Διασώστη με έναν νέο. Είναι τελείως αντιπαραγωγικό να κάνεις τράμπα έναν αστυνομικό των ΜΑΤ, με έναν της αντιτρομοκρατικής. Αυτά βέβαια στις πολιτισμένες κοινωνίες. Γιατί εδώ υπάρχει ο ΕΚΑΒίτικος αντίλογος.

Ότι "τις θέσεις αυτές τις έπιασαν τα βύσματα. Ή η γκόμενα του συνδικαλιστή. Τώρα θα την χαρακτηρίσουμε εξειδικευμένη και θα της δώσουμε και βραβείο;" Και υπάρχει και χειρότερος αντίλογος: Ότι "αυτός στο τηλεφωνικό, κάθεται και ξύνεται. Πόσο χαμηλότερη θα είναι η απόδοση του νέου;"

Αυτά συνάδελφοι συνέβαιναν παντού. Σ' όλον τον κόσμο. Αλλά πότε; Πριν 30 χρόνια. Και έβαλαν κανόνες: Για να πάει κάποιος σε θέση εξειδίκευσης, πέρα από το πτυχίο του Διασώστη, πρέπει να αποκτήσει και πτυχίο το οποίο αναφέρεται στην θέση που θέλει να πάει. Και πότε θα πάει σ' αυτήν την Σχολή; Όταν συμπληρώσει 15 χρόνια σε ασθενοφόρο. Και τα προβλήματα τελείωσαν. Και όσοι πήγαν σ' αυτές τις θέσεις, όχι μόνο δεν τους κουνάει κανένας, αλλά έχουν και τον σεβασμό και την αναγνώριση όλων.